Ode aan de Pet


Elke dag zie ik ze, die mannen met petten.
Ze staan op het hoekje van de straat voor de deur van hun bar, of hangend tegen de bloembakken aan het begin van het dorp. Altijd op een strategische plek om niets en niemand over het hoofd te zien.
Ze lopen langzaam langs, het liefst om zeven uur ochtends en met hun handen op de rug, als ware het een manier om in evenwicht te blijven.
De gezichten zijn verweerd van de zon, wind en het stof.
Ze hebben heel wat meegemaakt, hoewel ze vaak niet verder dan vijftig kilometer van huis zijn geweest.
Een burgeroorlog hebben ze overleefd.
Jarenlang krom staan om hun stukje land te bewerken hebben ze overleefd.
En de pet heeft het overleefd.
Nog wel.
Maar ik zie er steeds minder.
Ze zijn aan het verdwijnen.
Zo jammer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s