Het Stedelijk

In DWDD van gisteravond kwam de heropening van Het Stedelijk Museum ter sprake.  Ze lieten wat ‘wandelingen’ door het museum zien. De nostalgie kroop naar boven, ook aangesterkt door fragmenten van  ‘Pictures at an Exhibition’ van Moessorgsky. Die muziek luisterde ik begin jaren ’70 mateloos veel met mijn boezemvriendin Hanneke in de uitvoering van Emmerson, Lake & Palmer. Wij waren fan van EL&P. Urenlang konden we samen in haar kamer zitten en alle tonen van deze plaat meemimen, -drummen, -zingen, -luchtgitaren en -luchtorgelen. Intussen naar de posters kijken en bekvechten over wie van de drie nou de knapste was. Ik koos uiteindelijk voor Keith Emmerson (zang en keyboards) en zij voor drummer Carl Palmer, zo hoefden we geen ruzie te maken. Vanaf die dag was zij ‘Kaki’ en ik ‘Keitje’, en dat zijn we nog tot op de dag van vandaag.

Maar ik dwaal af. Dat krijg je bij nostalgie. Er kwamen dus ook waanzinnig veel herinneringen naar boven over Het Stedelijk Museum, waar ik van mijn pakweg 16e tot 36e jaar (om maar tot een mooi rond getal van 20 jaar te komen) met vlagen bijna wekelijks wel even te vinden was. Hoe vaak  spraken we niet af met vriend(inn)en in de coffeeshop van ’t Stedelijk, of kwamen we elkaar daar tegen zonder iets af te spreken. Het was een prettige ontmoetingsplek in de stad op de dagen dat je lekker in je vel zat. Maar als je door een onzekere periode ging kwam je er vaak nog onzekerder weer uit. Want er kwam natuurlijk ook ‘tutti arti-farti’, die daar dikdoenerig rondliep en orakelde over kunstwerken waar jij geen flauw benul van had. Wat kon ik me daar soms stom door voelen, maar vooral omdat ik me door die eikels liet imponeren. Maar ook dat kan je afleren..

Nu kan ik zelfs zeggen dat ‘ikzelf’ ben aangekocht door het Stedelijk Museum. Okee, niet helemaal waar. Maar een werk van kunstenaar Ton Zwerver ‘Huiskamersculptuur bij Lies Wajer’ hangt of ligt al dan niet in de kelders van het Stedelijk. (Ik geloof dat het deze hieronder is, maar het kan ook een andere zijn..)

Het is daar, in Het Stedelijk Museum, waar ik mijn gevoel voor kunst heb leren ontwikkelen, waar ik heb geleerd dat je je kan laten ‘raken’ door een kunstwerk, ook al ‘snap’ je het misschien helemaal niet. Later, toen ik op de Rijksakademie werkte, heb ik die kunst leren verfijnen. Je mág namelijk helemaal zelf bepalen of je iets mooi vindt of niet. En je kunt jezelf daarin ook trainen, door vooral vaak naar musea en galerieën te gaan, stil te staan bij beelden, laat je informeren, laat het inwerken, op je netvlies hangen en vooral, geniet van zoveel ‘nutteloze’ schoonheid. Kunst is de krenten in de pap, de slagroom op de taart, de peperoni op de pizza. Je kan het allemaal eten zonder die extra toevoeging, maar het leven is dan wel dodelijk saai.

2 Reacties op “Het Stedelijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s