Zwart

Zojuist heb ik mijn zoon afgezet in Ronda, waar hij samen met een groep medekaratekids is vertrokken op weg naar Jerez de la Frontera, om zijn examen voor de zwarte band af te leggen. Was hij tot gisteren nog bloednerveus, vanochtend stond hij, na weinig nachtrust, sereen op. Maakte zijn ontbijt en mij wakker en prepareerde zijn sporttas met de nieuwe kreukvrije kimono, een fles aquarius en de beschermatributen.  Want het kan er hard aan toe gaan.

Hij wilde niet dat ik hem naar Jerez zou rijden, ook al zochten ze eerder nog iemand om te rijden. Hij wilde geen peptalk van mij. Hij wilde zo min mogelijk herinnerd worden aan een moeder, uit angst om te verweken. En niet alleen daarom ga ik al een tijd niet meer mee naar zijn competities. Ik vrees ook dat ik het zelf niet kan aanzien hoe hij in de kumite ‘wordt aangevallen’ en de klappen en trappen moet zien af te houden! Mijn baby mag je niet slaan! Grrauw!!

Maar babies worden groot en afgezien van het feit dat hij nu al fysiek groter is dan ik zelf ben, is hij in de afgelopen zomer ook mentaal en sociaal weer een stap dichter bij zijn ‘eigen ik’ gekomen. Heel erg hard heeft hij getraind in de zomervakantie. Drie keer per week, 2x per dag, in totaal zo’n 4-5 uur op een dag, was hij in zijn club Bushido te vinden. En hoewel hij al sinds de zomer van 2008 bij dezelfde club zit, heeft hij deze zomer pas echt zijn plek gevonden in de hechte groep van serieuze jonge sporters, die overigens ook erg veel lol hebben tijdens de trainingen. Jongens en meisjes die elkaar door dik en dun steunen. De afgelopen tijd was dat in de niet aflatende stroom ‘whatsup’ conversaties ook goed te zien. Santiago liet mij zelfs wat teksten lezen, toen ik voorzichtig vroeg waar ze het in godsnaam toch de hele dag over hebben. Diep ontroerd was ik toen ik las hoe ze elkaar peptalk geven en moed inspreken. Vooral degenen die het examen al achter de rug hebben, en al ver gevorderd zijn (een aantal collegas hebben al belangrijke overwinningen behaald op wereldnivo) staan voor 100% achter hun clubgenoten die deze grote stap nog moeten maken. Want het is best een grote stap. De zwarte band is de kroon op jarenlang trainen. En het begin van een nieuwe fase in de sport.

Ik ben erg benieuwd hoe het hem vergaat. Morgen is hij jarig, wordt hij 15 jaar. Het zou toch wel het mooiste kado voor hem zijn als hij slaagt vandaag. En zo niet? Dan dikke vette hugs en op naar de volgende poging.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

nawoord

Gedeeltelijk goed nieuws. Santiago is voor de helft geslaagd voor zijn examen karate zwarte band. Het zwaarste deel, de ‘kumite’, waar hij het meest tegenop zag, heeft hij goed doorstaan. Maar het technische deel, de kata, moet hij overdoen omdat hij door de zenuwen werd overvallen! Geeft niks, in maart nog een keer proberen en dan alleen de kata doen. Daar zal hij zich dan toch minder zorgen over gaan maken.

4 Reacties op “Zwart

Laat een reactie achter op hondaluza Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s