Zwelgen

Vanochtend las ik een aangrijpend blog van Luuk Koelman over zijn overleden moeder. Het stuk leek recht uit zijn hart te komen en ik werd overvallen door een gevoel van paniek. Mijn moeder leeft namelijk. En afgezien van wat ouderdomskwaaltjes ziet het er naar uit dat zij de 100 gaat halen. Juist daarom denk ik nooit aan de mogelijkheid dat zij er ooit eens niet meer zal zijn. Dat ik ineens geen dochter meer ben, slechts vrouw, zus of zelf moeder van een kind.

Ik besluit dat ik een ode aan mijn moeder ga schrijven, gewoon, nu ze nog leeft en het zelf kan lezen. Maar halverwege besef ik wat ik aan het doen ben, ik ben aan het  zwelgen! Ik wentel me in het verdriet van een ander, ik leef me helemaal in en trek het naar mij toe. Het overkomt mij, niet die ander. Ik huil erbij. Ik voel de verlating, alsof het mij zojuist persoonlijk is overkomen. En, op een vertrouwde manier, geniet ik er een beetje van. Zoals ik me vroeger ook thuis kon voelen in mijn depressies. Een oude vertrouwde kameraad. Ik heb hem/haar echt gemist toen ik min of meer opgekrabbeld was en het leven weer leek aan te kunnen.

Soms steekt ie dus even de kop op. Niets menselijks is mij vreemd. Wij, mensen, zwelgen graag. Soms wat meer bij een bus verongelukte belgische schoolkinderen dan bij honderden misbruikte indiase leeftijdsgenootjes. Het is nu eenmaal zo, hoe dichter het bij ons komt, hoe meer het raakt. Ik geloof niet dat je mensen daarop mag veroordelen. Wat je echter wel mag doen is tussentijds je gezond verstand oproepen en je realiseren hoe goed je het hebt vandaag.

2 Reacties op “Zwelgen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s