Huizen en Hoven: Tussenstop Lissabon

Naast de huizen waarin ik zelf heb gewoond, zijn er nog een aantal huizen die mij dierbaar waren en mij altijd zullen bijblijven. Eén ervan heb ik al beschreven in een ouder blog, het huis van mijn grootouders. Maar er zijn ook huizen buiten Nederland waar ik voor kortere tijd heb gelogeerd en waar ik goede herinneringen aan heb.

In het voorjaar van 1989 zit ik een aantal maanden in het toenmalige huis van een vriendin in Lissabon. Ze woonde toen in een drukke straat in de wijk Lapa, een leuke buurt grenzend aan de befaamde uitgaanswijk Bairro Alto. Het ligt niet ver verwijderd van de Rio Tejo en haar imposante ‘zwevende’ brug, de Ponte 25 de Abril (de datum van de Anjerrevolutie).  Het huis van mijn gastvrouw is klein, maar fijn. Veel jaren ’50 spullen in huis en ik slaap in de woonkamer op een comfortabele bank. Omdat zij overdag werkt kan ik gaan en staan waar ik wil en ’s avonds ondernemen we heel veel samen.

Het is daar en in die tijd dat ik Lissabon echt heb ‘ontdekt’, hoewel ik er vroeger wel vaker was geweest, maar altijd met anderen en meestal op doorreis. Het wordt toch ook een feest van herkenning. De geluiden, de kleuren, de rommelige luidruchtige chaos, de nostalgische winkeltjes met maïzena en eetwaren die uit laden worden geschept. De vervallen afgebladderde gevels, wat hou ik toch van die ruwe ‘ongestreken’ stadsbeelden.

Lissabon is een tegenstrijdige stad, metropool en dorp, modern en vorige-eeuws. In de bioscopen draaien de laatste films (in originele versie, ondertiteld, daar kunnen de Spanjaarden nog wat van leren). Avant-garde theater en concerten en de laatste mode zal je ook aantreffen in Lissabon. Vervallen of goed bijgehouden historische panden én uitdagende nieuwbouw, zoals het metrostation van Olaias of het winkelcentrum Amoreiras. Je kan er van houden of niet, maar het is niet saai.

Mijn favoriete wandeling loopt naar de Jardim da Estrela, onderweg even langs de pastelaria voor een stevige koffie en een ‘bolo’, of ik loop zonder doel door de wirwar van kleine straatjes met de camera in de aanslag. De meeste beelden durf ik niet te schieten, vooral als het mensen betreft voel ik me erg geremd en verlegen. Dus beperk ik me tot straatbeelden met honden, kleine winkeltjes achter kralengordijnen en mooie gevels of tegelpatronen. Ik kom een ansichtkaart tegen die mijn nieuwsgierigheid oproept. Het is een afbeelding van een prachtig aandoenlijke tegel van een kat met grote ogen. Op de achterkant lees ik ‘Palacio Fronteira’. Ik vraag aan iedereen of ze dat paleis kennen, maar niemand heeft er ooit van gehoord. Nog voor het Google-tijdperk waren dit soort dingen een stuk lastiger te achterhalen.

   

 

Maar uiteindelijk kom ik er achter waar dat paleis ligt en besluit er naartoe te rijden. Het is het begin van een nieuwe liefde. Het paleis ligt er verlaten bij, er lopen hier en daar wat werkmannen rond en ik vraag of ik even mag rondkijken. De mannen vinden het  geen probleem. Een paar grote honden komen op me af, ik aarzel of ik niet beter weer snel naar de auto kan teruglopen, maar de honden blijken goedaardig en ín voor wat gezelschap.

Terwijl ik wat rondloop valt mijn mond open van verbazing. Wat een ontdekking, wat een schat aan ‘azulejos’! Vooral de oudere, wat primitievere afbeeldingen ontroeren me (de tegels blijken uit de 17e en 18e eeuw te zijn). Ik maak foto’s maar zie steeds meer details en mijn diarolletje is vol. Met tegenzin ga ik weer naar huis, maar wel met het plan om de volgende dag weer terug te komen met een flinke voorraad fotomateriaal. De volgende dag kan ik ook weer zo naar binnen lopen. Het paleis wordt blijkbaar gerestaureerd, maar er is bijna niemand te zien.

De honden begroeten me enthousiast en lopen kwispelend met me mee.  Ik neem er de tijd voor en schiet al mijn rolletjes vol. In de periode dat ik in Lissabon verblijf zal ik hier nog vaak terugkomen en iedereen die ik maar ken hier mee naartoe slepen. Nu is het Paleis niet meer vrij toegankelijk, maar als museum kan het bezocht worden voor een rondleiding met gids. Ik kan het iedereen aanraden, omdat ik mijn vrije wandelingen daar nog altijd koester..

Advertenties

5 Reacties op “Huizen en Hoven: Tussenstop Lissabon

  1. Toen ik net terug was in Lissabon, ging ik bij een kunstenaar lunchen samen met andere, na dat eten zei ze, laten we en wandeling maken, en we liepen uit haar klein tuin door een kleine brug naar een bos en even en stukje lopen en plotseling zag ik mezelf in de tuin van Palacio da Fronteira, echt zo enorm verrassing. De tuin was echt zo fantastich mooie!

    • Ik heb daar dagen rondgezworven, kon er maar geen genoeg van krijgen. De hekken stonden toen ook gewoon open en je kon er vrij ronddwalen! Een van die toevallige ‘ontmoetingen’ die je nooit zal vergeten…

    • Het was altijd, na Amsterdam, mijn favoriete stad. Maar ik ben er, zelfs nu ik zo dichtbij woon, al in geen 18 jaar meer geweest! Ik vrees dat ik het (bijna) niet meer zal herkennen..

  2. Ik kan met niet voorstellen dat het veel veranderd is, de oude gevels blijven oud, verder afgebladderd of misschien een beetje opgeknapt sinds 18 jaar geleden. Een dun laagje vernis, maar de heuvels zijn vast en zeker nog hetzelfde, Het oude trammetje rijdt nog steeds.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s