Niet voor vegetariërs

De afgelopen week ben ik druk geweest met een traditionele ‘matanza’. Vroeger deed iedereen dat op de boerderijen, dan werden de vetgemeste varkentjes in de koudste maanden (december en januari) met hulp van de hele familie, geslacht en verwerkt. Nu begint dankzij de supermarkten en gemakzucht de traditie af te nemen, maar het betekent natuurlijk niet dat een eeuwenlang gebruik zomaar ophoudt te bestaan. Er zijn nog steeds vele kleine boeren die hun eigen varkens houden en slachten. Niets smaakt tenslotte lekkerder dan je eigengemaakte chorizo’s!

En zo gingen wij deze week weer naar Angela, ons vaste adresje voor gezonde varkens. Angela woont met haar 20 jaar oudere man in een soort Wuthering Heights setting in de omgeving van Ronda la Vieja (de oude Romeinse militaire nederzetting vlakbij Ronda). De eerste keer dat ik haar zag was door een samenloop van omstandigheden. Een nederlandse kennis, op huizenjacht, belde mij om hulp want ze was vast komen te zitten op een modderige landweg in the middle of nowhere. Op zoek naar een tractor in de buurt kwam ik bij een boerderij aan en daar stond zij, groot en indrukwekkend, in haar halflange rok met schort erover en korte sokken in lompe schoenen. Een Russin, dacht ik toen! Ze had een prachtig jong zigeunerachtig gezicht met lange haren nonchalant bijeen geveegd. Vooral haar open vriendelijke lach maakte dat ik om hulp durfde te vragen voor de kennissen, die mijns inziens gewoon een hele stomme stadse blunder hadden begaan. Uiteindelijk bleek de tractor niet nodig te zijn want e kennissen hadden zelf al hulp gevonden (was ik dáárvoor opgetrommeld?!) en de vrouw heb ik nooit meer gezien. Tot een aantal jaren daarna, toen een bevriende veearts belde met de vraag of wij geinteresseerd waren in lekker varkensvlees. Zij (ja, veeartsen zijn vaak vrouwen) had een klant die rechtstreeks vlees verkocht aan geinteresseerden. Wij naar de afgesproken plek en daar zie ik die vrouw weer staan. Ik herkende haar meteen en zij bleek degene te zijn die het vlees verkocht.

We leerden Angela beter kennen en ze bleek geen Russin maar half Italiaans, half Spaans en opgegroeid in Frankrijk. Op haar 18e raakt ze zwanger van een veel oudere nog getrouwde man, die uiteindelijk zijn vrouw verlaat en met wie ze in totaal 4 kinderen krijgt. Ze vestigen zich op de boerderij die van de grond af aan moet worden opgebouwd. Zonder geld, zonder water en zonder electriciteit maar met een overdosis aan energie en vechtlust. Genoeg verhalen om naar te luisteren dus, tijdens de lange dagen van de slacht. Daarover mischien een andere keer..

Ik ben geen vegetariër, ik houd van vlees, maar vind het wel prettig om te weten waar het vandaan komt. Bovendien vind ik het wel zo terecht voor het beest dat voor mijn lusten moet sneuvelen, dat ik er voor moet werken alvorens het op mijn bord geserveerd krijg. En als je me daar ziet werken met mijn handen graaiend in de bloederige massa zou je niet denken dat ik van oorsprong een stadsmens ben.
Maar ik geniet er van. Niet van dat doden, dat is het moeilijkste moment maar tegelijk ook zo kort dat het varken niet weet wat hem overkomt. En ik ben hier wel gewend geraakt aan het doden van dieren, we eten al jaren onze eigen kippen, ganzen en kalkoenen. (Alleen de geiten die we hadden konden we niet zelf slachten, en ik kon ze uiteindelijk ook niet opeten. Daar lag de emotionele band toch nét iets te dichtbij, als met een huisdier bijna.)
Maar ik geniet van de wetenschap dat ik gezond vlees onder handbereik heb. Dat het varken speciaal hiervoor in leven is gehouden en een gewoon vrij leven heeft gehad. En dat ik daar dankbaar voor ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s