Drakenstaart

Ooit, héél héél lang geleden, in een ver land was eens een meisje dat zoekende was. Ze zocht en ze zocht en kon maar niet vinden. Ze raakte depressief en ging wanhopig op zoek naar een tovenaar die haar de weg zou kunnen wijzen. Eerst zocht ze in de gouden gids, maar daar stonden alleen maar kabouters en trollen in. Na wat navraag in haar omgeving stuitte ze toen op een niet bestaande lijst van tovenaars, in alle maten en smaken.
En één daarvan was Madame Drakenstaart.

Madame Drakenstaart had ooit, vele eeuwen geleden, in de Egyptische tempels rondgehuppeld en toen het meisje bij haar aankwam dacht ze haar nog te kennen uit die tijd. ‘Toen ik jouw stem hoorde wist ik het, dat is er ook weer een..’ Het meisje wist zich echter niets te herinneren, maar wilde niet onbeleefd zijn, dus hield haar mond en luisterde.
Madame Drakenstaart had een hoog piepstemmetje, waardoor het meisje wat moeite had om haar lachen in te houden, maar zoals ik al zei, ze wilde niet onbeleefd zijn en luisterde dus.

Ze sprak over Atlantis en maasknopen, over incarnatie en hoe het leven een treinreis is waar bij elke halte iemand kan in- of uitstappen. ‘Je zal in het licht van je eigen unieke trilling moeten vaststellen wie je bent’, orakelde Madame Drakenstaart verder. ‘Geef jezelf een injectie levensvreugde. Ga naar Egypte, het zal een thuiskomst zijn’.
Dus het meisje vertrok naar Egypte.

Daar aangekomen werd ze overdonderd door de geuren en de kleuren. Ze voelde geen herkenning, wel liefde voor de beelden die ze zag. Ze zwierf door de straten van Cairo, en beleefde het alsof ze door een kleurige documentaire liep. Ze voer over de Nijl, nam het roer over van de faloeka en ging richting de tempel van Arnak.


Daar werd ze opgewacht door een oude alom gerespecteerde gids, die aan een groep mensen op strenge toon de geschiedenis van de tempel uitlegde. Ze dwaalde af van de groep, want de gids werkte op haar zenuwen. Hij deed haar denken aan haar vroegere geschiedenisleraar, belerend en autoritair. Ze draaide driemaal rond de steen van de vruchtbaarheid, zoals het van een toerist werd verwacht, en toen ze uitgedraaid was stond de gids ineens vlak achter haar.

Ze schrok van zijn aanwezigheid, zo dichtbij.
Maar nog meer van zijn woorden:  ‘It is so good to see you again. It has been a very long time…’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s