Roots, troost en trots

Deze week ben ik ondergedoken in Amsterdam, waar ik logeer bij mijn moeder. Het gebeurt zo’n één of hooguit twee keer per jaar dat ik meen weg te kunnen uit mijn Spaanse landleven en een bezoek kan brengen aan mijn oude geboortegrond. Meestal ben ik er dan niet langer dan een weekje en in die periode probeer ik er alles uit te persen wat maar kan. Familie, vrienden, nostalgisch wandelen door de stad of soms zelfs een bioscoop- of een museumbezoek. Dit keer ligt echter het zwaartepunt bij de familie. Niet omdat ze mij niet ‘vrij’laten, maar omdat ik het zelf zo wil.

Het is een emotionele week en ik laat het over me heen komen. Gisteren was ik bij mijn zieke zusje toen haar man terugkwam na een verhelderend gesprek met haar behandelend arts in het ziekenhuis. In het kort kwam het er op neer dat de behandelingen gestaakt gaan worden (na 5 chemokuren is ze er verre van beter door geworden) en vanaf nu de paliatieve zorgverlening van start gaat. Terwijl mijn zwager nog op zijn afspraak in het zekenhuis was, vroeg ik mijn zusje of ze wist wat hij daar ging doen. Hierop sprak ze heel luid en duidelijk: ‘Ja, ik ga dood hė’, waarna de tranen in haar en mijn ogen sprongen. Hoewel het spreken voor haar door de afasie, veroorzaakt door een hersenbloeding zo’n 10 jaar geleden, erg moeizaam is, kwam de boodschap luid en duidelijk over. Ze weet het, hoewel ze heel goed is in het verdringen van deze wetenschap en haar dagen doorbrengt in bed, kijkend naar kookprogramma’s op de TV.

Ik ben zo trots op haar voor haar niet aflatende doorzettingsvermogen ook al kan haar lichaam bijna niks meer, trots op haar man die met zijn liefde en engelengeduld ervoor zorgt dat zij niets tekort komt en thuis kan blijven. Ook trots op mijn oudste zus, die elke week een dag bij haar zit, zodat haar man ook eens wat anders kan doen, en haar met liefde omringt. Trots op mijn moeder die toch doorgaat met haar leven en met haar 90 jaren elke week ook even op de tram stapt om haar dochter te bezoeken om dan na een uurtje van haar te horen te krijgen ‘nu kun je wel weer gaan’,. Dat kwetst mijn moeder dan, maar het betekent zoveel als ‘ik ben moe en laat mij nou maar TV kijken’..  En ik ben ook trots op mijn broertje trouwens omdat hij in no time, na faillissement van zijn werkgever, het heft in eigen handen heeft genomen en zijn eigen geluidsstudio is begonnen, waarnaar zijn meest trouwe klanten zijn meeverhuisd. Hij lijdt aan chronisch slaaptekort momenteel, maar heeft het mooi wel (ook met wat bedrijfskundige hulp van mijn oudste zus) voor elkaar gekregen.

Waarmee ik maar eens wil zeggen dat ik blij ben dat ik deze week intensief met mijn familie om kan gaan. Want hoewel we nooit erg klef zijn geweest en stuk voor stuk individualistisch in het leven staan, gaat er toch niks boven troost geven en krijgen binnen je eigen roots.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s