Archief: Four Roses

Toen ze terugkwam van haar wandeling over het eiland ging ze het huis binnen en zag dat Miles dronken op de bank lag. Ze had hem een paar uur eerder achtergelaten op het strand, waar hij languit op de kiezels was neergevallen, de fles ‘Four Roses’ geroutineerd rechtop houdend in zijn linkerhand.

Ze liep naar de keuken om koffie te zetten. Door de beslagen ruit zag ze de buurman strijken en moest glimlachen. Wat was het toch makkelijk om cliché’s bevestigd te zien! Een buurman met zo’n vegetarisch kapsel hóórde ook te strijken. Net zoals een man in zijn midlife crisis in een dronken bui over zijn treurige jeugd hoort te zeuren. En over zijn mislukte huwelijk natuurlijk.

Miles had zichzelf tot martelaar verklaard en liet haar luisteren naar alle gemiste kansen en ongelukken in zijn leven die hem een excuus gaven om nooit meer te hoeven handelen. Hij deed dan ook de hele avond zijn best om het beeld van mislukte veertiger te versterken door cynische grappen te maken tegen iedereen die maar in de buurt kwam. Toch was haar opgevallen dat een zeker gevoel voor humor daarbij niet ontbrak. En hoewel hij door praktisch niemand serieus genomen werd, intrigeerde hij haar en voelde ze zich tot hem aangetrokken.

Zijn ouders hadden elkaar ontmoet in een krijgsgevangenenkamp. Zij werkte daar als schoonmaakster, hij was een duitse krijgsgevangene. Zij was bezig haar jeugd te verliezen door een veel te lange oorlog, die begonnen was op haar 17e verjaardag. Nooit was ze in staat geweest om onbezorgd uit dansen te gaan en verliefd te worden, want de jongens uit haar dorp waren een voor een weggetrokken. En toen ze die schuchtere Duitser ontmoette, voelde ze ineens al die liefde opkomen die ze nooit had kunnen ervaren. Ze wist niet meer wat goed of slecht was. Hij was zo aardig voor haar, en had haar liefde net zo hard nodig als zij de zijne. Ze werd zwanger van hem en voor haar was er na de oorlog geen Bevrijding. Voor straf liet ze haar zoon jarenlang in Lederhosen naar school gaan.

De dag dat ze van het eiland vertrok, spraken ze af elkaar in Londen weer te ontmoeten.
Toen ze uit de bioscoop stapten raakte hij haar even aan bij het binnenstappen van de pub. Ze huiverde. Ze dronken wat bourbon en praatten wat na over de film. Toen vond zij het moment daargekomen, waar ze op het eiland al over had gefantaseerd. ‘Eh.. ok, heb je zin om eh..’ Ze stamelde, ineens verlegen met de situatie. ‘Ik wil met je naar bed..’ Daar, ze had het gezegd! Voorzichtig keek ze naar hem op en zag dat hij zich geen raad wist, hij was geschrokken.
De lichten in het café gingen uit en toen ze om zich heen keek zag ze dat alle stoelen al omgekeerd op de formica tafeltjes stonden.

Buiten op straat voelde ze ineens hoe dronken ze was en bleef een tijdje voor hem uitlopen. In gedachten was ze de afwijzing aan het verwerken. Wat had het ook allemaal voor zin, ze was dronken en ver van huis en dan werd ze wel vaker sentimenteel.
Langzaam vertraagde ze haar pas en kwamen ze weer naast elkaar te lopen.
‘Weet je’ sprak hij traag, ‘ik woon in een heel klein kamertje en heb al weken mijn bed niet opgemaakt… En verder ben ik niet meer zo van de sex, maar ik voel me wel vereerd door je voorstel, het voelt goed’.
Verrast keek ze hem aan. Ze stak haar arm in de zijne en zei glimlachend: ‘Weet je, breng me dan maar gezellig naar een taxi standplaats. Het is al wat laat..’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s