Huizen en Hoven: Tussenstop Alice Springs

Hoe ik in 1987 op 9 Boucaut Street in Alice Springs ben beland heb ik beschreven in dit blog. Het was mijn eerste logeeradres in de Northern Territory van Australië. Een gebied dat, als met een lineaal afgetekend, het centraal-noordelijke gebied van Australië behelst.

In het zuiden van de NT ligt Alice Springs, een bizar stadje dat in de 2e helft van de 19e eeuw is gebouwd aan de voet van de MacDonnell Ranges. Oorspronkelijk gesticht als centraal punt voor de aanleg van de Overland Telegraph Line, om de communictaie binnen Australië en met de rest van de wereld te verbeteren. Een technisch hoogstandje in de tijd dat men nog niet van satellieten en internet kon dromen. Iets later is men begonnen met de aanleg van ‘The Ghan’, de spoorlijn die ongeveer hetzelfde traject zou afleggen, maar uiteindelijk niet verder is gekomen dan Alice Springs (voltooid in 1929). Hiervoor werden kamelen als lastdieren gebruikt, perfect geschikt voor zwaar werk in de vele woestijngebieden die het binnenland kent. Echter al gauw bleek dat het financiëel niet haalbaar was de lijn helemaal door te trekken naar het noorden. De Afghaanse kamelendrijvers werden weer naar huis gestuurd, en de kamelen werden in de omliggende woestijnen losgelaten, hetgeen resulteerde in het feit dat in Australië de grootste bevolking wilde kamelen te vinden is. Ze hebben zich perfect aan de omgeving weten aan te passen, zoals ik met eigen ogen heb kunnen zien..

Het huis aan Boucaut Street had drie slaapkamers en met de drie vaste bewoners was er dus geen kamer vrij voor mij. Maar in de hoek van de woonkamer, tussen de aboriginal ‘relikwieën’ werd een swag uitgerold waarop ik kon slapen. Een swag is een stevig dubbelgevouwen kanvas met daarin een dunne matras, die opgerold overal mee naartoe gemomen wordt en geschikt is om bij alle weersomstandigheden buiten te slapen. We gingen elk weekend dan ook outbush, met een groepje vrienden met de auto(s) het stadje uitrijden en je zat meteen in de uitbundige natuur. De swags achterin de wagen, evenals de zware gietijzeren pan om de damper te maken, een brood dat op de laatste kooltjes van het houtvuur wordt gebakken. Onder de sterrenhemel na a good yarn around the fire val je dan in een serene slaap, in ieder geval vanaf de tweede nacht.

In het begin moest ik wat wennen, want je slaapt onrustig vanwege al die nieuwe geluiden. De bomen leven en er kruipt en sluipt ook van alles om je heen. Niet echt gevaarlijk trouwens, als je je plekken maar weet uit te zoeken. Maar ik oefende vaak thuis en dan ging ik in plaats van in mijn hoekje in de woonkamer, mijn swag in de tuin uitrollen om daar te slapen. Om dan ’s ochtends om 6 uur wakkergeschreeuwd te worden door de galahs, de grijs met roze kakatoes die in groten getale in en rond de stad leven, de mussen van centraal Australia zeg maar.

Later heb ik nog twee weken door de Simpson Desert gelopen met drie andere mensen, vier kamelen en een hond. De mooiste nacht daar was toen we na afloop terugreden naar Alice Springs, maar onderweg halverwege de rit ergens moesten overnachten. Zonder swags, die hadden we voor een nieuw groepje achtergelaten. We vonden een boom, waaronder we gingen liggen luisteren naar de vleermuizen die boven ons hoofd kwetterden. We maakten een groot vuur want we hadden dingo’s (wilde honden) in de buurt gehoord en gezien en bovendien waren er veel wilde kamelen in de omgeving. Je kon ze soms horen briesen. Ik was echter intussen zo één met de natuur dat ik als een roosje geslapen heb!

Ik heb Alice Springs ervaren als een hechte sociale gemeenschap. Althans de kringen waarin ik verkeerde. Sociaal denkende, progressieve mensen. De meesten waren op de een of andere manier betrokken bij de vele Aboriginal gemeenschappen en problematiek en daarin werkzaam. De problemen waren legio. Onderwijs en gezinsproblematiek, gezondheid en voeding, drank en drugs, werk en wonen. Huizen werden gebouwd, maar gericht op hun specifieke manier van leven, dus voornamelijk met veel overschaduwde buitenruimte. Een van de complicaties bij de huizenbouw was bij voorbeeld dat als er iemand in het huis overleed, er niemand meer in dat huis wilde wonen. De Aborigines hebben een ingewikkelde relatie met de dood, die zij zelf heel mooi ‘sorry business’ noemen. Na iemands overlijden, mag zijn (m/v) naam niet meer uitgesproken worden om hem niet af te leiden van zijn weg naar zijn bestemming. Ze geloven niet in één God, er  zijn vele ‘goden’ die in de verschillende gemeenschappen elkaar overlappen (net als de ongeveer 400 talen die Australië rijk is). De ‘goden’ kunnen verschillende functies hebben, grotendeels te verdelen in drie categorieën: de schepping (de befaamde en door westerlingen nauwelijks begrepen Dreamtime); voorouders (zij die de wetten maakten) en ‘totem-voorouders’ (de planten 0f dieren waar je van af stamt).

Ik heb me jaren in de Aboriginal cultuur verdiept en moet eerlijk toegeven dat ik het nooit helemaal begrepen heb. Wel weet ik dat het bewegen op glad ijs is. Wit Australië heeft een zwarte geschiedenis, was een van de dubbelzinnige leuzen bij de viering van ‘200 jaar bestaan’ van Australië. Als blanke ben je moreel verplicht een politiek correcte houding te opzichte van de zwarte bevolking aan te nemen. Maar het is een politiek en cultureel wespennest en het vereist een nieuwe manier van denken voor ons, ambitieuze en materialistische westerlingen, willen we een beetje begrijpen wat die oudste nog levende cultuur van de wereld inhoudt. Wie er iets meer over wil lezen, in zeer beknopte vorm, kan eens hier koekelen.

Ik ben in de loop der jaren nog vele malen teruggeweest in Alice Springs. Mijn vrienden uit Boucaut Street waren allemaal elders gaan wonen, maar ik had weer nieuwe vrienden gemaakt en heb onder andere nog hier en hier gewoond. Stuk voor stuk heerlijke huizen en mensen, maar vooral de directe omgeving van Alice Springs, met haar rode aarde en betoverende natuur en restanten oude cultuur deden mijn hart nog harder kloppen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s