Hugleikr

https://www.youtube.com/watch?v=NexwfhP-o8k

 

“Hugleikr bespiedt met een in staal verankerde blik hoe zijn jong de eerste vleugelslagen oefent. Hij wist dat het een eerdere aanval van zijn aartsvijand Archibaldo, de Havikarend, ternauwernood had overleefd.” @Hugleikr

Helga Truer legt haar pen neer. Haar hoofd staat niet naar vertalen. Met een diepe zucht staat ze op om nog een kop koffie in te schenken. Haar gedachten gaan weer terug naar de laatste keer dat ze haar liefde Magnus Ingolfsson had gezien, vlak voordat hij, naar wat ze nu pas begreep, voorgoed naar IJsland was vertrokken. Een pijnscheut gaat door haar maag en ze voelt zich wat misselijk. Misschien moest ze die laatste kop koffie maar niet meer nemen.

Rusteloos loopt ze door haar kamer, waar ze al meer dan een week niet uit is gekomen. Haar etensvoorraad is dusdanig geslonken dat een bezoekje aan de buurtsuper niet meer uit te stellen is. Maar de gedachte aan de buitenwereld verlamt haar. Het is niet zozeer angst, eerder een intense vermoeidheid die haar tegenhoudt. Het idee dat ze straks naar buiten zou moeten, en in een winkel haar eigen stem zou horen, als een hol vat waar geen druppel drank meer uit zal vloeien. Ze is leeg. Ze staat droog.

Een paar maanden zou hij wegblijven en dan zouden ze de hevige liefde die ze zo plotseling voor elkaar hadden opgevat weer voortzetten. Ze kenden elkaar al jaren voordat hij ineens, toen ze na een intense werkdag met z’n allen in het café zaten, iets voor haar op een papiertje schreef en het haar toeschoof. “Day and night” stond erop, met zijn telefoonnummer. Verbijsterd keek ze op en vanaf dat moment was ze razendverliefd . Nog geen uur later waren ze samen bij haar thuis en liet ze zich meevoeren op de stroom van zijn zware accent en poëtische zinnen. Vanaf dat moment waren ze onafscheidelijk. Ze reisden heel wat af, kwamen weer terug en kusten elkaar in elk portiek van de stad..

Vannacht had ze weer van hem gedroomd. Ze sjokte door de bergen en haar bagage werd steeds zwaarder. Toen ze niet verder meer kon en haar rugzak afdeed zag ze dat Magnus er in zat. Hij keek haar onverschillig aan. Ze was woedend en had hem toegeschreeuwd, WAAROM?! Niet zozeer wilde ze weten wat hij in haar rugzak deed, liever wilde ze horen waarom hij van de aardbodem was verdwenen. Ze trapte, sloeg en stompte hem waar ze maar kon, maar tegelijkertijd voelde ze een oneindige liefde voor hem.

Ze schrikt wakker uit haar overpeinzingen door een rinkelende telefoon. Haar hart maakt een panieksprongetje. Ze kan er niet meer tegen, dat geluid van hoop, van wanhoop en met een harde ruk trekt ze de stekker er uit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s