Archief: Binnenvaart – 2

Donderdag 18 oktober Canal de St. Quentin
We zijn al een aantal dagen flink aan het stijgen boven de zeespiegel. We zijn intussen 26 sluizen gepasseerd op dit kanaal, met een gemiddeld verval van zo’n 2,5 meter per sluis. Die sluizen worden ook steeds smaller, naarmate we dieper in de franse ‘jungle’ komen. Hier kunnen de grotere modernere schepen niet mer varen. Een ‘spits’ (lees meer op deze prachtige site) past er nèt in, letterlijk aan beide kanten nog maar een paar centimeter overhoudend. Dit geeft behoorlijk wat oponthoud, want door de waterverplaatsing wordt het schip steeds weer teruggeduwd. Als je na een kwartier duwen en stuwen eindelijk binnen in de sluis bent, moet je vooral niet vergeten je roer compleet naar rechts of naar links te draaien, anders klappen de sluisdeuren er tegenaan.

Maar nu komen we bij een hoogte waar het verval in dit kanaal niet meer met sluizen op te vangen is. Dus heeft men tunnels gegraven waar we doorheen moeten. Nu heb ik daar nooit zo bij stil gestaan, maar vond het toch een verbazingwekkend gegeven dat er tunnels voor schepen bestaan. Zo geconditioneerd door het landleven, waar je weet dat je af en toe met een auto onder water door rijdt of met een schip over een snelweg (weet ik nog van vroeger). Maar nooit bedacht dat je dus ook met een schip onder een snelweg door kan varen, of dwars door een berg heen.

Eenmaal bij de eerste tunnel aangekomen, blijken er reeds 16 binnenschepen voor ons te wachten, dus we moeten achteraan de rij afmeren. Na ons komen nog eens 7 schepen en dan eindelijk gaat er beweging in komen.
Intussen is het 8 uur ’s avonds.
De schepen worden aan elkaar vastgebonden, achter elkaar, zodat er een lange sliert ontstaat van pakweg (24 x 40 meter) een kilometer lang. Deze sliert gaat door de tunnel getrokken worden door een ‘ram’, een soort potente electrische ‘trolleyboot’ (om de lucht in de tunnel schoon te houden). Het geheel komt maar heel traag op gang. In het begin zijn alle motoren nog aan en wordt er lichtjes in z’n vooruit gevaren, maar zodra elke schip de ingang van de tunnel is bereikt wordt de motor (verplicht) afgezet. Langzaam sterven de geluiden weg en hoor je alleen maar wat waterdruppels ploppen, als in een grot, of het gebonk van staal tegen de tunnelwanden, of zachtjes het geluid van de radio van een voor- of achterliggend schip.

Naast de watergeul is aan een kant een voetpad. Zo af en toe komt er eens een schipper voorbijlopen om op fluistertoon een praatje te maken met een collega. Met de snelheid die de stoet heeft kan er heel wat afgekletst worden weer. Het is een sprookjesachtige belevenis.
Maar de tunnel is 5 kilometer lang en na een paar uur is het fascinerende er wel vanaf en voel je dat je de dag al om 7 uur ’s ochtends bent begonnen. Om half 12, na ruim drie uur in de tunnel te hebben gedobberd, komen komen we er eindelijk uit. Gauw een plekje zoeken om aan te meren en uiteindelijk vallen we in een comateuze slaap.

Gelukkig hoeven we vanochtend niet zo vroeg op te staan. We hebben namelijk nog steeds die 16 schepen voor ons en om niet bij elke sluis uren oponthoud te hebben, kan je beter later vertrekken om de voorliggers een voorsprong te geven.
Eindelijk weer eens uitslapen, rustig wakker worden, ontbijten en Leo even lief aankijken.
Maar al snel varen we toch weer. Mijn geschrijf gaat met veel oponthoud, want om de haverklap doemt weer een nieuwe sluis op en dan moet ik weer achter het roer. Leo aan de touwen, vooruit, achteruit, roer scheef en het sluismechanisme aanzetten.

Het franse landschap wordt steeds mooier. Het is herfst, en alles is groen, rood en geel om ons heen met soms stralend blauwe, soms dreigend grijze luchten.
We varen langs vervallen gehuchtjes waar af en toe een paar oude fransozen hun doorgelopen kop opsteken. De marifoon staat altijd aan en de geluiden die er onophoudelijk uitkomen lijken nog het meest op kotsen in het frans. Een wel zeer specifiek schippersfrans dat klinkt als ruh-rro-aoui-bôh-bèèwiej. Bla, bla, bla, alle familienieuwtjes worden naar kanaal 13 verwezen en als je wilt kan je doorlopend naar een hoorspel luisteren.

zaterdag 20 oktober Canal de l’Oise et l’Aisne
De vaart waarmee ik momenteel door het leven sukkel valt met gemak mee te joggen.
We hebben even een klein stukje sluisvrij kanaal, zodoende kan ik eindelijk weer eens wat langer schrijven zonder om het kwartier een sluisstop.
Het kanaal is smal en het water staat vrij laag, waardoor we langzaam moeten varen, maar de omgeving is nog steeds prachtig. Roestige struiken en bomen vol maretakken. Patrijzen, kraaien en soms een buizerd of een verdwaalde fazant.

Leo vaart nu de meeste tijd zelf, omdat dit kanaal voor mij te moeilijk is. Het schip ligt heel diep. Doordat dit kanaal zo smal en ondiep is, zuigt het schip het water van de oevers en hierdoor loop je het gevaar ‘uit je roer te lopen’, hetgeen een mooie term is voor oncontroleerbaar slingeren. Als ik toch af en toe Leo eens moet aflossen, sta ik als een gek aan het stuurwiel te draaien. Ondanks dat ik kant nog wal raak ben ik na tien minuten uitgeput van de opperste concentratie, het zware werk en, energievretend, de woede die in me opkomt als ik dat kloteschip niet onder controle kan houden. Mijn stoere ik kan er niet goed tegen dit niet te kunnen, maar in plaats van rustig door te ploeteren en te proberen een lijn te ontdekken in de techniek van het varen met een geladen spits, geef ik de strijd op uit woede, machteloosheid, luiheid of misschien wel gewoon omdat het niet móet.

In feite is Leo natuurlijk de schipper, hij heeft zijn hele leven gevaren. Bovendien is het zijn laatste reis met de ‘Sperwer’, hij geeft de binnenvaart op, dus waarom zou ik het varen nog in één reis ‘even’ onder de knie moeten krijgen? Ik moet mezelf regelmatig ernstig toespreken. Ik zit in de stuurhut wachtend, af en toe schrijvend of lezend, maar vooral piekerend de tijd door te brengen tussen sluizen, kopjes thee of lunch door. Ik moet ervoor waken dat ik niet ga malen. Het is hard werken op deze reis en dat doet de romantiek niet veel goed.

-wordt vervolgd –
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s