Lang zal ze leve

Terwijl ik vandaag als een koningin in de gouden koets heel aimabel zit te wuiven naar al mijn vrienden op Facebook, die mij met hun 100++ felicitaties echt jarig doen voelen, ben ik in werkelijkheid de laatste tijd niet echt aimabel geweest. Niet dat ‘aimabel’ een van mijn sterkste karakterpunten is. Ik kàn wel heel aardig zijn. En lief. Maar ook hoogst irritant. En kribbig met een heel kort lontje.
En dat laatste nam wel wat de overhand de laatste dagen.

De oorzaak? Feitelijk helemaal niks. Te bespottelijk voor woorden, want de ‘oorzaak’ zat alleen maar tussen de oren. Maar dat maakt het dan toch weer iets groots.
Zestig jaar ben ik geworden. En hoewel dit nu ook weer niet zo’n prestatie is, doe ik net alsof ik de Mount Everest beklommen heb. Ik gedraag me bovendien onredelijk, ben mijn directe omgeving emotioneel aan het chanteren want GVD ZESTIG IS TOCH NIET NIKS!

Ik weet nog dat mijn zoon werd geboren, ruim 15 jaar geleden. Toen het langzaam tot me doordrong dat hij niet meer bij mij weg zou gaan, realiseerde ik me ook ineens dat ik, door het late tijdstip dat ik moeder ben geworden, ‘al zestig’ zou zijn als hij midden in de pubertijd zou komen. Oh, dacht ik toen, als ik tegen die tijd nog maar de soepelheid van geest mag hebben om die strijd aan te kunnen, en ik niet als een ouwe zak alleen nog maar tegen zijn haren in ga strijken..
Ik lachte die absurde gedachte toen weg. Maar kijk, ik ben daar nu dan toch aangekomen. En ja, mijn zoon is flink aan het puberen! (En ik zit ook best vaak aan zijn haren..)

Zestig, 60, mijn god wat is dat oud! Alles kraakt en verzaakt en dat gaat ‘vanaf nu’ alleen nog maar erger worden. Niks meer athletisch slank lichaam. Dat heb ik al lang niet meer trouwens, maar die 6 en die 0 maken het onherroepelijk onomkeerbaar.
Tien jaar geleden werd ik vijftig, ook zo’n mooi rond getal. Dat was ook wel een overgang, maar die mijlpaal voelde als een belofte. Een belofte tot meer rust in het hoofd, meer individuele vrijheid, lekker doen waar je zelf zin in hebt en ‘laat de mensen maar kletsen’. En eerlijk gezegd, dat is een groot goed en ik voel dat ook nog steeds zo. Bevrijd van een bepaalde sociale druk om ‘iemand’ te moeten ‘zijn’.

In de loop van de afgelopen jaren werd het echter steeds meer duidelijk dat met de geestelijke groei, de lichamelijke aftakeling begonnen was. Ik kreeg Ischias, pijntje hier, zuchtje daar en last but not least, dankzij de overgang en mijn gebrek aan inzicht en discipline om mijn voedingspatronen daarvoor te wijzigen, werd dat lichaam steeds vierkanter en vormelozer. Niks mooi oud worden, met rimpels om de ogen en licht lubberende looien huid. Nee, pafferig werd ik. Zo compleet anders dan ik in mijn voorgaande leven als slanke den gewend was, dat ik iedere keer schrok als ik langs een etalageruit liep. Who’s that woman?

Maar ja, nu ben ik hier toch aangekomen. Er is geen weg terug en als ik eerlijk ben zou ik die ook niet willen bewandelen. Tja, dus..
WAT ZEUR JE NOU TRUT!

Sweet Sixty

 

Advertenties

2 Reacties op “Lang zal ze leve

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s