De Fotograaf

Mijn vriendin Georgina Richmond belde vorige week. Of ik even tijd had, ze wilde me wat vragen.  Natuurlijk, go for it, zei ik, nieuwsgierig geworden. Georgina is een dochter van de Britse kunstenaar Miles Richmond, die begin jaren ’50 naar Spanje vertrok. Zij is een onuitputtelijke bron van vermakelijke en aandoenlijke verhalen over het leven in Ronda in die vroege jaren, toen velen zich nog met ezels verplaatsten en het provinciestadje compleet geïsoleerd was, omgeven door bergen en een paar slechte wegen. Maar daarover zou ik graag willen dat zij ooit zelf een boek gaat schrijven. Anders doe ik het..

De vraag was of ik stills wilde maken bij de opnames van een BBC documentaire over het leven van de kunstenaar David Bomberg, die in de jaren ’30 en later nog van 1954-57, tot vlak voor zijn dood, in Ronda heeft gewoond en gewerkt.

Ik verslikte me. Ik? BBC? Ja, ze zochten een tweetalige local photographer met kennis van de omgeving. Wie beter dan Lies, dacht zij toen. Ik zelf kon direct een heleboel andere namen bedenken, maar dat bleek niet de bedoeling van Georgina. Zij had er alle vertrouwen in dat ik fit for the job was en ik kreeg een half uur de tijd om er over na te denken. Bibberend deed ik een oproep op Facebook aan al mijn bevriende fotografen voor adviezen. Die kreeg ik (ook nog de dagen eropvolgend) volop, waarvoor mijn hartelijke dank Leoni, Hans, Peter, Maartje, Cris, FrancoJaime, MariekeMichael en al die anderen die mij aanmoedigden! Alle stemmen in mijn hoofd waren vertegenwoordigd, maar uiteindelijk kreeg de moed de overhand en besloot ik ja te zeggen.

Ik kreeg de volgende dag alle papieren van de BBC doorgemaild, via het produktiebedrijf DNA, waaronder een complete PDF van BBC Pictures’ guide to publicity stills. De eerste zin daarin was ‘Good publicity photographs can have inmens impact’. Okay, thát takes off the pressure!! Maar ik voelde wel stevige adrenaline scheuten door mijn lijf stromen. Een kick, za’k maar zeggen.

Het hele weekend ben ik bezig geweest mezelf voor te bereiden op de taak. Samen met Francis ben ik zondagochtend een deel van de route gaan lopen om mijn, de laatste tijd weer weinig gebruikte, Canon uit te testen. Bij thuiskomst was ik geschokt, alle foto’s waren veel te donker! Nogmaals heb ik met de gebruiksaanwijzing in de hand de settings van mijn camera nagelopen. Intussen kreeg ik doembeelden over een enorme afgang, schaamte, en mijn faalangst tierde welig. Wat er nog bovenop kwam was dat de aanleveringseisen mij zorgen baarden. JPEG 35 MB 300dpi. Dat zijn enórme files! Kon ik dat wel aanleveren met mijn camera? (Bleek achteraf helemaal niet nodig!)

Intussen was er gevraagd naar mijn ‘website’. Die ik niet had. In een halve dag heb ik toen als een supergeconcentreerde idioot een fotoblog in elkaar gezet. En als je in de ‘flow’ zit, zie je altijd dat het goed werkt. Ik ben blij met het resultaat, hoewel er nog veel aan toegevoegd moet worden. En bij kennismaking met de regisseur Phil, kreeg ik van hem de mooiste en oprecht gemeende complimenten over mijn foto’s, die ‘beautiful waren en niet van een uitgekauwde standaard soort van schoonheid’. Glimmen van trots, kent u die uitdrukking?

Na de mislukte ‘generale repetitie’ kwam de ‘premiëre’ afgelopen dinsdag. Ik ontmoette de crew, gelukkig niet al te groot (regisseur Phil Cairney, cameraman Louis Caulfield, geluidsman Adam Scourfield, series producer Silvia Sacco, initiatiefneemster en fotograaf-in-sabatical-year Gry Iverslien en presentator Andrew Graham-Dixon. Deze laatste zou ik vooral volgen, want de publiciteit voor de documentaire zou vooral gefocust zijn rond deze charismatische kunsthistoricus, acteur-presentator, kunstcriticus, schrijver en bovenal zeer bevlogen icoon in de kunstwereld.

De sfeer was vanaf het begin geweldig. Mijn angsten waren verdwenen, ik was gewoon één van de crew en werd zodoende behandeld. Andrew was een behulpzaam model, soms zo gek als een deur en dan, wanneer nodig, weer zo professioneel als ik maar weinig mensen heb zien werken. Maar ook niet te beroerd om te poseren met de toeristen op straat die hem herkenden van de televisie. Een man met een groot ego, maar in mijn ogen en gezien zijn staat van dienst, niet onterecht. We konden het gelukkig goed met elkaar vinden en ik geloof dat zoiets achteraf altijd wel wat te zien is op de foto’s.

IMG_8233

Ik ben blij met mijn eigen resultaten en moet nu nog wel even hard werken aan de selectie en het eventueel bijschaven van een paar foto’s, maar al met al was het een ervaring die ik voor geen goud gemist zou willen hebben.

En bekijk absoluut even de video over David Bomberg die ik hier bijsluit! Vanaf minuut 9 begint Ronda. (En wordt vervolgd in deel 4)

David Bomberg British Art At War

16 Reacties op “De Fotograaf

  1. Ik wens je alle succes.

    Groeten van André.

    Op 20 jun. 2013 om 12:10 heeft Hondaluza het volgende geschreven:

    > >

  2. Ik heb genoten van je avontuur, zowel van de aanloop er naar toe als tot het happy end. En ik vind je foto’s prachtig!

  3. Pingback: Voorbijgangers | Hondaluza·

  4. Pingback: Uitdaging | Hondaluza·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s