Op

De woorden zijn op
Er is niks wat ik van me af wil schrijven
Naar me toe ook niet
Meningen lijk ik niet te hebben
althans niet over grote zaken die er toe doen
Verdriet heb ik ook even niet
alles went blijkbaar, zelfs een zusje minder.
Herinneringen heb ik veel maar niet genoeg
om de aandrang ze op te schrijven niet te kunnen weerstaan.
Problemen probeer ik niet te zoeken of te vinden
en als ze mij vinden dan los ik ze
op

Deze deur laat ik wel open
je weet maar nooit of er iemand langs komt

the emptiness in me by Romeo-Tango Photography / Conceptual©2006-2014 Romeo-Tango

the emptiness in me
by Romeo-Tango
Photography / Conceptual©2006-2014 Romeo-Tango

Advertenties

10 Reacties op “Op

      • Je weet nooit wie er langs komt Hondaluza!
        De tijden gingen niet verloren en al wat blijft is zoete koek, of bittere snoep in memories.
        Maar wat telt is wat je voelt, en we maken allemaal fouten.
        Kijk eens wat de ‘houdbaarheidsdatum’ wel of niet vermag.
        Ik weet niet meer hoe ik op je blog kwam, maar ik kwam er.
        En ik laat van me horen.
        Of dat gewenst is of ongewenst, dat hoor ik dan wel.

        Ik vind de term ‘houdbaarheid’ nogal pretentieus, in de zin van valse twijfel.
        Ik hou van mensen die van zich af schrijven, voordat ze afgeschreven worden.
        Nergens vind men waarheden zo volledig beschreven.
        En herinneringen hebben geen datum.

        Zo herinner ik me in de opwakkering dat ik samen met je inmiddels overleden zuster de schaatsen onderbond op de slootjes van de polder bij Durgerdam, en ik jullie niet kon bijhouden, pijn in mijn enkels kreeg, en jullie konten zwierend naar de horizon zag schaatsen.

        Mijn lullige eenzaamheid werd compleet toen ik constateerde dat er geen kroeg in de onmiddelijke omgeving te vinden was.
        Daar sta je dan, als mislukkeling.

        Wat het bloggen ook vermag overkomen, dan te putten uit momenten die er waren, hoe klein ook, in feite monumenten zijn, van wat ik nog weet, en jij vergeten bent.

        Ik vind dat wel mooi hoor! En mag je dat een beetje verromantiseren in literaire zin?

        ‘Toen ik met kramp in mijn benen, op plaatsen waarvan ik niet wist dat ik spieren had, de onmogelijke strijd had opgegeven, en weemoedig stil hield op wrakke enkels, en de montere konten van de gezusters in gestage slag verder zag schaatsen,kwam het bij me op om daar ter plekke door het ijs te willen zakken, om de schaamte te ontlopen, en in het bevroren riet te sterven’.

        Weet je Lies, de fantasie is je grootste goed.
        Het is daar waar je woont, en dichterbij dan je denkt.
        Ik ken je als een persoon die naar zijn/haar gevoelens luistert.
        En het zal moeten verbloemen waar de pijn ligt.
        Nee, niet verbloemen, vertolken in creativiteit, als een bezwering. Be your aborigène.

        Kun je ‘Let’s Dance’ van David Bowie onder deze bijdrage zetten?

        Keep on blogging.

        Als ik het me goed herinner is er een bron in Arriate waar men drinkwater tapt, maar wat weinige mensen weten is dat je daar een wens kunt doen, ipv water te tappen.
        Er moet geen kudde geiten in de buurt zijn, want dan werkt het niet.

        Liefs.

  1. Ik ben toevallig net eens gaan zitten om te zien of ik nog wat kan schrijven. Het gaat moeizaam. Misschien publiceer ik het niet eens. Ja, er zit een houdbaarheidsdatum op een blog denk ik.

