Woeste Hoogte

Antonio was werkzaam als havenduiker aan de noordkust van het spaanse Galicië. Hij was getrouwd en had twee kleine kinderen. Het duikwerk was zwaar, maar het betaalde goed. Bovendien bleef zijn lichaam daardoor in topvorm. Nou ja, behalve die longen dan, maar daar kwam hij pas veel later achter.  Hij was dus jong en sterk en leefde gescheiden van zijn vrouw en kinderen, omdat het werk hem altijd naar andere plaatsen stuurde. Op een dag ontmoet hij Angela. Een bruisend meisje van 18 jaar, never been kissed, kind van van spaans-italiaanse ouders. Hij wordt razendverliefd op haar en rust niet voor hij haar voor zich gewonnen heeft. Angela is gevleid, Antonio is een knappe man van de wereld, ze is onder de indruk.

Niet veel later is zij zwanger. Antonio besluit zijn eerste vrouw te verlaten en begint een gezin met haar. Hij geeft het duiken op, het valt hem steeds zwaarder, en besluit naar zijn geboortegrond terug te gaan met zijn nieuwe vrouw. Daar, even buiten Ronda, heeft hij een vervallen boerderij met 20 hectare grond geërfd.  Hoewel er geen stromend water of electriciteit is en het huis nauwelijks een dak heeft vindt Angela het er prachtig. Met haar kracht en optimistische instelling bouwt ze samen met haar Antonio steentje voor steentje aan hun huis en proberen ze van het land te leven . Ze baart er vier kinderen, stuk voor stuk weet ze die in armoedige omstandigheden groot te brengen. De kinderen wassen zich in de rivier, ze lopen de 5 kilometers per dag tot aan de snelweg waar ze door een schoolbus worden opgehaald en weer afgezet. Ze eten allemaal wat de pot schaft, soms zijn dat bieten en aardappelen, maar vaak ook vlees van de slacht. De enige luxe van het huis is de omgeving en het adembenemende uitzicht. Dor, goudkleurig in de zomer. Groen en weelderig in de winter. Maar ook koud. Het harde klimaat van de hoogvlaktes van Ronda kent snoeiharde winden en ijskoude dagen en nachten. ‘Cumbres Borrascosas’ zeggen we vaak voor de grap, als verwijzing naar Emily Brönte’s Wuthering Heights.

Angela laat zich niet kennen en vecht met benijdenswaardige moed en kracht voor haar gezin en die plek die ze nu de hare noemt. Alles heeft ze ervoor over om daar te mogen wonen. Niet alleen de armoede, maar ook de jaloezie van Antonio. Ze praat er lacherig over, met iedereen die het maar horen wil. Antonio is obsessief jaloers en ruzies zijn aan de orde van de dag. Angela wuift het weg.’ Zo is hij nu eenmaal en daar moet ik het mee doen’, zegt ze.

Wij leren hen kennen als de kinderen al bijna allemaal de deur uit zijn. Alleen de jongste woont nog thuis. Wij komen er graag, hoewel niet vaak. Alleen in de winter om er een varken te slachten. In het begin deden we dat met z’n vieren. Later nodigde we wel eens iemand uit, die nieuwsgierig was en wilde zien hoe het er bij zo’n thuisslacht aan toeging. Wat wij in het begin niet wisten was dat na afloop van die paar dagen intens samenwerken, Angela altijd in de problemen kwam omdat Antonio haar ervan beschuldigde te hebben geflirt met iemand, wie dan ook. Naarmate we elkaar beter leerden kennen werden de ruzietjes ook in ons bijzijn gevoerd. Francis en ik maakten daar onze grappen over. Bij een thuisslacht komt altijd veel spanning kijken en ligt ruzie om de hoek. Vaak genoeg hadden wij onderling ruzie gehad, maar sinds we bij Angela en Antonio de ‘matanza’ deden, bleef het ons in ieder geval bespaard.

Angela bleef er altijd lakoniek onder. Ze beet van zich af en ging gewoon door met het harde werk van de slacht en de worstenmakerij, waar zij een meester in is. Antonio werd steeds ouder en ging zich minder met de slacht bemoeien. Het halen van het varken en het doodsteken (later schieten) deed hij nog wel, maar zodra hij met zijn tractor het varken bij de schuur had afgeleverd trok hij zich steeds meer terug, wat wij op zich niet erg vonden omdat zijn nerveuze energie op ieders zenuwen werkte.

Toen kwam er een jaar dat ze hadden besloten geen varkens te houden, en daarna nog een jaar, en nog een.. We zagen elkaar steeds sporadischer en als ik af en toe Angela tegen het lijf liep dan klaagde ze als vanouds over Antonio en hoe hij haar steeds meer gevangen hield in huis.  Ze moest steeds inventiever worden om naar haar kinderen te kunnen, boodschappen te gaan doen en droomde ervan om gewoon eens met mij een keer naar Ikea te kunnen. We probeerden er dan iets voor af te spreken, maar uiteindelijk leidde dat toch tot teveel problemen.

Gisteren kwam ik haar weer eens tegen. Even sterk en vrolijk als altijd. Ze had haar jongste zoon bij haar. Met veel moeite en pijn had ze van Antonio ‘toestemming gekregen’ om met haar zoon wat boodschappen te doen en bij hem thuis te eten. Ze vertelde hoe erg het leven thuis was, hoe bezeten Antonio was en dat hij nog steeds niet wilde inzien dat hij ziekelijk jaloers was. Hij wilde zelfs de bomen rond haar huis kappen om haar in de campo beter in de gaten te kunnen houden. Haar kinderen manen haar steeds aan om van hem te scheiden, maar ze roept dan ‘ach, ik hou het al 27 jaar vol met die man’. Als ik nu weg zou gaan van hem, verlies ik alles waarvoor ik zo hard gewerkt heb de afgelopen jaren. En weer verschijnt die eeuwige lach, waarmee ze de problemen wegwuift. En ik bewonder haar!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s