Hier en daar

Stel-je-voor-dat-ik-ging-emigreren-Else-Harting-17348393

Nu mijn zusje weer ziek blijkt en we daar allemaal bezorgd en vooral verdrietig om zijn, voel ik weer die fysieke afstand die ik heb tot mijn familie. We zijn weliswaar nooit een kleffe familie geweest. In mijn kindertijd was het wel gebruikelijk om veel op te trekken met ooms, tantes, neven en nichten van mijn vader’s kant, maar na ernstige familiestrubbelingen zijn die contacten verbroken of verwaterd. Mijn moeder was enig kind en hoewel zij na het overlijden van mijn vader weer contact heeft gekregen met haar eigen neven en nichten, die haar vreselijk lief hebben opgevangen en haar nog steeds overal bij betrekken, was die tak van familie pas zichtbaar geworden toen ik al lang uit huis was en op mezelf woonde.

Familie betekent voor mij dus voornamelijk mijn moeder, mijn twee zusjes en mijn jongere broer. Allemaal wonen ze in Amsterdam. En ik woon in Ronda. De kortste afstand van hier naar daar is 2360 kilometers, per auto te bereizen in 24 uur. Da’s een etmaal rijden, valt best mee toch? Nee, dat valt niet mee, in werkelijkheid is dit met rustmomenten 3 dagen rijden. Nou ja, vliegen dan, duurt toch maar 3 uurtjes? Jazeker, plus 1,5 uur rijden naar Malaga, 2 uur tevoren aanwezig zijn en met een beetje mazzel een goedkope vlucht van rond de 150 euro, dat is te overzien.

Te overzien voor een vakantie, voor een bezoek van minimaal een aantal dagen. Maar dat doe je dus niet om even langs te fietsen om iemand even over haar bol te aaien. Om even op de koffie te gaan. Om even een boodschapje te doen als mijn moeder met griep op bed ligt (hoewel ik haar al vaak heb aangeboden dat ik natuurlijk wel online boodschappen kan doen voor haar, maar die absurditeit is voor haar te groot om daarin mee te gaan!). Kortom, ik kan dus niet ‘gewoon’ zusje of dochter zijn, zoals mijn zusjes of broer in Amsterdam dat zijn. Als mijn zusje Femie straks in het ziekenhuis ligt en geopereerd moet worden, bestraald moet worden en misschien ook wel een chemokuur moet ondergaan, kan ik maar heel weinig meer doen dan regelmatig bellen of skypen en af en toe eens een weekje aan haar bed of huistafel zitten. Er is geen constante hulp van mijn kant. En hoewel ik me daar niet schuldig over ‘mag’ voelen, voel ik het toch knagen. We zijn zusjes, ook al lopen en liepen we nooit de deur plat bij elkaar. We zijn onderdeel van een geheel met een gemeenschappelijk en uniek verleden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het was mijn keuze om hier te gaan wonen, niemand heeft me daartoe gedwongen en niemand zal me dwingen om weer in Nederland te gaan wonen. Mijn gezinssituatie is zodanig dat ik dat ook helemaal niet als een optie zie. Mijn zoon gaat hier naar school, we hebben hier ons leven en ons bestaan opgebouwd. Ik ben ook geen expat in de algemene zin, dat ik door een nederlands bedrijf uitgezonden ben naar het buitenland om daar al dan niet tijdelijk te leven en werken met mijn nederlandse gezin. Nederland is voor mij het verleden. Spanje is mijn heden. En het heden van Nederland is voornamelijk voelbaar via telefonisch contact en social media. Waarbij dat laatste overigens bijna even belangrijk voor me is als het eerste. Via social media heb ik er een ‘extended family’ bij gekregen, die reageren op al mijn zieleroerselen die ik openbaar wens te maken. Er wordt echt oprecht meegeleefd, ook al is het vluchtig en duurt het misschien voor de ander maar een minuut. Maar die minuut is echt, daar twijfel ik geen seconde aan, en voelt als een warm bad.

Mijn zusje heeft het ook even geprobeerd op Facebook, maar heeft daar gauw de brui aan gegeven. Ik vermoed dat haar verlamming in combinatie met de afasie waar ze toch nog wat last van heeft (hoewel het juist de laatste tijd een stuk beter gaat) een behoorlijk obstakel is. Jammer voor mij, want ik vind Facebook en Twitter tot nu toe een van de beste uitvindingen van deze eeuw, ik blijf erdoor in contact met ‘het nederlandse’. Ik kan constant op de hoogte blijven van het wel en wee van familie en vrienden. Ik zie mijn twee achternichtjes groter worden. Ik ‘chat’ met vriendinnen in Nederland of een vriend die de hele wereldbol lijkt af te reizen. En nu mijn moeder haar iPad heeft gekregen hoop ik haar ook bij tijd en wijle op Facebook aan te treffen. De koningin en met haar vele anderen mogen dit allemaal pathetisch vinden, maar voor mij is het een uitvinding. Het verbindt voor mij het hier met het daar.

6 Reacties op “Hier en daar

  1. We hadden het hier net over. Hoor je via facebook,dat je tante ziek is…. Zo ver in spanje ben je erg snel met de sociale media. Ik kan er niet tegenop telefoneren!!

  2. De wereld is een stuk kleiner geworden. Ik verliet Nederland begin jaren ’90. Het contact ging toen nog met een ouderwetse (geschreven) brief. Sterkte.

    • Precies, ik kwam ook ergens in ’95 hier aan en er was zelfs nog geen sprake van een mobieltje. Wel telefoon gelukkig en een fax bij de buurman!
      Dank je..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s