Uitburgeren

Waarom zou iemand willen uitburgeren en hoe doe je dat. Maar misschien eerst, wat is uitburgeren. Het is een term die ik zelf heb bedacht, hoewel Google zal aantonen dat er logischerwijs wel meer mensen op het idee zijn gekomen (GMTA), maar dat doet niets af aan mijn persoonlijke intentie.

Uitburgeren is jezelf terugtrekken uit een druk sociaal leven. Het is ook jezelf onzichtbaar maken voor (een aantal) instanties, waarvan de belangrijkste de belastingdienst is. Het willen uitburgeren kwam bij mij voort uit onvrede met mijzelf ten opzichte van mijn omgeving, mijn vele vrienden die allemaal hun leven op orde leken te hebben. Ik worstelde met mijn leven en mocht af en toe op afspraak daar wel eens over komen klagen, maar dat maakte het er voor mij natuurlijk niet beter op. Kortom, ik was het stadsleven zat en wilde héél ver weg opnieuw beginnen. Als je gaat waar niemand je kent heb je soms beter de mogelijkheid om te breken met oude nare gewoontes, mits je ze zelf goed zat bent.

Ik ben nooit een volwassen mens geworden. Ik word met de dag ouder en zelfs wat wijzer op sommige gebieden, maar volwassenheid heb ik nooit voor elkaar gekregen. Een vrouwelijke Peter Pan, ben ik geestelijk een meisje van dertien die de realiteit niet ziet zoals die is. Ik heb van alles gedaan en bereikt in het leven, waarvoor anderen soms hun petje af nemen en zeggen: wauw, wat goed/spannend/knap/dapper van je. Maar stiekem weet ik dat het allemaal één grote oplichterij is. Ik doe gewoon alsof ik meedoe in het grotemensenleven, maar in werkelijkheid maak ik daar niet echt deel van uit. Ik doe maar wat en ooit zal ik door de mand vallen. Maar dat vind ik minder belangrijk nu ik ben uitgeburgerd.

Uitburgeren hóeft niet een beslissing te zijn, het is in mijn geval een aaneenschakeling van kleine beslissingen of niet-handelingen, die leiden tot een steeds grotere onzichtbaarheid in formele kringen. Dankzij mijn grote afkeer van burocratie heeft het jaren geduurd voordat ik me hier in Spanje heb ingeschreven bij de gemeente Ronda. Tot die tijd was ik een Europeaan, en kon gaan en staan waar ik wilde. Een onmiskenbare luxe vergeleken met niet europese immigranten, en ik omhels nog steeds mijn bevoordeelde positie bij volle bewustzijn. Je kan niet uitburgeren zonder een beetje mazzel. Op gegeven moment moest ik me hier inschrijven omdat ik en mijn toen zojuist geboren zoon, dankzij mijn spaanse man, recht hebben op de gratis basis-ziektekostenverzekering. Iets waar we zo min mogelijk misbruik van trachten te maken, maar wat ons in noodgevallen in ieder geval recht geeft op ziekenhuisopnamen en eerste hulp.Voor ‘algemeen onderhoud’ maken we tegen betaling gebruik van een door ons uitgezochte specialist, al naar gelang wie we nodig hebben.

Een pensioen bouwen we niet op, hoewel ik nog wel hoop op een klein AOW-tje over een jaar of 9 (of 11 of 13, al naar gelang wie er in Den Haag zit te rekenen). Maar als dat er niet meer van af kan tegen die tijd, zal ik me ook wel redden. Angst dat er ooit iets misgaat voel ik natuurlijk wel, maar ik ben er ook heel geroutineerd in geraakt om dat zo snel mogelijk te relativeren. Mijn vader heeft z’n hele leven ergens tegen zijn zin gewerkt om zijn gezin te onderhouden en zekerheid op te bouwen. Zodra hij met pensioen zou gaan, zou hij leuke dingen gaan doen. En hij stierf op zijn 66ste aan een versleten hart.

En dát wil ik dus niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s