Archief Binnenvaart – 3

Maandag 22 oktober 1990 Canal Lateral à la Marne

Half elf in de schone ochtend. Het is helder en weliswaar zeer fris, maar de zon schijnt prachtig op de bomen en de uitgestrekte akkers. Er valt wel wat te zeggen voor het vroege opstaan zoals vanochtend. Om half zeven konden we direct als eerste door de sluis, waar we gisteravond waren aangekomen.
De sluizen draaien in de wintermaanden allen maar van 7 uur ’s ochtends tot 6 uur ’s avonds, zodat je meestal rond die tijd genoodzaakt wordt om te stoppen met varen.


Gisteren konden we echter na de laatste sluis nog een flink stuk doorvaren. Varen in het donker heeft iets onwezenlijks want in tegenstelling tot de wegen zijn de kanalen niet verlicht. Na een tijd te turen in het donker gaat je fantasie je parten spelen. Je kan je ineens heel goed voorstellen hoe mensen vroeger dachten dat de aarde plat was, dat het ineens ophoudt, waarna je van de aardschijf afvalt om vele lichtjaren later op een andere planeet neer te ploffen.


Een beetje scheel word je ook van dat turen in het niets. En dan word je ook nog bij regelmaat verblind door tegemoetkomende auto’s op een ventweg die zonder uitzondering met grote lichten rijden. En hoezo is een kanaal recht?? Het ontbrak niet aan bochten, het was maar goed dat ik niet hoefde te sturen. Mijn respect voor ‘de schipper’ stijgt met de dag. De romantiek wordt langzaam maar zeker harde werkelijkheid tijdens zo’n reis.

Zo moesten we gisteravond door een tunnel, waarvan de stoplichten niet meer werkten, omdat je ook bij tunnels geacht wordt om 6 uur te stoppen. Het was een vrij lange tunnel en je kon niet zien of er een schip van de andere kant kwam aanvaren, waardoor het extra spannend wordt om er in te gaan. Je probeert via de marifoon een oproep te doen, maar het kan ook heel goed zijn dat een ander schip op dat moment zijn marifoon niet aanheeft, of dat het bereik in de tunnel wegvalt.
Elkaar in een tunnel tegenkomen hoeft weliswaar niet direct een aanvaring te betekenen, maar het zorgt wel voor enorm oponthoud omdat een van de twee dan weer terug moet. En om een geladen schip achteruit te varen..

Ik stelde Leo voor om voor de tunnel aan te leggen en daar de nacht door te brengen. Het zag er prachtig uit, Vóór ons was het gat van de tunnel, dwars door een berg in the middle of nowhere en ik zat me al een beetje te verheugen op een nachtelijke boswandeling- Bovendien wilde ik graag stoppen. Altijd maar doorvaren en nooit ergens echt zijn, ook al is het maar voor een avond, vond ik eigenlijk zonde. Ik ben niet gewend om op die manier te reizen.

Leo wilde echter doorvaren en de reden die hij hiervoor had overtuigde mij snel.. Hij begon te vertellen over struikrovers die binnenschippers overvallen en zich het liefst ophouden op dit soort afgelegen plekken, waar niemand je ziet of hoort. ‘Schipperslatijn’ riep ik nog, niet in het geheel overtuigd van het verhaal. Totdat Leo mij de kogelgaten in zijn stuurhut liet zien..

Weer een illusie armer, na nog een paar uur in de steeds donker wordende nacht te hebben doorgevaren, ging ik uiteindelijk slapen en werd de hele nacht achtervolgd door mannen met geweren. Waaronder mijn ex, die mij in een donker trapportaal stond op te wachten met een geweer. Toen ik op straat voorbij liep begon hij van bovenaf op mij te schieten. Ik kon nog net wegduiken en dacht erover bij wat buren aan te bellen, of nee, beter nog, heel hard weg te hollen. Maar ik kreeg er geen beweging in. Benen van lood en een stem zonder geluid. Plotseling zat ik in mijn auto in een parkeergarage met verschillende verdiepingen. Om naar een andere verdieping te komen moest ik een soort laadbak oprijden, die dan één verdieping zakte, waarna ik er weer uit moest en rondjes moest rijden om de laadbak van de volgende verdieping te vinden. Er waren verschillende liften, maar ze stonden allemaal verkeerd, altijd een verdieping te hoog of te laag. Plotseling ontdekte ik er een systeem in en wist zeker dat mijn belager ervoor had gezorgd dat er maar één lift te gebruiken was, waar hij mij dan zou opwachten..


Ik werd wakker van machteloze woede, Terwijl ik de nachtmerries recapituleerde, moest ik vreselijk lachen. Die liften waren een bijna letterlijke vertaling van de bijna honderd sluizen waar we al doorheen waren gevaren!

– wordt vervolgd –
Advertenties

Een Reactie op “Archief Binnenvaart – 3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s