Het moment is daar

Ik voel de bui hangen. Toch nog onverwacht, hoewel lang verwacht. Ik begon zelfs te denken dat het misschien wel nooit zou gebeuren. Dat ik tot die zeldzame groep mensen hoorde, die later zou zeggen ‘Daar heb ik helemaal geen last mee gehad’.
Maar wat blijkt? Zelfs mijn zoon is niets menselijks vreemd!
‘Fasten my seatbelts, this is going to be a bumpy ride’.

Dus nu wordt er diep gezucht bij alles wat ik vraag of zeg. Ik word wazig of boos aangekeken. Heavy Metal schalt door de .. oh nee, oordopjes, dus alle muziek wordt via de aan zijn lichaam vastgegroeide phone beluisterd. Er wordt gedurende alle wakkere en niet-lesuren nonstop gewhatsappt. Er komen geheimen. En er wordt slecht gestudeerd.
En het is vanwege dat laatste dat ik me nu ineens realiseer dat ik, voor het eerst sinds de onwennige babyjaren, over mijn manier van ‘opvoeden’ ben gaan nadenken. Ik ben altijd van mening geweest dat een kind opvoeden vanzelf gaat. Makkelijk gezegd natuurlijk als je een probleemloos kind hebt. Maar ik besef dat een verkeerde behandeling van mijn puberkind wel de onnodige problemen zou kunnen geven. Was ik niet zelf ooit zo’n eigenwijs en opstandige puber? Ongrijpbaar voor mijn ouders. En wat heb ik met hen en mijzelf geworsteld! Dat wil ik mijn kind toch zo min mogelijk aandoen.

Dus hoop ik dat ik een juiste aanpak weet te vinden. Me niet overal mee bemoeien, behalve met schoolwerk. Maar dan komen die vragen naar boven. Ik wil ook dat hij oog heeft voor anderen, dat hij een sociaal voelend mens wordt/is. Heb ik daar in de makkelijke jaren eigenlijk wel genoeg aandacht aan gegeven? Want om nu van hem te vragen dat hij oog heeft voor anderen is bad timing. Zo druk als je bent met je eigen hormonen. Toch af en toe maar blijven proberen, beetje subtiel, juiste momenten blijven zoeken?

En hoe krijg ik hem geconcentreerd aan de studie? Pak ik een paar uur per dag zijn phone af? Ik weet zelf verdomd goed hoe afleidend de social media zijn. Het is funest voor je concentratie, want steeds hoor je weer een piepje uit de buitenwereld, of vraag je je af waar je vrienden het nu weer over hebben, of ze jouw grap hebben gelezen, of er nog iets gebeurt..!

En .. ‘zou hij het al doen?’ Slaapt hij met de handen boven de dekens? Zulke dingen vertel je toch niet aan je moeder! En zulke dingen vraag je ook niet als moeder. Maar je vraagt je het wel af natuurlijk, haha.

Maar goed, een nieuwe fase gaat in, het moment is volgens mij nu toch wel aangebroken. En honderden miljoenen vóór mij hebben het er goed van afgebracht. Sommigen iets minder, maar daar ga ik wat mij betreft niet van uit. Als eerste gaan we vandaag ‘even praten’ over een paar uurtjes geconcentreerd studeren per dag. En samen uitzoeken hoe ik daarbij kan helpen zonder zwaar in zijn nek te hijgen. En de rest van de onvermijdelijke hordes zal ik een voor een moeten nemen. Zonder van te voren te weten hoe lang die hindernisbaan is, hoe hoog de hordes en hoe diep de kuilen..

London_1908_Steeplechase

6 Reacties op “Het moment is daar

  1. De opvoeding schijnt al voor een kind zijn twaalfde jaar klaar te zijn. Daarna kun je nog hoogstens schaven aan de korst en erop vertrouwen dat het we goed komt, zegt ze met zelf een puberende zoon.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s