Bloggen, wat is dat eigenlijk?

Sinds ik ineens een heel klein beetje in de schijnwerpers heb gestaan, ben ik voor het eerst met de consequenties van het bloggen geconfronteerd geraakt.
Door mijn geïsoleerdheid van ‘de buitenwereld’ in het dagelijkse leven, ben ik me er meestal niet van bewust dát ik word gelezen, laat staan hóe mijn blogs gelezen worden. Ik schrijf, omdat ik iets onder woorden wil brengen dat voor mij speelt op dat moment. Allemaal momentopnames, die in sommige gevallen alweer voorbij zijn zodra ik het heb opgeschreven. Van je af schrijven heet dat. Maar ik schrijf natuurlijk niet alleen maar over mijzelf. Ik schrijf ook over anderen, mensen die mij lief zijn, of die ik stom vind en alles daar tussenin. Als je jezelf onzichtbaar waant, kan je vrijuit schrijven. Jawel, ik weet heus wel dat ik gelezen word, de statistieken spreken van zo’n gemiddeld 1000 hits per maand. Volgens sommigen is dat weinig, maar ik vind dat best veel. Maar cijfers hebben geen gezichten.

De afgelopen week was ik in Nederland. Daar, op een receptie in Den Haag, heb ik een aantal ‘gezichten’ gezien die bij die statistiekcijfers horen. Sommigen herkende ik van hun twitter- en facebookprofiel. Anderen waren compleet onbekend. En een aantal daarvan was wat mij betreft duidelijk in het voordeel. Zij hadden iets van mij gelezen, maar ik kende hen absoluut niet. Ik voel me daar onwennig bij. Vooral als ze ook nog eens allemaal op een kluitje bijeen staan en mij ofwel aankijken ofwel negeren.

Een andere confrontatie met de gevolgen van bloggen had ik toen ik met een familielid sprak. Die werd opeens in zijn werkomgeving aangesproken over zijn zusje die op sterven ligt. Dan blijkt iemand ineens de link te hebben gelegd tussen mij(n online ik) en mijn familielid. Op zich is daar niets op tegen hoor, het was in dit geval vooral eventjes verrassend (voor beiden!) en in ieder geval een goed gemeende interesse. Ik realiseer me hierdoor wel weer dat ‘mijn privéleven’ niet helemaal alleen mijn privéleven is, maar ook anderen in mijn omgeving kan raken. En als je heerlijk in je rustige valleitje in the middle of nowhere zit ben je dáár helemaal niet mee bezig. Soms is het dus wel eens goed om uit die cocon te stappen en de grotere wereld om je heen onder ogen te zien.
En wat dat voor consequenties heeft voor mijn toekomstige manier van bloggen?? Ik weet het niet. Daar ga ik maar eens over nadenken. En ligt hier misschien een nieuwe uitdaging voor mij.

Om met een niet nader genoemd jurylid van de blogprijs te eindigen: ‘Bloggen, wat is dat eigenlijk?’

Eye Looking Over Person On Computer

6 Reacties op “Bloggen, wat is dat eigenlijk?

  1. Is dat echt gezegd? Die ‘kunnen stuk voor stuk niet schrijven’? Oef, lekker is dat. Gelijk ook een veeg uit de pan naar de jury, die toch uit tientallen verhalen een – in mijn ogen – mooie selectie heeft gemaakt. Ik zou als ik jou was ook gewoon doorgaan. Je schrijft mooi! Snap je dilemma wel, even met je neus op de feiten gedrukt, wat natuurlijk ook heel positief kan zijn!

    • Het schijnt gezegd te zijn, maar ik weet niet zeker door wie en hoef dat ook niet te weten. Verder was je er zelf bij en weet je dat we gewoon een gezellige avond hebben gehad! Het was leuk je irl te ontmoeten en we gaan echt doen wat we daar afgesproken hebben..

      En natuurlijk zal ik doorschrijven, hoewel iets bewuster misschien. Maar ik zal het toch niet kunnen laten, vrees ik, om mijn uitgeburgerde stem te laten horen 😉

  2. Jammer dat ik die opmerking over slechte bloggers niet gehoord had, had t graag in mijn speech verwerkt. Hoorde wel, dat iemand vond dat ik niet verdiende om te winnen want ik kon niet schrijven. Ach ja de kift. Als voormalig krantenjournalist heb ik makkelijk praten. Er komt een moment dat je zelf weet hoeveel je waard bent. En dat is goed. Dat wil niet zeggen dat je perfect bent. Nee, je kunt iets wat altijd voor verbetering vatbaar is . En dat je als blogger bewust moet zijn van je privacy is waar maar dat vind ik ook als twitteraar.

    • Het hoeft er maar één te zijn die iets onzinnigs verkondigt, een ander die het al dan niet verdraaid opvangt en je hebt zo’n moment als hierboven beschreven. Misschien had ik het niet eens moeten vermelden hier, want het ging mij om iets heel anders. Namelijk het uit de anonimiteit treden zodra je als ‘huis, tuin en keukenblogger’ buiten de deur komt. Het is een soort shock en eigenlijk best wel beangstigend.
      Maar ik hoop wel dat het ook een trigger is om een nieuwe uitdaging aan te gaan, zodra ik weet wat die inhoudt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s