Huizen en Hoven: De Zeppelin

Ons eerste liefdesnest was een krakkemikkige woonboot de ‘Zeppelin’ op de Brouwersgracht t/o 248, op de kop van de Mouthaansteeg, waar we de winter van 1974-75 doorbrachten. Die konden we huren voor een redelijke prijs. De boot was vochtig en de enige verwarming die we hadden was een petroleumkacheltje. Om de kou wat tegen te gaan was de boot behangen met kleden en viezige tapijtjes. Maar wat kon ons dat schelen, we hadden elkaar om warm te worden. We hingen alle posters uit die tijd tegen de wanden, en omdat er ook geen electriciteit was, verlichtten we alles met petroleumlampjes. En een koelkast was niet nodig, want het was er koud genoeg!

Ik was intussen al weer aan het werk. Via een uitzendburo werkte ik als vliegtuigschoonmaakster op Schiphol; koffiedame bij zo’n echt jiskefet-avant-la-lettre-bedrijf, met magazijn onder en directie op bovenste verdieping;  receptioniste ergens (waar ze mij echter snel ontsloegen omdat ik zo enorm naar petroleum stonk!!). Kortom ik pakte alles aan wat maar voorhanden kwam. Lucio was nog illegaal in Nederland en werkte af en toe bij een schoonmaakbedrijf; we konden ons net bedruipen.

Hoe lang we er precies gewoond hebben weet ik niet meer, maar op een gegeven moment kregen we erg last van de ratten, die voorheen tussen de binnenwanden van het schip leefden en ons soms door hun gevechten ’s nachts wakkergilden met van die hoge schrille piepgeluiden. Ik werd wat schrikkeriger toen ik merkte dat ze ook in de boot binnen kwamen. Niet dat we ze nog zagen, maar ik merkte dat er aan mijn kleren geknaagd werd, vooral de ongewassen kleren moesten het ontgelden. Maar de ratten werden steeds brutaler, dus we waren een groot deel van de dag bezig met vallen maken en met een stok te proberen ze dood te slaan. Dat gaat niet makkelijk, ratten zijn veel te slim. Op een gegeven moment hadden we betaald gekregen en een lekker stuk kaas gekocht. Een feest dat we ons niet altijd konden veroorloven. Omdat we geen koelkast hadden lag de kaas op het aanrecht, onder een ouderwetse kaasstolp. De volgende dag, kaas weg, er lag nog een klein stukje op de grond. Een van de ratten stond in de deur op het trapje naar ons te kijken. Hij ging niet eens meteen op de vlucht, de opschepper, hij wist toch wel dat we hem niet te pakken konden krijgen.

Ik kreeg een longontsteking van al dat vocht en toen mijn ouders een keer bij ons waren langsgeweest en zagen hoe we er bij zaten, heeft mijn vader meteen in het familiebestand een huis gezocht met een huur die we zouden kunnen betalen. Het werd de Rivierenbuurt, een 2 -kamer woning op drie hoog aan de Oude IJsselstraat.

‘Een bakker geeft in tijd van honger ook brood aan zijn kinderen’, was zijn (in feite onnodige) rechtvaardiging naar de buitenwereld toe.

vorige huis   <–                                                                    –>    volgende huis

6 Reacties op “Huizen en Hoven: De Zeppelin

  1. Mooi allemal. De Zeppelin kende ik alleen van naam, ik was toen net terug naar Portugal, in de roes van de Anjer Revolutie. Op de Oude IJsselstraat heb ik Hanneke voor het eerst ontmoet, in de zomer van 1977 misschien, ik reisde mee naar Amsterdam na jullie vakantie in Odeceixe. In 1978 kwam ik definitief terug en toen woonden jullie al op de Churchill-laan. Maar je zal ongetwijfeld de juiste data weten, ik wacht al in spanning op de volgende afleveringen … 😉

  2. Tss… kan de muffigheid hier ruiken. Een naargeestig hok lijkt ‘t. En dan die poster van ‘What’s on a man’s mind’ haha. Ouwe hip. Jij. ^_^

Laat een reactie achter op hondaluza Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s