Voor altijd twaalf

Ik kijk naar hem. Zo’n vertrouwd gezicht en toch een eigen mens. Met hersens waar geheimen in zitten.

Alles in hem lijkt de grens van perfectie op te zoeken. Hij groeit aan alle kanten door, maar blijft in evenwicht. Geen greintje vet, maar ook niet mager. Breed gespierd maar toch nog kind. Een donkere schaduw begint zich af te tekenen boven zijn lippen. De stem is ongemerkt een toontje aan het dalen. Maar hij klinkt hetzelfde, ik hoor de stem van een kind.

Mijn kind. Ik huiver. Ik heb hem slechts te leen, maar weet niet of ik me aan die afspraak ga houden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s