Twitter Revisited

Mijn eerste blogje over Twitter is geschreven op 11 december 2009, Daarin schreef ik al hoe verslavend het is ‘om te luisteren naar vreemde vogels van over de hele wereld, die elkaar van alles toefluisteren of -schreeuwen.’

Als beginnende twitteraar had ik geen volgers, afgezien van mijn broertje en een zwijgzame … die alleen maar puntjes twittert (dit blijf ik geestig vinden!). Zelf volgde ik wel meer mensen, maar als je net begint grijp je eerst naar bekende mensen en ga je die volgen. Al snel schreef ik in mijn daaropvolgende blog: ‘Na een korte periode als een bezetene met de ‘wereldburgers’ te hebben meegetweet, kwam er ineens een intens gevoel van walging over me. Een stalker was ik verworden!’

Maar ik gaf het nog niet op en langzaam maar zeker probeerde ik een weg te banen door die enorme brei die Twitter is, die gigantische ijsberg waarvan je geen vermoeden hebt hoeveel er allemaal onder water ligt.

In mei 2010 waagde ik weer een nieuw blog aan het fenomeen, dit keer over de moeite die het mij soms kostte om ‘erbij te horen’. Sommigen herkenden zich daar in, anderen weer helemaal niet, maar tot op zekere hoogte sta ik nog steeds achter dat stuk.

Intussen heb ik het gevoel dat ik er wel ‘bij hoor’. Ik heb een onwaarschijnlijke hoeveelheid volgers, waarvan ik de meesten ook terugvolg. Met heel veel ervan heb ik contact. Met enkelen zeer regelmatig, met anderen wat van de hak op de tak (de meesten eigenlijk) en met sommigen heb ik sporadisch ineens een korte uitwisseling van ideeën of grappen.

Bij sommige mensen lach ik me suf, aan anderen erger ik me af en toe, of val ik van verbazing achterover bij het lezen van hun ‘mening’, maar al die mensen verrijken mijn virtuele leven.

Ook de meest achterlijke bullebakken die mij op mijn ziel hebben getrapt, of anderen met wie je denkt een ‘klik’ te hebben en die vervolgens nonchalant ontvolgen, laten iets achter bij me: stof tot nadenken. Nadenken over waar ik zelf sta met betrekking tot de omgangsvormen. ‘Het is maar virtueel’ wordt er gezegd als je een pijnlijke botsing iets te serieus opvat. Maar ook virtueel kent zo zijn omgangsnormen, in ieder geval wat mij betreft. En ik weet dat ik soms ook op het randje van onbeleefd balanceer.. je moet het natuurlijk wel spannend houden!

Maar er zijn ook heel erg veel mensen die ik volg omdat ze me in eerste instantie ‘leuk’ ‘interessant’ of ‘grappig’ leken, maar waar ik uiteindelijk nog nooit een woord mee heb gewisseld (nou ja, bij ‘woord’ moet je denken in teksten van maximaal 140 tekens natuurlijk). Maar ik vind het ook zo leuk om steeds ‘nieuwe mensen te ontmoeten’. Nee, niet allemaal in het echt! Daarvoor ben ik teveel gesteld geraakt op mijn stille saaie uitgeburgerde leventje. Maar die illusie dat je toch nog midden in het wereldse leven staat, dat bevalt me.

En al deze leuke mensen wil ik bij deze even een groet doen toekomen en wie weet zullen we toch wel eens onze paden kruisen op dat wonderbaarlijke en niet te evenaren Twitter.


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s