Competitie

Mijn zoon Santiago doet al jaren aan karate.
Ook aan de competities doet hij mee, meestal zijn die op provinciaal nivo (Málaga). De landelijke wedstrijden heeft hij nog niet meegemaakt, die zijn vaak in Madrid en duren een aantal dagen, en dat vindt hij nog net iets teveel van het spannende. (En dan heb ik het nog niet over de internationale kampioenschappen, in Venetië of Maleisië!)
Zijn karateclub is in Ronda en heet Bushido. Zijn leermeester heet Antonio Bravo Bravo, een naam die hem qua reputatie en waardering wel eer aandoet, maar niet qua allures. Al 23 jaar lang traint hij zijn leerlingen in een bescheiden lokaaltje in Ronda.

Een keer per jaar, aan het eind van het seizoen, geeft Bravo met de hele school een show om te laten zien wat ze dit jaar gedaan hebben. Daarbij komt iedere leerling opdraven, m/v van 3 tot 63 jaar. Het massale van die groep, die in een eerste oefening allemaal dezelfde bewegingen maken, daar krijg ik altijd weer kippenvel en spontane vochtophoping in de ogen van. De discipline, de toewijding èn het zichtbare plezier dat de deelnemers en niet in de laatste plaats ‘Meester Bravo’ tentoonspreidt is aanstekelijk.

Ondanks het hoge nivo (meer dan 100 ‘dan’, d.w.z. hij heeft al meer dan 100 leerlingen naar de zwarte band gecoacht) en de vele nationale en internationale successen van zijn school, wordt de Club Bushido nauwelijks gesteund door de gemeente van Ronda.

Ook dit keer was het weer zover, de ‘Promesas’, de jaarlijkse provinciale competitie die normaal in Málaga plaatsheeft, maar eens in de 4 of 5 jaar in Ronda wordt gehouden, kreeg geen enkele steun van de gemeente Ronda. Sterker nog, iets minder dan een week voor de geplande datum kreeg Bravo te horen dat de gemeente ‘geen geld had voor de trofeeën of voor het transport van de tatami’s’ en dat dus de competitie niet in Ronda kon worden gehouden. Zodoende moesten we vandaag weer opnieuw naar Málaga afreizen.
Ronda: voetbal (foerrbô) en crossmotoren, daar lopen ze warm voor.. zucht! De eikels!

Maar deze blog wilde ik eigenlijk aan mijn zoon en aan die mooie sport wijden.
Ik vind het namelijk ongelooflijk dapper van hem, en van alle andere deelnemers aan deze competities, dat ze het lef hebben om in bijzijn van honderden toeschouwers in een chaotische lawaaiige sporthal, en onder de strenge blikken van juryleden hun ‘kata’s’ uitvoeren. De kata’s zijn series ingestudeerde bewegingen, die naarmate een karatestudent vordert, steeds ingewikkelder worden. Er wordt scrupuleus gejureerd en hoewel Santiago in de beginjaren vaak met bekers en medailles thuis kwam, is de moeilijkheidsgraad èn de concurrentie nu zodanig dat hij vaker buiten de eerste drie plaatsen uitkomt.


Vandaag leek het echter alsof het podium hem niet kon worden ontnomen. Elke karateka wordt beoordeeld door 3 juryleden, die punten geven die ergens liggen tussen 6,5 en 9,0. Een van de juryleden gaf aan Santiago een 8,3, de ander een 8,0 en de laatste een kleine 7,7. Nou ben ik er na al die jaren nog steeds niet achter wie waar precies op let, maar afgezien van precisie en techniek is ook presentatie (schone, gestreken kimono, verzorgd uiterlijk, geknipt haar!) van belang. Het kwam er gisteren niet van om mijn zoon’s haar nog te knippen, en het vloog wat alle kanten op, dus ik weet niet of ik mede verantwoordelijk ben voor een lager cijfer!
Maar niemand in zijn categorie, jongens, blauw-bruine ceintuur, 12 jaar, had hoger gescoord dan een 8,2 en de meesten kwamen zelfs niet aan de 8,0. ‘Wij’ waren dus overtuigd dat hij dit keer op dat begeerde podium zou mogen stappen, voor een 3e, 2e of misschien zelfs wel 1e plaats.

De winnaars werden een voor een naar voren geroepen, beginnend bij de 3e plaats, daarna de 2e en Santiago wilde al bijna opspringen toen voor de 1e plaats een geheel andere naam werd opgenoemd. Verbijsterd bleef hij zitten en ik riep heel hard WAT?! (fanatiek als ik ben!)…
Hij zat dus niet bij de eerste drie. De teleurstelling komt veel harder aan als je denkt dat je bovenaan staat en dus gaat winnen. En ik ben heus niet zó fanatiek dat ik mijn jongen tot het uiterste push om te winnen, in tegendeel, het moet vooral leuk blijven. Maar dit was zuur en ik merkte dat de kloek in mij vooral boos was op de juryleden!
Wat bleek namelijk het geval, DE HOOGSTE SCORE WORDT WEGGELATEN en zo kom je dus op een heel ander gemiddelde uit.
EN DAT IS NIET EERLIJK, OH NEE!!!!
Waarom dan in godsnaam drie juryledenneerzetten, vraag je je af, maar wie ben ik..
Ik? Ik ben nog steeds supertrots op mijn Karate Kid, kijk zelf maar:

Een Reactie op “Competitie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s