Voorgevoel

We hebben nog 24 uur te gaan, volgens Harold Camping, en dan vergaat de wereld.
De goedgelovigen zullen opgenomen worden in den hemelen en de slechterikken, zoals waarschijnlijk de meesten van ons, wacht een verschrikkelijk lot.
Nou loop ik al een aantal dagen met een naar voorgevoel rond. Alsof er iets vreselijks te gebeuren staat, wat mijn leven en dat van mijn gezin drastisch zal veranderen. En ja, als Harold Camping gelijk heeft, dan ben ik dus blijkbaar ook helderziende.


Maar nu even terug naar de realiteit. Dat ‘voorgevoel’, zie het als een soort innerlijke onrust, heb ik dus wel de laatste paar dagen. Mijn man zegt dat dat angst is. Dit soort angst ontstaat meestal wanneer je voelt dat je heel veel te verliezen hebt. De wereld staat in vuur en vlam, oorlogen worden om alles en niets uitgewoed (vaak voor ons gerief) en er wordt wat afgeleden in Verweggistan en omstreken.

En wij? Wij leven als prinsjes en prinsesjes op onze wolkjes, waar geen enkele basisbehoefte ontbreekt. Hoe gaan we daarmee om eigenlijk? Je zou iets van dankbaarheid kunnen verwachten. Of tevredenheid. Of misschien zelfs wel geluk. Maar de werkelijkheid is, dat we eerder ondankbaar ontevreden zijn. Blijvend op zoek naar geluk, wat we maar niet vinden, omdat het zo dicht bij ons ligt dat we het niet zien. Ik heb daar soms ook zo’n last van. En dan word ik ineens onredelijk bang. Bang om iets of iemand dierbaars kwijt te raken. Want ik weet namelijk wel hoe rijk ik ben, hoe goed ik het heb op mijn paradijselijke bounty eilandje.
En dat kan toch niet altijd goed blijven gaan?
Toch…?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s