Zelfbeeld

Na een paar maanden wat rustiger aan te doen belandde ik weer eens sinds lange tijd bij het navelstaren. Nu was dat vroeger moeilijker, want de buik stak niet zo uit als nu, de navel zat verder verstopt. Nu zie ik hem wat duidelijker en vraag me af of ie nog wat voor me te verbergen heeft.

En ja hoor!

Ik ontdek dat mijn zelfbeeld niet synchroon meegroeit met mijn lichaam!
Nou is dat eigenlijk niet een nieuwe ontdekking, ik weet dit al langer. Maar het wordt steeds lastiger te negeren. Ik heb al jaren dat ik, als ik over straat loop en in een etalageruit kijk, denk ‘wie is die persoon die daar langsloopt?’ Ze komt me wel bekend voor, maar ik schrik een beetje van haar. Ze is namelijk zo anders dan ikzelf ben, alsof ze gephotoshopt is om mij een beetje de stuipen op het lijf te jagen.

Ik ben een jong meisje, die de volwassenheid nog niet heeft bereikt.
Ik ben 1.76m lang, heb grijsgroene ogen en donkerblond licht krullend haar.
Ik weeg altijd ergens rond de 60 kilo.

Huh? Wacht even, die weegschaal is kapot!
Die spiegel in mijn badkamer vervormt trouwens ook, zal wel slechte kwaliteit zijn..

Hoe zouden mensen door het leven gaan als er geen spiegels en weegschalen waren en geen etalageramen die onbekenden laten langslopen?
Ik denk een stuk tevredener met zichzelf.

Denk ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s