Zwarte randjes

Ik ben een doorgewinterde naïeveling.
Ik zie de wereld meestal zoals ik hem graag wil zien. En daar horen geen negatieve kanten aan te zitten, althans, liever niet. Dat de mensheid goed en tevens slecht is weet ik natuurlijk, maar vooral theoretisch gezien. Yin en yang. Zonder zon geen schaduw en dat soort wijsheden die bij voorbeeld Lao Tse beschrijft in de Tao te King. Het leven dus.

Je kan jarenlang uitgeburgerd proberen te doen alsof het leven gelijk is aan de idylle van het mooie valleitje waarin je leeft, maar zo nu en dan slaat de werkelijkheid je dan toch flink om je oren. En dan slaat het hard toe. Op z’n hardst sloeg het toe in het dorpje, waar ik mijn zoon altijd met een heel gerust hart naar school stuur. Velen van jullie weten van de tragedie die zich daar heeft afgespeeld (zie ook mijn vorige blog). Misschien weet nog niet iedereen dat de vermoedelijke dader (DNA bewijzen te over) een gestoorde jongen van amper 17 jaar is. De beerput gaat nu helemaal open in het dorp en het zal nog wel een flinke tijd blijven stinken.

Dan maak je een ander drama mee, waarbij een buurvrouw, waarmee je ‘min of meer’ bevriend bent, ernstig ziek wordt. Je bouwt een netwerk op met een aantal mensen die evenals ik, zichzelf spontaan opwerpen om haar te helpen hier doorheen te komen. Een trieste klus, maar je voelt je er toch wel beter bij dan wanneer je het niet zou doen. Helaas of gelukkig voor haar, beide argumenten gaan hier op, heeft het niet lang mogen duren.

De begrafenis is nog niet achter de rug of er spelen zich ook daar onaangename taferelen af. Een complete set huissleutels verdwijnt. Iemand aast vergeefs op de auto die is achtergebleven (“zij zou hebben gewild dat ik die auto kreeg”) en probeert ook nog ‘via bemiddeling’ de helft van de opbrengst uit de verkoop van een caravan, een deal die al voor het overlijden was afgerond, in eigen zak te steken. Geen wonder dat die persoon ook verdacht werd van het achteroverdrukken van de huissleutels. Maar was dit nou een duidelijk geval van aasgierengedrag of was het toch paranoia van de erfgenaam?

Wie vertrouw je en wie niet. Ik laat daar mijn instinct op los, maar vertrouw daar ook weer niet 100% op!

Ik kijk graag naar politieseries op TV. Daar kan ik elke gruwelijke moord namelijk afdoen met: ‘het zijn maar acteurs, het is gewoon ketchup’. Dáár ben ik dol op de intriges, vooral vanwege het duidelijke verschil tussen de ‘good guys’ en de ‘bad guys’. Bij de nieuwsberichten wordt dat al wat diffuser, maar die gaan meestal het ene oor in en het andere uit, gewoon omdat ik het niet wíl onthouden.

Maar al die narigheid in de wereld blijft abstract. Tot het moment dat het in relatie staat met iemand die je in het echte leven kent. Met wie je gesproken hebt. Die je vele keren voorbij hebt zien komen op straat. Die je bij jou in je eigen huis op bezoek hebt gehad. Of zelfs, met wie je getwitterd hebt. Dan voelt het als verraad, een onbedoelde aanval op jouw zelfverzonnen zielerust. “Wat lopen er toch een zooi zieke mensen op de wereld rond” denk je.
Dan voel je een andere realiteit en die is verwarrend.
Ga weg, monster van de werkelijkheid, ik wil je niet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s