Twintigduizend

Vandaag heb ik met mijn blog de twintigduizend hits gehaald. Ik dacht dat dat wel wat langer zou duren, maar gelukkig kreeg ik intens verdriet en dat werd door veel lezers gewaardeerd met bijna 400 hits de afgelopen 24 uur… *
Dit brengt mij snel bij de twijfel die me af en toe bekruipt. Ben ik niet veel te exhibitionistisch als ik blog? Of is dat nu juist waar blogs voor zijn? Hoeveel recht heb ik om over anderen te schrijven dan mijzelf? Vooral als die anderen net overleden zijn?

Het is mij nu drie keer ‘overkomen’ dat ik mijn verdriet over de dood van een geliefde vriend(in) heb geuit in mijn blog en alledrie de blogs kwamen recht uit mijn hart.
Maar, nogmaals, het heeft iets exhibitionistisch.. Treuren in de openbaarheid. Inzoomen op die traan. Hard zijn/haar naam schreeuwen. Al dan niet gewenst medelijden opwekken bij je lezers, terwijl je best ook zelf je eigen verdriet aan kan.
Maar het verzacht wel. Het werkt ook therapeutisch. Bij gebrek aan een zaal met 400 bezoekers, die mijn verhaal misschien zouden willen horen (alleen dit idee al lijkt belachelijk), vertel ik het op papier. Correctie, toetsenbord. Ik voel me dan lichter, en mijn verdriet voelt nog steeds even oprecht, maar wel gelucht. Mij helpt het dus.
En omdat dit mijn blog is besluit ik dat ik mag schrijven wat ik wil. Dus!

*Dit cynisme en de bovenstaande vragen komen geheel uit mijn eigen brein en heb ik van niemand voor de voeten geschoven gekregen. In tegendeel, de reacties waren altijd hartverwarmend lief.

4 Reacties op “Twintigduizend

  1. Precies, dat is wat dan aanspreekt, een blog uit het hart. Geen gekuntsel, geen onderliggende boodschap, gewoon oprechte emoties, waar mensen zich in kunnen herkennen of inleven.

  2. Ach Lies, wij gaan dan gewoon naar het cafe om samen te treuren, ook social, minder media. Vorige week nog een vriend. Jij in je verafgelegen valleitje hebt zulks gewoon niet. Maar de 20.000 haalden wij niet. Jij wel lekker puh!

  3. Openlijk treuren en de naam noemen van de overledene, dat hoort erbij en geeft je betrokkenheid aan.Dood ben je pas als je niet meer genoemd wordt.

  4. Je schrijft gewoon lekker en open. Ik heb het ook geprobeerd maar als zo'n persoonlijk stuk erop stond wiste ik het later in een andere bui weer.Keep it going! 🙂

Laat een reactie achter op Ronald Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s