Zo’n week..

Het is zondagavond, voor het eerst komt er wat rust over me heen. Mijn ogen zijn vermoeid, zal wel van het lezen komen. Maar ook omdat het ‘zo’n week’ was. Zo’n week zoals je ze niet vaak wilt hebben. Zo’n week waarin je constant achter jezelf aanholt of buiten jezelf treedt door teveel gedoe.

Het begon al maandag, toen we in de frisse ochtenduurtjes ons hondje Gohan halfdood aantroffen in de tuin. Hij lag op zijn rug te bibberen, zijn kaken stijf op elkaar en zijn blik wazig. Hij was vreselijk onderkoeld. Francis bracht hem naar binnen en zei dat het erop leek dat hij tijdens de lange wandeling de vorige avond vergif had gegeten. Ik heb hem snel in wat dekens gewikkeld en een warme kruik bij hem gelegd. Intussen, het was pas 8 uur, gingen we koortsachtig denken of er ergens in Ronda een dierenarts te bereiken zou zijn. Ronda wordt in principe pas rond 10 uur wakker, hetgeen al ergerlijk genoeg is op doordeweekse schooldagen, maar in zo’n noodgeval leek het er naar uit te zien of het voor hondje erop of eronder zou zijn. Na wat rondbellen vonden we uiteindelijk een dierenarts die zou proberen om zo snel mogelijk naar zijn kliniek te komen. Daar hebben we hem achtergelaten, uiteindelijk is hij de hele dag aan het infuus gegaan en uiteindelijk nog zeker 4 dagen in huis verpleegd. Maar nu huppelt hij weer vrolijk rond, dus happy ending!

Diezelfde maandag waren we rond 11.30 weer thuis en toen moest de dag nog beginnen. We hadden een verstopte afvoer naar de sceptic tank van ons vakantiehuis (op dit moment verhuurd, dus spoedeisend) en besloten het zelf te proberen op te lossen om wat geld te besparen. Het viel behoorlijk tegen. We zijn tot bijna 6 uur bezig geweest met het proberen door te prikken van de verstopping (meestal veroorzaakt door aangekoekte zeepresten die keihard worden) in de opening van de sceptic tank. Om niet flauw te doen deed ik net zo stoer mee aan het uitgraven van de leidingen en het uitscheppen van de stront, in de volle zon op de heetste uren van de dag. Diezelfde avond moest ik Santiago nog naar zijn karatelessen brengen en toen ik terugkwam om 10 uur strompelde ik meteen naar bed met een hevige koppijn. Zonnesteek!

Dinsdag zou ik Francis helpen met het opbinden van de tomaten in de tuin, maar alleen al de gedachten aan de zon maakten me misselijk. Ik kroop dus weer naar bed met veel liters water en af en toe een boek en een kort bezoek aan de dierenarts met een nog steeds behoorlijk verzwakt en verdwaasd hondje. De volgende dag waren we allebei een stuk opgeknapt en leek het normale leven weer zijn verloop te zoeken.

Woensdagavond weer in Ronda, wachtend tot Santiago uit karateles kwam, belde Francis mij op met de mededeling dat een hele goede vriend van hem een paar uur daarvoor was overleden. Hij begon me het drama in meer details te vertellen en mijn adem stokte toen ik me bedacht dat ik zojuist nog gebruik had gemaakt van diezelfde spoorwegovergang..

Donderdag was Francis nog steeds erg van slag en hebben we vooral veel erover gesproken en veel aandacht aan elkaar gegeven. Vrijdagochtend gingen Santiago en ik mee naar de tuin om wat te helpen, toen we hoorden dat de begrafenis diezelfde middag om 6 uur in Ronda zou plaatsvinden. Half Ronda was aanwezig, bizarre emoties. Wat kan je eigenlijk anders verwachten bij een zelfmoord? Je voelt het verdriet, maar ook de opluchting dat hij uit zijn lijden verlost is. Ik kon een lichte woede af en toe ook niet onderdrukken naarmate meer details bekend werden. De plek die hij gekozen heeft (let wel, als invalide had hij niet veel keuze) ligt wel op een druk punt van de stad. Vlak naast een populaire supermarkt, een sportzaal, en is een van de twee spoorwegovergangen van Ronda waardoor er veel verkeer omheen is. Heel veel mensen hebben het zien gebeuren en zullen dit nooit meer vergeten.. Maar ik kan me niet verplaatsten in een wanhopig mens in een land waar euthanasie nog ver in een toekomstlade ligt.

Het weekend probeerden we zo goed en zo kwaad als het kon de draad weer op te pakken. Intussen had ik wel een blaasontsteking opgelopen en was niet in mijn beste vorm en had zeker geen zin in al die uitnodigingen waar ik de komende avonden gehoor aan moest geven. Toch ging ik vrijdagavond maar even naar de borrel van een bevriende medelander, die een nieuw restaurantje in het stationshuisje van ‘ons dorp’ was begonnen. Ik hield het klein en heb een paar aangename uren doorgebracht met een vriendin die ik graag mag maar weinig zie. En gisteravond zijn we ook naar het 70ste verjaardagsfeest gegaan van een Oostenrijkse vriendin, die een prachtig landgoed heeft niet ver bij ons vandaan. Als in een sprookjessetting zat ik aan een van de tien prachtig opgemaakte ronde tafels (met tafelschikking, waar maak je dat nog mee!). Hoewel het gezelschap erg aangenaam was, de entourage bijna koninklijk te noemen was, de live flamenco show het totaalbeeld afmaakte, kon ik er dankzij buikpijn en lichte koorts én de wetenschap dat ik de volgende ochtend om 8 uur op moest staan om mijn sympathieke belgische klanten uit te zwaaien en mijn vakantiehuis klaar te maken voor de volgende gasten, niet zo intens van genieten als ik graag had gewenst! Ik voelde me uitgeput toen we rond middernacht thuis kwamen en kon alleen nog maar mijn liggen en mijn ogen dicht doen.

Vanochtend om 8 uur geradbraakt opgestaan, klanten uitgewaaid, achter de strijkplank de laatste lakens gestreken (wie had ooit gedacht dat ik zoveel zou strijken in mijn anti-huisvrouwen-bestaan!) en vol frisse tegenzin aan het poetsen geslagen. Tegen vieren waren we eindelijk klaar met alles en de nieuwe gasten arriveerden niet zo lang daarna. Ze leken aardig en tevreden, dus dat is altijd +1.

En toen kwam eindelijk, voor het eerst deze hele week, een rustgevoel over me. Het drong tot me door dat ik de komende dagen geen extra verplichtingen heb en ik even gas kan terugnemen van een week vol spanning en stress. Tegelijkertijd hoor ik mezelf dit zeggen en denk bij mezelf:  ‘Wat een watje ben je!’ Je kan helemaal nergens tegen! En ja, dan moet ik mezelf gelijk geven en bij die gedachte durf ik me dan eindelijk achterover te laten leunen en mijn hoofd laten leegstromen. Over een paar dagen steek ik mijn vingers wel weer in een stopcontact om op te laden.

4 Reacties op “Zo’n week..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s