Huizen en Hoven: Tussenstop Darwin

Als ik in 1993 bij mijn vriendin Bonnie in Alice Springs logeer besluiten we samen op te rijden naar Darwin. Zij gaat voor haar werk verhuizen en zoekt een woning in Darwin voor haar en haar zoontje. En ik wil eindelijk wel eens de noordkant van de Northern Territory zien. Mijn vriendin Di is ook al weggegaan uit Alice Springs en woont in huis bij een vriend met de prachtige naam Chips Mackinolty. En ik ben daar ook welkom voorlopig, dus daar gaan we, on the road again. Wel leuk om dit keer met iemand anders te reizen. Hoewel we beiden in onze eigen auto rijden, spreken we steeds ergens af voor een tussenstop. Zodoende kan iedereen zijn eigen ritme houden en kan ik stoppen wanneer ik wil om foto’s te maken. (Helaas zijn al die honderdén foto’s die ik gemaakt heb dia’s en die kan ik slecht scannen. Ik gebruik dus ook een paar foto’s van Google, hoewel de mijne natuurlijk duizend keer mooier zijn, haha.)

De reis van Alice Springs naar Darwin is een prachtige, zij het lange, weg. Om precies te zijn 1535 kilometers met steeds wisselend landschap. Zodra we de woestijn wat achter ons laten komen we in een vochtiger klimaat, met compleet andere begroeiiing, huizenhoge termietenhopen en bijzondere palmbomen en -struiken. We maken een eerste stop bij Devils Marbles, een bizar landschap vol met afgesleten vaak ronde stenen die samen prachtige sculpturen maken. Met een constante wauw uit mijn open mond loop ik door het enorme gebied en schiet een heel rolletje dia’s vol. (Deze toch ook wel bijzondere foto is van Google geplukt.) De Aborigines komen hier niet graag, het spookt hier wordt er gezegd. En ja hoor, als ik daar ’s nachts in mijn swag in de buitenlucht lig te slapen krijg ik ‘nachtelijk bezoek’, ik word wakker met adrenaline in het lijf en de rillingen lopen langs mijn nek. Ik overweeg om ook bij Bonny en George in het kleine tentje te kruipen, maar besluit me te vermannen. Het duurt even, maar na goed om me heen te hebben gekeken kan ik alleen maar constateren dat er echt niemand is en uiteindelijk val ik weer in slaap.

De volgende stop is lieflijker en bij Mataranka besluiten we een dag vrij te nemen van het rijden en ons heerlijk te baden in het prachtig heldere natuurlijke bronwater. We huren in de buurt een kano en varen wat de rivier af. Ik waan me in een natuurfilm.

Het klimaat wordt steeds vochtiger en de komende nachten zal ik onder een klamboe slapen, maar dan nog is mijn slaapzak en swag kletsnat in de ochtend. We rijden langs Katherine, waar ik later nog alleen naartoe zal gaan om een prachtig boottocht te maken door de Katherine Gorge en met open mond in het water te zwemmen, gelijkertijd dit schone drinkwater naar binnen slurpend. Hoe vaak kan een mens dat doen, nietwaar?

Dacht ik in Boucautstreet in het paradijs te zijn beland, het is nog niets vergeleken bij 2 Gardenia Street, het walhalla van Chips. Journalist, grafisch ontwerper, aboriginal woordvoerder, politiek activist en wandelende encyclopedie. Grumpy old bastard, maar we blijken elkaar te mogen. Ik krijg hier zelfs mijn eigen kamer, in dit geweldige subtropische paradijsje. Het huis hangt vol met aboriginal kunst, uit alle windstreken. De kleurrijke posters, ontworpen door ‘Green Ant’ het (tevens aan huis) buro van Chips en Therese Ritchie, maken het geheel af tot een inspirerende omgeving.

 

Het huis staat altijd open, letterlijk en figuurlijk. Er wordt geleefd op de veranda, aan de rand van het zwembad. Elke ochtend neem ik een duik in het zwembad dat met zout gefilterd wordt. Altijd dezelfde aangename temperatuur. De van de boom gevallen frangipani bloemen drijven op de oppervlakte. Er wordt veel gebruik gemaakt van het zwembad. Elke week is er Sunday Roast vooraf gegaan door een paar partijtjes watervolleybal. De bezoekers zijn erudiet. Juristen, sociale werkers, politieke activisten, maar bovenal prettige levendige mensen met een boeiend en ook nog gezellig verhaal.

Tussendoor maak ik in mijn ouwe oranje auto de meest prachtige reizen, naar het gigantische en spectaculaire Kakadu National Park, ga zwemmen in indrukwekkende meertjes onderaan torenhoge watervallen in Litchfield Park, rijd een paar weken dwars door de Kimberleys met z’n met magische ‘Boab trees’ als eindbestemming de prachtige witte stranden van Broome. Ik zal uiteindelijk overvoerd van zoveel natuurgeweld nog maanden herkauwen op alle indrukken die ik heb opgedaan. Ik zal ook de daaropvolgende jaren nog vaak, voor adviezen en hulp voor mijn stichting, bij Chips komen logeren en me er altijd thuis voelen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Een Reactie op “Huizen en Hoven: Tussenstop Darwin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s