  2. Ik lees met plezier je verhalen en side-kicks, en je hebt schrijftalent!
    Santiago nu bijna zeventien? Dan moet het 18 jaar geleden zijn dat ik jullie zag! De bedevaart moest toen nog ondernomen worden.
    Ik heb nog steeds je oude broodroaster, voor een geeltje destijds uit je huisraad overgenomen toen je naar Spanje ging! Hij doet het nog maar ik gebruik hem niet, staat hier in Frankrijk min of meer als relikwie.
    Als je even een writersblock hebt, wacht dan op de melancholische roep van de witte kerkuil, die in zijn oehoeoe zowel weemoed als vreugde oproept, en je zal weer schrijfinspiratie vinden.
    Ik heb nog lang niet alles gelezen, dus wat mij betreft mag je even pauze nemen.
    Maar je moet wel doorgaan met schrijven, het is leuk, erudiet, en inspirerend, kunstzinnig, en bol van bemerkingswaardige anekdotiek, soms romantisch, landschappelijk beeldend, verhelderend realistisch, poetisch en spiritueel.
    De foto’s met name de selfie’s avant la lettre [avant Cindy Sherman?] zijn van een intieme kwetsbare schoonheid en diepgang, en vertellen de vele verschijningsvormen van je wezenlijke zoektocht.
    Deze talenten komen nooit stil te vallen en zullen om het geringste weer opborrelen. In feite is het al een boek, misschien is het af?
    Misschien moet je piano gaan spelen, en daar je improvisatie ontwikkelen. De toets die je aan slaat is de eerste lijn op het papier.
    Of ga een tijdje schilderen! Daar vind je zoveel mogelijkheden!

    Groet, Joep, con mucho suerto por todos.

    • Jeetje Joep!! Zoveel complimenten tegelijk, ik weet niet waar ik moet beginnen… Nou ja, allereerst maar even dank voor je aubade, ik voel me zeer gevleid door zoveel veren in mijn reet!
      Of ik nog ga schrijven? Geen idee, ik vermoed het wel weer, ooit, misschien in een andere context. Ik wist trouwens niet eens dag jij mij hier volgde, wat leuk eigenlijk! Hoop dat jij het goed maakt in Frankrijk. We waren er vorig jaar voor het eerst in de buurt, de volgende keer zoeken we je op..
      Veel liefs, Lies

      • Zojuist las ik over je kalverliefde met Berrie Nooy, die in de jaren zeventig mijn buurman was in de kraak Rozenstraat van onverklaarbaar bewoonde woningen, en waar hij zijn muziekfiets ontwikkelde, een prachtig liefdesnest had gemaakt alla Duizend En Een Nacht, met kerstboomverlichting en kunstbloemen in een klamboe, en zich kort daarna ‘Berrie Love’ ging noemen!
        Amsterdam was toen nog leuk, en nu achteraf gezien, by surprise, een kleine wereld!? Dat wist ik niet!
        Enfin, welke leuke vrouw had hij niet, deze womanizer en concurrent op dat gebied, behalve dan mijn destijds kleine schatje, ‘buuffie’, hoewel ik er nu ineens sterk aan begin te twijfelen!
        Carole was een beauty en hun kleine dochtertje achterop de fiets een betovering van spontaniteit en guitigheid.
        Hondje ‘Schnautzer’ ging waar Berrie ging, op zijn nek of in een fietsmandje, Berrie leek altijd vrolijk maar was dat niet altijd echt.

        Na de Rozenstraatsloop wees ik hem met mijn sleepboot op een leegstaande werf op Oostenburg, en hij riep vanaf mijn scheepje ‘Dit is te gek, Joep! Hier kan ik tenminste naakt rondlopen in de zomer !’
        En weet je wie daar toen in dat kleine werfhuisje woonde?
        Hilbrand van de Mjojo! Die kende ik toen nog niet! Wel het opvallend mooi geveegde schuitje dat wel eens voorbij voer achter Wittenburg waar ik mijn atelier had.
        Amsterdam was toen nog van ons. Vrijbuiters!
        Amsterdam was nog een dorp bij wijze van spreken waar gelijkgezinden een eigen wereld hadden gecreeerd.

        Berrie heeft daar inderdaad nog een paar jaar naakt rondgelopen op die oude werf, tot grote ergernis van Hilbrand!
        Een zusje van mijn vriendin [van de Rijksakademie] werd volkomen door onze Berrie ingepalmt en zou niet veel later in therapie zijn gegaan.

        Jouw vraag in dat blog, of je niet weet wat je gemist hebt, dan bij deze, Berrie is een Cranberrie, ooit uit [bij Noordwester 10] een scheepsvat gerold op Terschelling gestrand, en zijn zaad rondgeslingerd.

        Francisco C. is een vaste plant, die zich roestvast nestelt en waar je op kunt bouwen, dat wist ik toen al, en is inmiddels bewezen geworden.
        Ik weet nog in een grand café Niewmarktbuurt hij me vertelde dat hij eerst de tocht naar Santiago de la Compostella wilde ondernemen, waarop ik hem vroeg wat zijn grootste wens was.

