Op zoek

 “Ik heb geen geluk in de liefde” sprak de vrouw terwijl ze met haar hoofd op zijn buik rustte. “Mijn eerste man was een Argentijnse filosoof. Ik was nog jong en keek erg naar hem op want hij had al veel in zijn leven meegemaakt. Hij was vaderloos geboren en op zijn zesde wees geworden. Met stokslagen groeide hij op in een fascistisch land. Hij was zo knap, zijn ogen gaven licht en achtervolgden mij. Ik kwam uit een streng en katholiek gezin en speelde het spel van de rebellie. Wat ik wilde was van iemand houden. Alle liefde die ik zelf in mijn leven had verlangd, wilde ik aan iemand geven. Het ging lange tijd goed. Hij kon mij niet waarderen en als hij mij sloeg, wist ik dat ik nog meer liefde moest geven. Het ideale paar, dat waren we. Maar op een dag, precies tien jaar later, was het op en liep ik de deur uit.

Ik liep net zo lang door tot ik tegen mijn tweede liefde aan liep. Hij was een kunstenaar. We werden verliefd en lieten elkaar niet meer los. We zweefden door het leven, trouwden en vlogen naar de maan. Maar de zwaartekracht trok ons weer naar beneden. Daar aangekomen raakte hij zijn geheugen en ik hem kwijt.

Weer ben ik toen gaan lopen. En ik liep net zo lang tot ik niet verder kon en bij de zee aankwam. Daar stapte mijn derde man uit de golven. Hij was een zeeman en zocht zijn liefje aan wal. Ik gaf hem alle liefde die ik tijdens het lopen had opgespaard. Ook hij gaf alles waar hij tijdens het varen naar had verlangd en ik werd zwanger van hem. Het kind is nooit geboren, maar het zit er nog, in mij. Ik zie hem nog wel eens, maar de zeeën zijn groot. Dus ben ik weer gaan lopen.

En nu loop ik al jaren en de halve wereld heb ik liefgehad. De circusacrobaat, de kamelendrijver, de schilder en de hoogvlieger. Maar de echte liefde heb ik nog niet gevonden.”

Hij sprak zachtjes: “Ik zal de hele nacht je wonden likken tot er geen zout meer op je huid is. Ik zal je strelen tot je niets meer weet en zal gaan zweven. Ik zal een huis voor je bouwen en voor altijd de wacht houden. Ik zal zorgen dat je altijd zult eten en laat je drinken van mijn eigen lichaamsvocht. Ik zal je beminnen in alle talen. Ik wieg je in slaap en kus je weer wakker. Mijn leven zal aan jou toebehoren.”

Daarop pakte zij het mes en stak toe. Verbaasd keek ze naar het donkerrode vocht dat de matras deed vollopen. Langzaam draaide ze zich om en begon te lopen. Op zoek naar de liefde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s