Huizen en Hoven: Biesboschstraat

Bijna 4 jaar heb ik op het Singel gewoond. Mijn uitkering werd steeds minder en ik was niet echt in staat om een nieuwe baan te zoeken. Ik deed wel wat klussen, zoals het op orde brengen van een privé bibliotheek en het dia-archief van een reclameburo. Het gaf me rust in mijn hoofd om extern dingen te ordenen. Ik besloot om voor een tijd naar Portugal te gaan, het land ‘met mijn eigen ogen’ te herzien. Ik had mijn huis ooit ingeschreven bij een lokatieburo en er was interesse om een Unox commercial op te nemen in mijn huis. Er zou een paar dagen gefilmd worden en ik kreeg vet betaald. De voorkamer werd compleet leeggehaald, geschilderd en ingericht met een rookworstenwaardig interieur. En na het filmen werd alles weer in de oude staat teruggebracht, maar dan mooier, want nog een keer geschilderd. Lucratieve business!

In april vertrok ik naar Portugal waar ik een paar maanden logeerde bij een vriendin in Lissabon en daarna een huisje huurde in Vila Nova de Milfontes. Bij aankomst in Portugal bleek ik portugees te spreken, wat ik nooit echt geweten had, maar wel handig was. In Milfontes probeerde ik te schrijven. Wat wist ik niet precies, ik wilde documentaires maken, of iets anders vaags. Heel veel letters later kwam er gewoon niks zinnigs uit. Ik liet me dan ook graag afleiden door vrienden die me op kwamen zoeken op dat idyllische plekje.

In juli weer thuisgekomen was het geld op en ging ik wat klussen. Onder andere aan een boot waarvoor ik als ruil mee mocht varen naar Engeland. Ik genoot intens van mijn eerste zeereis, we hadden prachtig weer en lagen op de heenreis heerlijk in de windstilte te dobberen. We voeren terug met windkracht 8 en ik ontdekte toen waar de achterkant van mijn maag zit. Desondanks smaakt het naar meer en ik zal nog vele jaren blijven zeilen op de Mjojo.

Ik kan mijn huis aan het Singel niet meer opbrengen, de gemeenschappelijke servicekosten worden steeds hoger en ik bied het te koop aan. Dezelfde maand nog is het verkocht, met flinke winst en kan ik weer ademhalen. Ik kruip tijdelijk in een huisje aan de Lindengracht tot ik mijn nieuwe huis heb gevonden. Ik ga terug naar de Rivierenbuurt. Ik zocht het niet opzettelijk, maar mijn voorkeur ging uit naar een huis met jaren ’20-’30 karakter, liefst begane grond met een tuin. Het werd de Biesboschstraat 38hs. Het huis was werkelijk ‘van een oude dame geweest die er40 jaar niets aan gedaan had’ en ik liet het grondig verbouwen en restaureren. Alles ging zowat plat, maar na een aantal maanden stofhappen kon ik er intrekken. Het was een prettig huis, weer zo’n jaren ’30 Plan Zuid woning, met een gastvrije gang, van waaruit je in de kamers kwam. Een dubbele woonkamer met schuifdeuren die in de authentieke kastenwanden verdwenen. Aan de straatkant had ik een open keuken met eetkamer gemaakt, het zitgedeelte was aan de achterkant bij de openslaande deuren naar de tuin. De televisie in de zitkamer stond op een draailuik in een gat in de muur. Het leek me wel leuk, om af en toe in de woonkamer  of in de ernaast liggende slaapkamer te kunnen kijken, gewoon door de tv even om te draaien.

Ik had inmiddels een verhouding met Leo, de binnenschipper, die ongeveer een jaar heeft geduurd. Het liep niet dramatisch af, maar ik was nog steeds niet klaar voor een langdurige relatie. Wel had ik nieuw werk gevonden, als freelance maquettebouwer bij Liesbeth van der Pol, een oude vriendin die ik had geholpen met haar afstudeermaquette. Ik vond het heerlijk rustgevend om met mijn handen te werken en heb het vele jaren met plezier gedaan, niet in de laatste plaats door de geweldige sfeer bij haar en partner Herman Zeinstra op het buro. Ik was ook aan een intensieve therapie begonnen die veel los maakte. Maar langzaam maar zeker begon alles een beetje zijn plek te krijgen. Toen ik na een paar jaar werken met de onorthodoxe therapeute Lynda min of meer ‘genezen’ was verklaard, raadde ze mij aan om nog een keer op reis te gaan naar Australië, waar ik 6 jaar eerder was geweest en wat een onuitwisbare indruk op me had achtergelaten. Ik had er vrienden voor het leven gemaakt en vertrok, weliswaar met angst in de knieën door het langdurige navelstaren, maar met heel veel zin, in januari 1993. Ik kocht (en verkocht later weer) een knaloranje Ford stationcar en vier maanden, 15.000 km  én 5.000 dia’s later kwam ik thuis en wist dat ik ‘iets’ zou moeten doen om vaker naar Australië te kunnen gaan.

Ik had van Lynda geleerd ‘to go with the flow‘ en zo kwam het dat ik ineens een stichting (INMA) aan het oprichten was om meer bekendheid te geven aan de Australische Aboriginal kunst in Nederland. Ik was eerder benaderd door een Duitse kennis, die wat Aboriginal schilderijen in voorraad had, en was met hem een grote tentoonstelling in Amsterdam aan het voorbereiden. Ik had de eerste subsidies al binnen, toen de Duitser een onbetrouwbare partner bleek. Toevallig had ik op dat moment net Djon Mundine, Australiës belangrijkste Aboriginal curator op dat moment, bij mij te logeren. Hij raadde mij aan om de benodigde doeken zelf te gaan halen bij de Aboriginal coöperaties in Centraal Australië. De tijd begon te dringen, maar hij hielp mij op weg en met een aanbevelingsbrief van hem reisde ik ruim drie weken langs allerlei coöperaties in en rond Alice Springs en kwam thuis met een grote golftas met zo’n 50 merendeels door mijzelf uitgezochte beschilderde doeken in bruikleen.

Dit samengevoegd met bijzonder werk dat nog in Amsterdam was opgeslagen na een tentoonstelling in De Beurs in Amsterdam én met medewerking van twee Amsterdamse  galerieën die Aboriginal werk tentoonstelden, kwam ik tot het prachtige geheel ‘Desert Tracks’ dat in 1993 voor het eerst te zien was in de gigantische Zuiveringshal van de (toen nog niet verbouwde) Westergasfabriek. Het was een succes, de tentoonstelling reisde nog door, onder andere naar Antwerpen en Breda en in totaal heb ik zo’n 80 schilderijen kunnen verkopen, waarvan het merendeel van de opbrengst terugvloeide naar de coöperaties. Ik was door een achtbaan gegaan, had alles meegemaakt wat je maar kunt meemaken in de beeldende kunstwereld, inclusief beschuldigingen van het hangen van vervalst werk.

En toen was ik erg aan vakantie toe...

Advertenties

9 Reacties op “Huizen en Hoven: Biesboschstraat

  1. Grappig. Dat jij op de Mjojo hebt gevaren… Wij zijn nog wel ’s doorgezakt met bemanningsleden van de Mjojo. Ik geloof bij Sail ’85, toen ik nog aan boord van de ‘Geesje van Urk’ voer. Wie weet, hebben we samen zitten slempen haha…

    • Lol, wie weet! Of we kwamen elkaar tegen bij ’t Ankertje in Enkhuizen ofzo. Was je ook wel eens bij de hardzeildagen in Hellevoetsluis? Ook goed slempen daar!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s