        Ik had net de ‘Essence Training’ gedaan, en bezat de euvele moed en optimisme uit te spreken dat hij mijn Zege had!
        Daarop had Francisco een beetje verlegen gestraald met zijn zachte ogen, en gevraagd wie ik was, waarop ik antwoordde dat ik zowel Johannes alsook Franciscus was, en niets meer wilde betekenen dan een hart onder de riem, bij de tocht naar zijn verlangen, en dat zijn gebeden verhoord zouden worden.

        Haleluja! [Ik zou hier Leonard Cohen’s song willen toevoegen, maar ik weet niet hoe dat moet.]

        Het ga jullie goed. Groet.

      • Jij wil mij lekker aan het schrijven houden Joep, ik heb je door!
        Maar wat een geestige kleine grote wereld is het toch. Ja, Amsterdam was vroeger nog leuk, niet gladgestreken en kil ondergesneeuwd in regeltjes en verboden. Vol met flamboyante figuren, sommigen zo gek als een deur, anderen zo inspirerend dat ze me een halve eeuw later nog bijstaan. Ik heb nog oude foto’s van Berry en Carole, mijn vader viel toen ook al voor haar benen (die had ze een keer geschaafd toen ze bij mij thuis kwamen en mijn vader wilde maar wat graag haar been verbinden, hahaha).
        Hilbrand en Berry, als het aan mij lag had dat kunnen klikken, aangezien ik ze beiden in mijn hart heb gesloten. (Over de Mjojo heb ik trouwens ook nog eens geschreven) En nee, ik heb absoluut niks gemist in het leven. In tegendeel, ik denk soms wel eens dat ik met wat minder ook wel had kunnen leven…
        Met mijn ‘vaste plant’ ben ik goed geworteld in vruchtbare gronden, om maar even in jouw metaforen te blijven. Santi is 16 jaar oud en heeft het beste uit ons beiden gevist. Hallelujah indeed!
        We moeten via email maar eens verder kletsen, binnenkort ga ik daar eens voor zitten.
        xxL

  3. Wie schrijft die blijft, kent u deze uitdrukking?
    Ik vind schrijven leuk, sommigen noemen het spam.
    Ga er alsjeblief niet voor zitten, doe beter wat in de tuin of beweeg in het Anda van Lucia, zinderend landschap, want van zitten kun je anuspoliepen krijgen, ze snijden Brutus weg, maar dan komt Popeye.

    Santi. Leuke naam. Klopt als een bus. Zal geen makkelijke puber zijn.
    Ha! Inderdaad. Kom ik op je blogsite, kom ik in de publiciteit?
    En dat terwijl ik me verre houd van vindbaarheid.

    Weet je wat mijn mooiste momenten waren in die streek van jullie?
    Een optreden van El Cameron de la Isla in Sevilla! El Caracole de Cadiz.
    Meesterlijke flamencozanger door merg en been.
    Het enthousiasme van het publiek was van een bijbelse ervaring.

    Een tweede hoogtepunt was een levensgevaarlijke spontane vrijage met Bien in het park van Ronda op de afgrond.
    Niemand had daar ooit boven de afgrond zijn hormonen durven laten botvieren, om daarna naar beneden te glijden.

    Dat ik niet naar beneden ben gerold mag een wonder heten.
    Ik werd met mijn naakte Heer door Bien naar boven geholpen, en ik keek naar wat me bespaart gebleven was.
    Dat zijn van die momenten waarvan je weet dat het nooit mooier zal worden. En van de gekke zijn.

    Anyway, ik zeg altijd je moet het wel allemaal gedaan hebben.
    Duivelse dilemma’s en risico’s.
    De beschermengel uitdagen.en het lot tarten,
    Dan hoef je die flauwekul niet meer te doen nadat je gepensioneerd bent.en bezit je geen illusies meer. om misschien nog andere ambities te krijgen, waarvoor de kansen lang terloor zijn gegaan.

    Snappievoe?
    Rock now and roll later!
    [heaven is where you fly, when you get your sails up, Gary Lucas.]

    Allez, let’s move to private places, anyone considers him or her as a myth of individuality in the need of comfort and trust.

    Dulce et decorum est.

    Con mucho gusto.

    Joep Ver.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s