Heen en Weer

Laat ik voorop stellen dat ik het heerlijk vind om buiten te wonen. Omringd door de stilte van de natuur, die eigenlijk heel luidruchtig is. Wakker worden met het geluid van de vogels. Of van gakkende ganzen, blaffende honden, een haan die kukelt, een kip die kakelt, hier en daar in de verte een vroege tractor aan het werk.

Ik waardeer de vrijheid om te wonen zonder buren, met veel ruimte om me heen. Niet claustrofobisch in een flatje waar je elke avond wordt getrakteerd op de toppers van de buren, of de geuren van de topchefs onder je. Waar je je ‘s ochtends niet herinnert waar je de avond ervoor de auto hebt geparkeerd. Waar je mee moet gaan in de stroom der dingen om niet achteruit te gaan.

Voor mijn zoon is het hier een paradijs op aarde. Geen auto’s om op te letten als hij buiten speelt. Ravotten met honden en katten, kampvuur maken, klimmen in bomen, overleveraar spelen. Bij gebrek aan reële dreigingen een ‘vijand’ verzinnen en verdedigingsmethodes uitproberen. Stokken snijden, zwaarden maken, schieten met pistolen of een luchtbuks. Voor het eerst een vogeltje doodschieten, de jager in hem wordt wakker.

Maar er is ook een buitenwereld. En om daar te komen moet ik in de auto stappen. Openbaar vervoer is in deze omgeving praktisch onzichtbaar. Daar komt nog bij dat ik mijn langdurige relatiepartners zorgvuldig zoek in de selecte groep mannen zonder rijbewijs en zonder enige ambitie om die te behalen.

Dus ik rijd, voor beide mannen in het bijzonder en het gezin in het algemeen. En af en toe voor mijzelf.

Elke werkdag breng en haal ik mijn zoon naar en van school. Hier wordt niet gefietst, er zijn geen fietspaden en vanuit ons huis net iets teveel landweggetjes. En twee keer per week heeft mijn zoon ‘s avonds karateles. Dat was eerst van half acht tot half negen, maar nu hij steeds meer vooruit gaat en zich aan het voorbereiden is op de zwarte band, betekent dat intensievere lessen die een uur later beginnen en langer duren. Nu moeten we ons om acht uur ‘s avonds de deur uit worstelen en komen pas rond half elf, of later, weer thuis.

Ik ben geen avondmens, in tegenstelling tot de meeste spanjaarden. Ik hou erg van daglicht in mijn leven. Zodra de zon ondergaat, wil ik een dak boven mijn hoofd en het liefst mijn eigen dak. Een tegenovergestelde vampier, zeg maar. Tijdens de lange warme dagen van de zomer heb ik dan ook minder moeite met de late ritten dan in de winter. Mijn warme huisje verlaten als het al donker is voelt als een tegennatuurlijke en daardoor vermoeiende bezigheid.  Een onbestemde melancholie veroorzakend.

Afgezien van het nachtelijke aspect, moet ik helaas toegeven dat autorijden me steeds meer vermoeit. Stapte ik vroeger nog vrolijk in mijn auto om in drie dagen van Nederland naar Portugal of  Spanje te rijden, f reed ik wel eens ‘s avonds op en neer van Amsterdam naar Antwerpen, omdat daar zo’n lekker restaurantje zat, of crosste ik in het gezelschap van mijn cameras in mijn eentje 15.000 kilometers dwars door Australië, tegenwoordig zie ik de auto als een noodzakelijk kwaad.

Het lijkt wel of mijn geest geen rust meer krijgt nu ik praktisch elke dag wel -tig keer heen en weer moet rijden. Het ‘moeten’ helpt natuurlijk niet, maar ik geloof ook dat de mens is gemaakt met benen om te lopen en dat alles wat sneller gaat, de geest niet kan bijhouden.

Ik zie die geest dan ook bij vlagen vanuit mijn autoraam voorbijkomen.

In de tegenovergestelde richting..

8 Reacties op “Heen en Weer

  1. Je verhaal is een bevestiging van ons besluit om voorlopig in de stad te blijven, met een zoon die de tienerjaren ingaat en meer vrijheid zal willen hebben om te gaan en staan waar hij wil. De situatie in Nederland is wat dat betreft veel gunstiger aangezien je daar zowat alles met de fiets kunt doen. Ik vraag me af of dit voor Spanjaarden uit de campo anders voelt omdat ze niet beter weten terwijl ik als Nederlandse van het platteland weet dat je als tiener toch vrij kunt bewegen.

    • In jouw situatie nu verhuizen zou inderdaad waanzin zijn. Als ik het geld zou hebben zou ik tijdelijk iets kleins in Ronda huren voor de komende jaren, maar tja..
      En wat dat fietsen betreft, dat was ik inderdaad vergeten te vermelden. Er kan hier niet echt veilig gefietst worden in dorp of stad, veel te smalle straatjes met druk doorrijdend verkeer, en niemand is op fietsers voorbereid. Wat ik wel bij ‘campo’mensen zie is dat de kinderen (vooral jongens) vaak op hun 15e een brommer aanschaffen. Die ze dan op dezelfde gevaarlijke wegen gebruiken (liefst met de helm aan de arm) en waar het helaas regelmatig slecht mee afloopt.
      Ik zal voorlopig die auto nog niet uitkomen…

  2. Ik ben ook geen fan van autorijden, maar sinds ik van rotterdam naar de Achterhoek verkast ben, is alleen fietsen geen optie. Heb zelfs weer een auto aangeschaft. Gelukkig hoef ik niet meer zoveel op en neer voor de kinderen. En wie weer kun je de ritjes gebruiken om mooie verhalen te bedenken:)

    • Je hebt gelijk, ik zou meer met mijn camera kunnen spelen bijvoorbeeld, wandelingen maken door Ronda en straatbeelden fotograferen. Kijk of ik dat ga durven.. 😉

  3. Ach… wij rijden hier ook wat af. Alle atletiekbanen en hockeyvelden van het Noorden hebben we inmiddels wel één of meerdere keren gezien. En dan heb ik ’t nog niet over alle ritjes naar Sneek om dochters van film, friends of feestjes te halen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s