In Memoriam

Terwijl half Nederland treurde over het zo abrupte afscheid van acteur Antonie Kamerling, kreeg ik een voor mij persoonlijk veel treuriger bericht te horen. Een oude vriend was overleden en is vandaag begraven. De omstandigheden echter waren minstens zo treurig..

Ik heb die vriend ontmoet in Frankrijk, om precies te zijn in ‘Le Garde Viaur’, waar ik naartoe ging om een vriendin te helpen met haar eerste verbouwingsklus. Zij was zojuist afgestudeerd architecte en op zoek naar werk. Via via kreeg ze de opdracht een watermolen in Frankrijk te verbouwen tot vakantiehuis. Ik had op dat moment (het was zomer) weer eens niets te doen en besloot met een andere vriendin als vakantie langzaam met de auto af te zakken naar de molen en daar een handje te helpen met schilderen. Daar aangekomen ontmoette ik een vrolijke handyman, een timmerman/aannemer en een oude vriendin van de laatste. Ik kende deze drie mensen toen nog niet.

Terwijl de anderen al een paar weken bezig waren, kwamen mijn vriendin en ik op een avond aan, in wat zal het zijn geweest, 1988.  Juist op dat moment was een Belgische boktorrenverdelger (die de aangetaste houten draagbalken had geïnjecteerd) met grote trots een raclette maaltijd aan het bereiden. Dit was iets nieuws, maar zo ontegenzeggelijk burgerlijk voor ons, en hij was zó serieus aan het uitleggen hoe dit opgediend en gegeten moest worden, dat wij de slappe lach kregen. De meligheid over de kunst van het racletten sloeg heftig toe, hoewel we dit nog wel voor de ogen van de boktorrenverdelger probeerden te beperken, maar de toon was meteen gezet. Het werd dolle pret met z’n allen. De weken erop werkten we overdag heel hard, en ’s avonds ontspanden we even hard d.m.v. eten, drinken, kletsen, pokeren en héél erg veel lachen. We waren een onverslaanbaar team, vonden we zelf en hoewel de drank steeds meer vloeide, lieten we ons daardoor niet kennen en bleven we flink aanpoten overdag, totdat de klus geklaard was. En nog steeds, als we elkaar tegenkomen en het over die tijd hebben, komt er een grote grijns op ons gezicht.

Intussen is de bevriende architect uitgegroeid tot Rijksbouwmeester (ja ja, kleine meisjes worden groot!), mijn andere vriendin een gerespecteerde casting fotografe, de vrolijke handyman en de timmerman’s vriendin zijn vrij kort erna getrouwd (de romance is in de ‘Moulin’ begonnen) en wonen nu op een boerderij met gîte in Frankrijk, op kleine afstand van Le Garde Viaur!
En de timmerman…

Nog lang hebben we de vriendschap aangehouden. De jongens hebben mijn laatste huis in Amsterdam grondig verbouwd. We hebben vele zeiltochtjes gemaakt naar Engeland of op het IJselmeer met de Mjojo. En altijd was het lachen met hem. Hij was één brok humor.


Ook toen ik in Spanje ging wonen is hij nog een paar keer langsgeweest om me wat bouwadviezen te geven.
Ik wist wel dat hij het niet makkelijk had. Hij had een enorme knauw gehad toen zijn dochter op jonge leeftijd leukemie kreeg, maar ze heeft het overleefd en is nu een mooie 30-jarige vrouw. Toen ze eindelijk genezen was verklaard, leek hij mentaal in te storten. Hij was depressief, dronk iets teveel en wees alle aandacht en uitnodigingen af, terwijl hij toch tegelijkertijd ook klaagde over een gebrek aan aandacht. Het was heel moeilijk om hem bij onze vriendenkring te blijven betrekken. Hij sprak met je af, en kwam dan niet opdagen. Je nodigde hem uit bij je thuis, en dan liet hij het afweten. En hoe gaat dat dan, je houdt op gegeven moment op met hem uit te nodigen…

De laatste keer dat ik hem heb gezien, was bij mij thuis in Montecorto, zo’n 14 jaar geleden. Hij was gezellig, maar met een zware melancholieke ondertoon. Hij trok zich een groot deel van de dag terug in zijn kamer en toen ik een keer daar binnenkwam, zag ik tot mijn grote schrik dat er flink wat lege flessen lagen. Maar hij was onbenaderbaar. En ik kon het er niet met hem over hebben. Nu vraag ik me wel af of ik toen niet wat harder, minder laf en directer had moeten zijn. Ik wil hem met terugwerkende kracht wakker schudden en weer tot leven wekken. Maar het is te laat. Vorige week donderdag is hij alleen in zijn huis overleden. Hij is pas de maandag erop gevonden (dankzij thuiszorg en een bezorgde vriendin, die hem wel al die tijd nog met meer of minder succes probeerde bij het leven te betrekken).
Dat je getormenteerde ziel rust mag vinden lieverd, ik koester je herinnering.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s