klimatologische onrust

Na jaren van droogte is het dan eindelijk eens ècht gaan regenen. Al die overgewaaide en nooit gevallen regenbuien zijn in een klap vergeten. Deze buien zal ik echter niet zo snel vergeten, ze waren indrukwekkend en onrustwekkend.

Ik heb het hier niet over de klimaatverandering, daarover kan ik eigenlijk geen zinnig woord zeggen, simpelweg omdat ik er niets van weet en dus alleen maar anderen zou kunnen napraten. Ik heb het over de onrust in mijn lichaam, die zo’n aanhoudend noodweer met zich meebrengt. Als ik de schade bekijk die de uit de oevers getreden rivier bij ons heeft berokkend, dan is het absoluut niets vergeleken bij de vele miljoenen anderen, die jaarlijks alles, inclusief hun leven, verliezen door water dat niets ontziend zijn weg zoekt.

Maar ik leef in mijn eigen ‘centre of the universe’ en deze overstroming  betekent voor ons een disruptie in het dagelijks bestaan. Ik zie al het tuinwerk van mijn man bedolven onder een laag modder en vuilnis. Ik zag complete koelkasten en enorme boomstammen voorbij drijven in de stroom, alsof het lucifers waren.

Ik zie dat het grootste deel van het irrigatie systeem is verdwenen, de rest is onbruikbaar geworden door de modder. De broeikas is wonderbaarlijk sterk overeind gebleven, alleen de deuren zijn verbogen. De ‘motocultor’, de machine die gebruikt wordt om de grond om te ploegen is bijna meegesleurd, maar is met drijfvuil in de modder blijven steken. Het is af te vragen of die weer zal starten.
De schade zal niet in de duizenden euros lopen, maar in een klein ‘bedrijfje’ als de onze, waar we misschien 300 euro bruto per maand omzetten met onze biologische tuin, ga je je zo langzamerhand afvragen of omscholing niet een beter idee is.

Het was kerst, we vierden het met de schoonfamilie in Ronda. Ik ben op eerste kerstdag samen met mijn zoon even naar huis gereden om te zien of het water niet nog hoger was gestegen. Maar omdat het maar bleef regenen en een stukje landweg plots onbegaanbaar was geworden, zaten we ingesloten en konden ons niet weer voegen bij de rest van de familie. In eerste instantie dacht ik nog, ach, dit is niet zo vreselijk en eigenlijk wel zo rustig (ja, kerst is nooit echt aan mij besteed). Maar later op de avond kwam die onrust behoorlijk hevig opzetten. Ook bij mijn zoon. We voelden ons ‘raar’, zo stom op 1e kerstdag, eigenlijk vergeten en verlaten door iedereen. We waren apathisch. We speelden verstrooid verstoppertje, probeerden ons af te leiden door mastermind, we hadden niks feestelijks in huis en aten patat en hamburger met de tv aan en zijn vroeg naar bed gegaan.

De volgende ochtend regende het nog steeds, maar de buurman had gelukkig met zijn graafmachine een uitweg voor het overschot aan water en modder gegraven. Dus we kunnen ons herenigen met de rest van de familie.
Hopelijk zal dat mijn onrust wat verminderen, hoewel ik vrees dat die pas echt gaat zakken als het eindelijk eens gaat ophouden met regenen en we de schade goed kunnen opnemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s