The Times They Are A-Changin’

Dat tijden veranderen, daar word je van kinds af aan mee grootgebracht. En dat jij met de tijden meeverandert lijkt voor een babyboomer gesneden koek.
Hoe vaak hebben we in onze jeugd niet meewarig gekeken naar onze ouders, die krampachtig probeerden vast te houden aan de hun bijgebrachte tradities. Star en ouderwets vonden we ze.

Hoe anders is het nu eigenlijk? Nu ik zelf, in beide betekenissen van het woord, ouder ben geworden? Hoe soepel ga ik mee met de tijden van nu?

In sommige opzichten doe ik mijn best. Zo kan ik best een potje meespelen op de Nintendo en Playstation van mijn zoon, red ik me redelijk op internet, ondanks dat ik pas 5 jaar geleden voor het eerst mijn eigen aansluiting aan huis heb gekregen. Ik twitter zelfs, iets waar de meeste van de vrienden van mijn leeftijd niet naar omkijken. Ik lees dagelijks de Nederlandse kranten en kijk dagelijks naar het Spaanse nieuws op de tv. Ondanks mijn afgelegen woonplek, ben ik qua actualiteiten toch redelijk bij de tijd te noemen.

Maar nu ontdek ik ineens bij mijzelf dat ik bij een aantal huidige veranderingen in ‘mijn oude tijd’ wil blijven steken. Ik voel me daar weliswaar een oude oma bij, maar ik weiger, gehinderd door mijn eigen fatsoensnormen, bij voorbeeld mee te doen aan de nieuwe schreeuwcultuur.

De oude schreeuwcultuur vond ik meeslepend, het leek ergens over te gaan. Neem nou Bob Dylan’s The Times They Are A-Changin’ en hoe belangrijk dat lied in onze tijd was om ons af te zetten tegen die oudere ingedutte generatie waartoe wij vonden dat onze ouders behoorden. Het was hoog tijd voor verandering. Maar lees de tekst en je merkt dat het net zo goed voor vandaag de dag geschreven had kunnen zijn.

‘Come mothers and fathers throughout the land,
And don’t criticize what you can’t understand,
Your sons and your daughters are beyond your command,
Your old road is rapidly agin’,
Please get out of the new one, if you can’t lend a hand,
For the times they are a-changin’

Daar sta ik dan ineens, aan de andere kant van de lijn, schande te roepen en te mopperen op de nieuwe schreeuwcultuur die wordt aangevoerd door Geen-Stijl, Greet Wilders fanaten en jonge opgeschoten en in mijn ogen onopgevoede egoïstische, door en door verwende, spaanse of nederlandse pubers. “De verharding in de samenleving!” roep ik, en ik word, al dan niet terecht, tot nadenken gedwongen door jongere mensen die het daar niet mee eens zijn en wijzen op het feit dat de samenleving altijd al hard was. Alleen zagen we het niet allemaal zo massaal, en vaak ook nog via de media opgeklopt, in een constant en steeds rapper tempo voor onze neus voorbijglijden.

Maar vandaag, op 11 september, waar de hele westerse wereld stil staat bij een harde gebeurtenis in de recente geschiedenis, wil ik iedereen oproepen tot een moment van contemplatie. Er zijn vele en soms nog hardere misdaden gepleegd in de samenleving. Ook vele minder heftige. Maar wij bepalen zelf of we erover willen meeschreeuwen of niet..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s