Som der Delen

Soms lijkt het wel alsof ik meer betrokken ben bij het wel en wee in Nederland, dan hier in Spanje. En ergens is het ook wel zo. Keek ik de eerste 7 jaren van mijn emigrantenbestaan nauwelijks om, nu doe ik dat in groeiende mate.

Het begint met het aanschaffen van een schotel om nederlandse televisie te ontvangen, want – ja mooi excuus – je merkt dat je moerstaal er op achteruit aan het gaan is. En – nog zo’n excuus – het is goed voor je zoon om bekend te raken met de nederlandse taal. Want daar ben ik als moeder in tekortgeschoten. Mijn zoon heb ik geen nederlands geleerd. Maar laat ik bij mezelf blijven, voordat iedereen nu weer dat beschuldigende vingertje gaat uisteken.

Dankzij de abominabele kwaliteit van het televisie aanbod (ik keek vooral overdag, tijdens het pellen van het fruit of het eindeloos snijden van sinaasappels voor de jams die ik aan hotels verkocht) was ik niet verslaafd aan televisie kijken. De echte grote omkeer in mijn spaanse bestaan kwam echter toen ik eindelijk, op 17 december 2005, een internetverbinding aan huis kreeg. Ik heb toen direct een eigen kamer in ons huisje geclaimd, weliswaar ook bestemd als logeerkamer, strijkkamer en tussendoor opslag voor alles waar je even niet goed raad mee weet. Maar ik had mijn eigen hoekje en het begin van een nieuwe relatie. We leefden ineens niet meer met z’n drieën, er was een vierde dimensie bijgekomen. Mijn man Francis was er in het begin niet heel blij mee, de computer werd ‘mi novio’ genoemd en er was weleens wat frictie door jaloezie en vermeende emotionele verwaarlozing aan zijn adres.

Maar al gauw had ook hij door dat ik er rustiger van werd. Ik had het blijkbaar nodig om met de rest van de wereld in contact te staan. Bovendien was er natuurlijk ook de heel legitieme reden dat zonder internet het schier onmogelijk is geworden om je vakantiehuisje te verhuren. Deden we dat vroeger nog via verhuurburo’s, tegenwoordig is het gebruikelijker om rechtstreeks te boeken. Klanten zijn minder achterdochtig en de economische voordelen van het direct boeken nemen de overhand. Ik verhuur nog wel via buro’s, maar de hoeveelheid boekingen daarvan is sterk teruggelopen.

Ik stond dus weer in direct contact met mijn nederlandse vrienden en familie. Er werd een periode druk geskypet, maar uiteindelijk is mijn draadloze verbinding toch iets te haperig om een gezellig gesprek te voeren. ‘Wat zeg je?’ ‘Ik he.. n….doe…gggggss…mooi hè!’ Dat soort conversaties. Vooral met mijn moeder, die niet de jongste meer is, dus we pakten gewoon de telefoon weer op. En ik ging emailen. Foto’s opsturen, verhalen uitwisselen, maar op een of andere manier ging ook daar wel veel tijd in zitten en had ik niet altijd de fut om lange emails te versturen.

Waarna ik bedacht dat ik misschien wel eens een blog kon starten. Zodoende hoefde ik mijn verhalen niet vele malen te herschrijven en kon iedereen die iets van mij wilde weten gewoon inloggen op mijn blog om te kijken wat ik aan het doen ben.
Ik mag dan wel al ruim 15 jaar uit Nederland weg zijn, ik heb daar nog steeds mijn vrienden en familie, die ik niet kwijt wil. Allereerst natuurlijk mijn moeder, nu 87 jaar en still kicking. Een maand geleden was ze nog hier op bezoek, met mijn oudste zus, haar kinderen, een neefje en de eerste achterkleindochter van mijn moeder. Hoewel wij als familie nooit klef zijn geweest, zijn we toch onderdelen van elkaar. Met niemand ga je zo ver terug als met je eigen familie. Je kan van elkaar houden, je kan elkaar haten, of iets ergens tussenin, je komt nooit meer los van elkaar. En dat vind ik mooi. Onrustbarend en rustgevend tegelijk.

Met vrienden wordt het in de loop der jaren niet veel anders. Je hebt elkaar gevonden, er was ergens een klik en met een beetje mazzel hou je dat heel lang vol. En hoe langer je het volhoudt, hoe waardevoller het wordt.
Ik had een heel stel goede vrienden en vriendinnen toen ik weg trok uit Nederland. Waarom dan toch vertrekken, heb ik geprobeerd hier uit te leggen. En het is een juiste beslissing geweest. Ik heb hier de rust gevonden die ik mijn hele leven heb gezocht. Een relatieve rust natuurlijk, want ik heb het geloof ik nooit zo constant druk gehad als nu in mijn micro-bestaan.

Maar ik blijf ook tijd voor mezelf opeisen. Sinds juli 2009 ben ik gaan twitteren. In het begin aarzelend, als reactie op mijn broers aanwezigheid. Maar gaandeweg is twitter heel erg belangrijk geworden voor me. Ik heb wel eerder geschreven over mijn zoektochten op twitter, maar het laatste half jaar lijk ik daar mijn draai te hebben gevonden.
Het is tijdrovend, dat wel, maar ik heb er veel plezier in. Het is als een constant avontuur, een tekstueel videospel waar je zelf de richting van kan bepalen. Je bent intiem op afstand, een combinatie waar ik me erg bij thuis voel. Het is snel, grappig, ik lees me suf aan informatie en blogs van anderen.
Maar wel alleen in het nederlands. Ik voel bijna een aversie tegen twitteren in het spaans. Daarvoor is het wat mij betreft niet bedoeld. Ik heb juist die ontsnapping nodig van de spaanse taal. Die taal die mij omringt, die ik prachtig vind maar die mij ook uitput als ik er niet af en toe aan kan ontsnappen.

Ik heb nederlands nodig om uit een andere bodem te graven van mijn ziel. Dat eerste grote deel van mijn leven. Die veertig jaren die bijna vergeten lijken, maar het natuurlijk niet zijn. Want hoe vaak je ook opnieuw je leven inricht, uiteindelijk blijf je altijd een som der delen.. Een grote puzzel met duizenden stukjes die je al jarenlang in elkaar probeert te passen. En die nooit af komt.


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s