Buitenleven

Ik woon op een bevoorrechte plek in de wereld. Omgeven door natuurschoon, verstopt in een kleine vallei, word ik wakker met de vogels en ik hoor geen auto’s. Mijn deuren in huis hebben altijd de sleutel in het slot zitten, ook als we niet thuis zijn. De schuur staat altijd open, met al onze gereedschappen er in (ik tik nu wel even ongeverfd hout aan..) Het vakantie-huurhuis idem dito en aan sommige gasten kost het wat moeite om dit uit te leggen, zo gewend als ze zijn aan het gebruik van sloten.

In twintig minuten kan ik naar het nabije dorp lopen, hoewel eerlijk gezegd van dat lopen in de werkelijkheid veel te weinig
terecht komt. Elke ochtend om 9 uur breng ik mijn zoon naar school, met de auto, en om 2 uur haal ik hem weer op, met de auto. Mijn man heeft geen rijbewijs, maar wel een grote biologische groententuin. We verkopen de gewassen aan een eco-cooperatie in Ronda, elke week, met de auto (weinig eco, ik weet het!). En weer een andere dag in de week staan we in de tuin van mijn schoonmoeder onze produkten te verkopen aan een groeiend groepje enthousiaste vrienden en kennissen, die graag echte groenten eten.

Mijn zoon doet enthousiast aan karate (bushido) dus breng ik hem elke dinsdag en donderdag naar Ronda, met de auto. De boodschappen probeer ik dan te do
en in dat uurtje dat ik op hem wacht, maar vaak is dat niet genoeg of moet er op een ander moment in de week gezocht worden naar plastic kraantjes voor het irrigatiesysteem, of een nieuwe deurknop voor het huurhuis, dus weer in die auto.

Sinds ik hier ben komen wonen, bijna 15 jaar geleden, ben ik zo’n 15 kilo aangekomen, dat is een kilo per jaar. Deels veroorzaakt door de overgang en een ongebreidelde drang naar chocola, maar ik vermoed dat het toch vooral komt door gebrek aan beweging (en wilskracht). Vroeger woonde ik in de stad en had dan in de weekenden echt zin in een wandeling in de natuur, weg van gebouwen en mensen. Nu heb ik de natuur binnen handbereik, ik hoef er mijn voordeur maar voor uit te stappen, dus ‘gaan wandelen’ is veel minder een behoefte geworden. We doen het nog wel, maar moeten ons bewust een trap onder de kont geven om naar een van de prachtige natuurparken hier in de omgeving te gaan, zoals bij voorbeeld de Sierra de las Nieves. Mijn camera stimuleert me vaak om om me over die luiheidsdrempel te helpen. En ik voel me altijd zo geweldig gezond na zo’n wandeling, maar steeds ook verbijsterd over het feit dat het me zoveel moeite kost om de eerste stap te zetten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s