Overdaad

De maand december is niet mijn favoriete maand. Ik ben dan meestal mezelf niet (of misschien wel nooit geweest..) Ik loop dan achter mijzelf aan te hollen, ben vaak in een grimmige stemming en eigenlijk niet leuk om mee om te gaan.

December is de maand van de verplichte gezelligheid, iets waar ik nooit goed in geweest ben. Sowieso zit het zoeken naar ‘gezelligheid’ niet zo in mijn karakter, Het ‘gezelligste’ vind ik het als ik thuis in mijn eigen kamertje zit, en de aanwezigheid van mijn gezinnetje op de achtergrond voel. Ik hoef niet persé altijd maar bij elkaar te zitten, samen iets te doen. Maar als we samen dingen ondernemen, dan kan ik er wel intens van genieten.  Ik ben geen autist, maar heb toch wel altijd een bepaalde graad van ongemak in sociale situaties.

Nu zullen misschien wel wat mensen die mij kennen verbaasd kijken, want ik kán me heel goed gedragen in gezelschap en heb ook altijd veel vriend(inn)en gehad. Ik kan ontzettend veel lol hebben en maken, ben altijd in voor een melige grap, een drankje of een spelletje. Maar mijn sociale gedrag heeft een duidelijke houdbaarheidsgrens. En zodra die grens wordt overschreden is het meteen op, dan wil ik naar huis, niet meer praten, niemand meer zien, naar bed, een boek of beeldscherm lezen. En dat kan meestal niet. En dan begint de lijdensweg.

Had ik daar vroeger in Nederland al last van met eigen familie en vrienden, nu vecht ik mij hier door de eindeloos lijkende maand heen met een uitgebreide schoonfamilie. En een man die graag doorfeest, hele nachten kan doorhalen pratend, etend en drinkend (ok, hij is tien jaar jonger met een ijzeren gestel) terwijl ik na twee glazen al ziek word of in slaap val. Dan is de lol er gauw vanaf.  Zeker wanneer ik ook als chauffeur fungeer (altijd eigenlijk, want lief heeft geen rijbewijs) en het soms nog uren moet volhouden voor ik kan aftaaien.

Ik sta dan ook veelal bekend als ‘partypooper’, zij die naar huis wil terwijl iedereen om haar heen zich steeds dieper in de whisky drenkt. Dat maakt me er niet vrolijker op, want ik voel me dan een onbegrepen buitenstaander. Ik voel me zelfs schuldig dat ik niet lekker ongedwongen mee kan feestbeesten. Maar ook dat gevoel ken ik al mijn hele leven. Die vreselijke jaren ’80, met z’n allen gezellig naar de disco. O gruwel, wat een depressies hield ik daar aan over!

Ik probeer me in te houden om niet te snauwen en te protesteren als er naast de vele familiedagen ook nog ‘leuke afspraken met vrienden’ gemaakt worden. De afspraken en uitnodigingen voor feestjes stapelen zich op. En mijn lief wordt wat treurig van mijn gebrek aan enthousiaste reacties op al die initiatieven. En dan voel ik me weer die partypooper en schuldig. Niemand tevreden eigenlijk. Doe mij gauw weer januari en stop me tot die tijd maar in een grote doos!

frustrated-business-woman-stuck-in-a-box-isolated-thumb7145177

2 Reacties op “Overdaad

  1. O ja, herkenbaar, depressies en schoonfamiliedagen. En vreselijke leuke dingen voor de mensen, yakyakyak.
    Veel sterkte en anders heb ik nog wel plek in mijn twitterava . Wel even waarschuwen want het vuur is precies voor de ingang van de grot. Tot volgend jaar;-) Besazo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s