IJmuiden

Hij kon het nog steeds niet goed uitspreken, maar bij het horen van de muziek uit de radio kwam de gedachte aan IJmuiden terug en maakte dat de herinneringen naar boven kwamen drijven als lucht in een warm bubblebad. Hij rook de zilte lucht vermengd met de uitstoot van de hoogovens. Hij rook haar lichaamsgeur, alsof ze nog steeds naast hem zat.

Ze hadden die dag onophoudelijk gevreeën. Het ene moment vredig, dan weer met een wanhoop, die voortkwam uit zijn naderende vertrek. Diep in haar was hij thuisgekomen, maar hij kon daar niet eeuwig blijven. Zijn onrustige ziel moest op reis, de zeeën op, de ruimte in. En nu zaten ze dan in de auto, aan de kop van de haven, net voorbij de sluizen. Ze zagen mensen eten in het restaurant, alsof het een gewone dag was. Alsof er niets was dat op het punt stond kapot te gaan.

Zonder een woord te zeggen luisterden ze naar ‘Talk Talk, Such a Shame’. De ingehouden stem van Mark Hollis verwoordde wat ze beiden voelden, maar niet uitspraken.  Nog een keer, en nog een keer werd het teepje teruggespoeld. Na de laatste keer werd het teveel en raakten ze geen van beiden meer de knop aan. Totdat ze opnieuw betoverd werden door Brian Eno’s Spider and I. Opnieuw enthousiast werd dat nummer tientallen keren opnieuw afgedraaid. Tot de avond was gevallen en de horizon een onzichtbaar gat aan het einde van de wereld was geworden..

BRIAN ENO – SPIDER AND I

Spider and I sit watching the sky

On a world without sound

We knit a web to catch one tiny fly

For our world without sound
We sleep in the morning

We dream of a ship that sails away

A thousand miles away

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s