Semana Santa

Het is weer zover. Ieder jaar opnieuw, zodra de Semana Santa in zicht komt worden alle bewoners van het dorp nerveus. Ze kijken naar hun voorgevels en zien dat het verkeer hun witte huisjes een grauwsluier heeft gegeven. Straks komt het hele dorp langs hun huis lopen en dan zullen ze dat allemaal zien. Stel je voor. Schande zullen ze ervan spreken. Ik heb het zelf regelmatig opgevangen in de buurtsupers, de roddels over ‘die heeft d’r huis niet geschilderd dit jaar’ of ‘die heeft een andere kleur gebruikt, hoe haalt ze het in haar hoofd’ en ‘die maakte haar stoepje niet meer schoon’. Dus wordt de witkwast weer uit de kast gehaald en gaat de ene na de andere bewoner de voorkant van haar of zijn huis schilderen (traditioneel zijn het de vrouwen die hun huizen schilderen). In ieder geval alle huizen die op de route liggen van de processies die straks langskomen. Achteraf huisjes willen nog wel eens grauw blijven.

Ik heb het niet zo op met de paaspassie hier. Al die vrome mensen, die ‘Hermandades’ (Broederschappen), allemaal rechtse rakkers die in het donker hun vrouw slaan en hier op straat de heilige uithangen. Dat denk ik dan. Ze zullen heus niet allemaal zo zijn, sterker nog, ik denk dat het merendeel van de vrome mensen geen vlieg kwaad doet. Maar toch, als ik ze daar zo zie lopen met die punthoeden op, of met z’n allen een maagd of een kruis zie torsen, dan lopen toch vaak de rillingen van afschuw over mijn rug.

Behalve die ene keer, in mijn beginjaren, toen ik me nog wat meer liet meevoeren in de lokale gebruiken. Het was donderdagnacht, Jueves Santo, in Ronda. Ik was meegenomen door mijn vriendinnen naar ‘café Las Bridas’ waar we ons alvast wat indronken om de twee processies, die pas om middernacht aan hun route beginnen, te kunnen afwachten. Ik dronk toen nog whisky, dus ik denk dat ik al lichtelijk aangeschoten was toen we hoorden dat de processie er aan kwam. Wij naar buiten, pal voor de bar hadden we close zicht op alles. Het was een bijzondere nacht want rond de tijd dat we naar buiten stapten zou er een maansverduistering optreden. Ik zat naar de maan te staren die inderdaad steeds kleiner werd. Pal voor mij stopte de processie en werd de draagbaar met de rijkelijk gedrapeerde maagd erop in rusthouding (met pootjes op de grond) gezet. Ik kon het prachtige bewerkte kleed van de maagd bijna aanraken. Boven mijn hoofd was de maansverduistering in volle gang. Plotseling begon een ‘gitano’ op een balkon boven mij een ‘saeta’ te zingen. Het klonk zo wonderschoon dat de tranen ervan in mijn ogen sprongen. Pas toen de maan weer ‘aan ging’ hield het gezang op, werd de draagbaar opgepakt en ging de stoet weer langzaam verder. Een magisch moment dat ik nooit zal vergeten. En wat ook alle nog daarna volgende processies die ik bezocht volkomen doet vervagen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s