Even rust aan de kust

Alle zorgen van je afschuren in het schone zand van een van de mooiste stranden aan de Costa de la Luz, ik zou het wel vaker wilen doen. Sterker nog, iedere keer als we die kant opkomen verzuchten we hoe graag we daar in die omgeving zouden willen wonen. Maar voorlopig moeten we het houden op onze sporadische uitstapjes, waar we intens van genieten.

De afgelopen dagen waren we in Zahora, uitgenodigd door vrienden die daar al jaren elke zomer een huisje huren. Op loopafstand van het strand, wat voor mij vooral erg belangrijk is, even geen auto! Maar zou je van strand willen wisselen, als je wat meer tijd zou hebben, dat zijn er prachtstranden in overvloed. Caños de Meca, El Palmar (waar we vorig jaar een paar keer waren), Bolonia (waar ik eerder een blog over schreef, dat waarschijnlijk door de suggestieve titel ‘Het Naaktstrand’ een van mijn meest gelezen blogs is, ghehe). Dat naakt vertoeven op deze stranden mág namelijk. Het móet niet. Alles loopt en ligt door elkaar en niemand neemt aanstoot aan niemand. Dat gegeven maakt deze stranden nog extra aantrekkelijk.

Santiago werd direct bij aankomst opgenomen in de groep tieners rond de dochters van onze vrienden, met wie hij van kindsaf aan is opgegroeid. Na lange intense strand-, zwem-, en beachvolleydagen volgden lange nachten met de pokerset die hij had meegenomen. Ik heb hem in die paar dagen nauwelijks gezien.


Een handdoek, een boek, een opklapstoeltje van het simpelste soort, meer heb je feitelijk niet nodig op het strand. Je neemt wat water mee en de rest wordt door ambulante verkopers aangeboden. Van verse vis tot zoete broodjes tot ‘mojitos’, alles komt langs.

 

Verder zijn er natuurlijk nog de ‘chiringuitos’, de strandtentjes, waar je kan drinken en eten. Maar die hebben weinig profijt van ons, hardcore B.Y.O-ers die we zijn met onze koelbox. Maar ondanks de kriesjies lijkt er nog voldoende klandizie te zijn. Bij het populaire ‘Sajorami Beach’ aan het begin van het strand (en dus het drukkere gedeelte) worden de stoelen in een rij klaargezet om naar de zonsondergang te kijken, als ware het een filmvoorstelling. Inclusief kitscherig applaus van het publiek als de zon eindelijk weggezakt is. Het levert mooie plaatjes op, aan beide kanten..

 Ik heb zoveel zon hier in mijn dagelijkse leven, dat ik altijd de schaduw opzoek en dus, afgezien van mijn armen, nooit echt bruin word. Die strakgetrokken licht verbrande huid na een eerste stranddag voelt dus als vakantie. Ik zit nu nog na te genieten van het zout op mijn huid, ik wil me nog niet douchen. Morgen misschien…

Advertenties

8 Reacties op “Even rust aan de kust

  1. *grinnikt* klappen omdat de zon is onderggeaan? Dat is haast nog erger dan klappen omdat je piloot het vliegtuig heeft laten landen 🙂

  2. Het is altijd moeilijk om het vakantiegevoel vast te houden. Zet deze blog onder je favorieten en kijk er elke dag eventjes naar. Wie weet. Bij mij werkte het in ieder geval 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s