Vrijheid

Er zijn dagen dat ik het allemaal even niet zo leuk vind. Dat vrije leven, als landpiraten, heeft zo zijn voor- en nadelen. Het grootste voordeel is natuurlijk de Vrijheid (met Grote Hoofdletter) om te leven zoals we zelf willen zonder aan wie dan ook verantwoording af te leggen, zelfs niet aan de staat. We werken best wel hard, maar als we eens een ochtend niet willen, dan kan dat meestal ook gewoon. Ons eigen plichtsbesef is groot genoeg om onze vrijheid niet te misbruiken en er niet een potje van te maken. Nadeel is dat we geen zekerheden hebben in het leven. En hoewel ik heus wel weet dat ‘zekerheden’ natuurlijk niet bestaan en illusies zijn, bestaat er voor de modale mens wel zoiets als schijnzekerheid, dat je bij voorbeeld aan het eind van elke maand een salaris of uitkering op je rekening gestort krijgt. Nee, hier hebben we in een zomermaand ineens 3000 euro aan inkomsten en dan weer moeten door we een serie wintermaanden heen wroeten met pak ‘m beet (en hou ’t vast!) 200 euro in de maand.

Ik ben een wat raar geval van een arme rijke, of een rijke arme. Samen met mijn man en kind bezit ik mijn eigen twee huizen en 3/4 hectare land eromheen en op zo’n 25% na bijna zonder schuld aan derden. Ik ben dus gewoon een half miljoen waard of zoiets, afhankelijk van wat de gek ervoor zou geven. Klinkt goed nietwaar? Maar, ja daar komt ze toch weer klagen, het zou ook wel eens prettig zijn als ik elke maand zonder problemen de telefoon- en electriciteitsrekening kon betalen, beide huizen smetteloos kon onderhouden en ook nog eens af en toe uit eten of op vakantie zou kunnen. De eerste twee lukt meestal nog wel, met soms wat hangen en wurgen, maar de luxe van af en toe eens uit eten gaan is er al zo’n tien jaar niet meer bij. En over met vakantie gaan hebben we het al niet eens meer.

Vorig jaar nam ik me het steevast voor. De betere maanden ga ik nu echt sparen voor de slechtere winter. Maar dan breekt er een machine, of moet het vakantiehuis geschilderd worden, een nieuwe laag asfalt op de weg, of gaat de waterpomp kapot; kortom met twee huizen en het land valt er niks te sparen, integendeel.

Ik ben overtuigd van de noodzaak van ‘consuminderen’ (bah wel een rotwoord, maar het dekt zo duidelijk de lading) in onze westerse beschermde wereld. Als je altijd maar verder wil groeien dan knap je natuurlijk uit elkaar. Het voelt meestal ook ‘best wel goed’ dat we niet alles kunnen kopen wat we willen. Dat we moeten nadenken over waar we geld aan kunnen uitgeven en dat we onze kleren tot op de laatste draad afdragen. Maar soms, komt het verwende stadskind naar boven dat begint te stampvoeten van woede en frustratie. Die storm moet dan even uitrazen en dan neem ik weer genoegen met ‘slechts’ mijn vrijheid. Maar een duurder of mooier kado bestaat er niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s