Druk

Dit blogje is voor iedereen die denkt dat het leven in Andalusië is als een permanente vakantie. Want natuurlijk, daar kennen de meesten Andalusië van: vakantie. Wat is dat ook al weer?

(‘Vakantie’ is een periode waarin een persoon zijn gewoonlijke dagelijkse activiteiten staakt, zoals bijvoorbeeld school of werk. Dit betreft een periode die (veel) langer is dan een weekend (waarin veel mensen vrij zijn), vaak minimaal een week. Werknemers hebben vakantie wanneer zij hiervoor vakantiedagen (of andere snipperdagen) inleveren, scholieren hebben vakantie wanneer hun school gesloten is.
Gevonden op http://nl.wikipedia.org/wiki/Vakantie)

Helaas, maar ook gelukkig, is de werkelijkheid anders. Gelukkig omdat ik moet toegeven dat een permanente vakantie mij ondraaglijk lijkt. Ik zou weer in een diepe depressie vervallen en dit keer waarschijnlijk aan de drank gaan, zoals zovele permanente vakantiegangers uit Nederland, Duitsland of Engeland die aan de Costa del Sol wonen. De godganse dag olé en bingo roepen is natuurlijk dodelijk.

Maar waarom moeten het altijd uitersten zijn? Ik ben het hele najaar al aan het hollen. Of liever gezegd, gas aan het geven. Als enige met rijbewijs in het gezin, komen alle boodschappen en verplaatsingen voor mijn rekening. En omdat we vrij afgezonderd wonen, betekent dit altijd de auto pakken. (zie een eerder blog). En niet een keer per dag, niet twee keer maar soms wel vier of vijf keer op een dag, moet ik laten liggen wat ik aan het doen ben/was om iemand of iets op te halen, weg te brengen of te kopen. Op deze manier lijkt ik nooit toe te komen aan dingen die wat meer rust nodig hebben.

Zoals die grote (betaalde) klus afmaken. Ik ben nu over de helft met een grote archiefklus. De eerste helft was simpel, scannen en een beetje ordenen. Maar nu moet ik een stapje dieper in de ordening en daarvoor heb ik rust en concentratie nodig. Met zulke onderbroken dagen is die rust nergens te vinden. Ik word erg moe van het rijden. De concentratie op de weg eist zijn tol. Bovendien is verplaatsen vermoeiend, omdat je geest steeds op looppas achter je aankomt en dus het heen en weer krijgt.

In maart 2011 heb ik een nieuwe tentoonstelling met de ‘Grupo N.I.E.‘, een klein groepje buitenlandse kunstenaars die in Ronda wonen. Het is een vervolg op de tentoonstelling van vorig jaar: ‘La Mirada del Extranjero‘, waar ik mijn foto’s van zwerfvuil in de campo liet zien.
Ik ben geen ambitieuze kunstenaar, sterker nog, ik bèn geen kunstenaar, maar vind het wel geweldig om eens per jaar mijn foto’s aan de omgeving te laten zien. Net zoals ik geen schrijver ben, maar wel graag blog en twitter. Bovendien hebben we voor de maart 2011 tentoonstelling de meest prestigieuze ruimte van Ronda weten te scoren, de Convento de Santo Domingo, pal naast de beroemde brug over de tajo (kloof die Ronda in twee delen splitst). Ik heb mijn concept wel min of meer klaar, maar er ontbreken nog veel foto’s, die ik met een straks te kopen nieuwe camera wil maken.

Ga ik daar echter tijd voor hebben? Niet als het werk in dit ritme voorgaat.
Maar wel als ik daar op een gegeven moment een halt tegen roep.
En dat gegeven moment grijp ik binnen niet al te lange tijd, zodra de olijvenoogst klaar is, of mijn zoon schoolvakantie heeft, of we even geen produkten te verkopen hebben, of wanneer de koelkast goed vol is, of er even geen averij is, of… zucht

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s