Kletsen

Spanje heeft een verbale cultuur. Praten doet natuurlijk iedereen, maar weinigen die ik ken hebben zoveel woorden nodig om zo weinig te zeggen. Daarmee doel ik niet zozeer op de inhoud maar meer op de herhalingen in andere bewoordingen om die inhoud kenbaar te maken. ‘De Spanjaard’, en voor het gemak generaliseer ik met mijn directe omgeving als voorbeeld, kan niet tegen stiltes. Dus praten ze over alles wat los en vast zit. En daar heb je in mijn ogen veel fantasie en energie voor nodig, want hoe vaak kan je jezelf herhalen om een onderwerp duidelijk te maken, zonder dat je steeds dezelfde woorden gebruikt , het onderwerp je gaat vervelen of je gaat hyperventileren?

Op televisie is praten erg populair. Je kan hier een tweedeling in maken qua nivo. Aan de ene kant de roddelrubrieken, ook wel ‘el tomate’ of  ‘la prensa rosa’ genoemd. Daarvan zijn er veel en sommige duren ook eindeloos lang. Op Telecinco kan je bijna constant kijken naar de roddelpers met hun beulen en slachtoffers. Mijn schoonmoeder en schoonzusje zijn er dol op, en met hen vele anderen vrouwen, ze vinden het kijken ernaar ontspannend.

Daarin blijkt wat mij betreft maar weer eens hoe groot die cultuurkloof is, want ik kan er geen 3 minuten naar kijken zonder hypernerveus, boos of triest te worden. Het gaat mijn begrip te boven dat iemand daar voor zijn plezier naar kan kijken. Sartre schreef in ‘Huit Clos’: ‘L’enfer c’est les autres’, de hel dat zijn de anderen. Ik kan me zo’n hel helemaal voorstellen bij het zien van de roddelprogramma’s op de spaanse televisie. Al bijna 17 jaar zie ik steeds dezelfde presentatoren, die zich volslagen onterecht ‘periodistas’ (journalisten) noemen, elkaar aftroeven in het pesten van, schreeuwen naar, en vooral altijd heel hard en snel door elkaar praten over, door toevallige of ongelukkige omstandigheden bekend geworden ‘slachtoffers’. Deze ‘slachtoffers’ laten zich echter voor veel geld naar hartelust misbruiken en denken in sommige gevallen zelfs een hoofdrol te spelen in het society leven van Spanje.

Er zijn enkelen die inderdaad behoren tot die high society van Spanje, zoals ooit Carmen Ordoñez, kleindochter, dochter, vrouw en moeder van zeer beroemde stierenvechters. (Resp: Cayetano Ordoñez (Niño de la Palma), Antonio Ordoñez (door Hemingway beschreven in The Dangerous Summer’), Paquirri (overleden in 1984) en hun gezamelijke zoons Francisco en Cayetano Rivera Ordoñez, allemaal uitgebreid op te zoeken in Wikipedia)

Carmen liet zich veel ‘uitnodigen’ door de roddelpers en heeft daar een uitermate luxe leventje door kunnen leiden, in tegenstelling tot haar zus Belén die daar niet zo handig is was. Maar Carmen heeft het niet overleefd, ze is ‘onder mysterieuze omstandigheden’ dood aangetroffen in haar badkamer, en ook met haar zus Belén gaat het bergafwaarts. Het is een kleurrijke familie waar ik misschien nog wel eens meer over zal schrijven, ook omdat ik vooral gedurende mijn eerste jaren in Ronda, bevriend was met Belén Ordoñez.

Er zijn echter ook slachtoffers van de roddelpers die niet zo goed voor zichzelf kunnen opkomen, maar gewoon heel veel aandacht nodig hebben, zoals Belén Esteban, de ordinaire ex-vrouw van de lolbroek-stierenvechter Jesulín de Ubrique. Ook zij laat zich onderhouden door de roddelpers, maar in tegenstelling tot Carmen, die zich buiten de camera’s vaak terugtrok in haar luxe huis in Marokko, geeft zij haar geld aan de slechtste cosmetische chirurg van de wereld. Stapje voor stapje heeft die chirurg een onooglijk monster gecreëerd, met een neus die nu zo scheef staat dat het lijkt alsof hij haar voor die 13 miljoen euro een enorme dreun heeft gegeven.

 

Afgezien daarvan laat zij zich ook nog eens dagelijks door de hele roddelnatie afzeiken. Ik vrees dat zij ook binnen niet al te lange tijd ‘onder mysterieuze omstandigheden’ in haar badkamer wordt aangetroffen.

Maar aan de andere zijde van de televisieprogrammering zijn er dan weer de ‘mannenprogramma’s’. Urenlang kijkt en luistert mijn man vol interesse naar een tafel met pratende hoofden, in meer dan 90% van de gevallen van het grijzende mannelijke geslacht. Dit alles uren lang zonder dat de camera van die tafel wegschuift (om mij bij voorbeeld even wakker te maken). Ze nemen de quantum theorie onder de loep, de prehistorie, de hoogwaardige literatuur, de mystiek, of gewoon het ordinaire voetbal, waarbij in dat laatste geval het percentage door elkaar heen pratende en schreeuwende mensen dat van de roddelprogrammas overstijgt.

Geef mij maar gewoon een potje webfeud of een lekkere twitter-sessie, want dat is een medium naar mijn hart. Lekker kort, in 140 tekens jezelf proberen uit te drukken en dan, ooh heerlijkheid, stilte…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s