Ochtenddauw

Laatst kwam ik in El Rocio. De op Santiago de Compostela na bekendste bedevaartplaats in Spanje.
Dit kleine Mekka heeft me verrast op een prettige manier. Ik verwachtte een soort religieus pretpark, waar een vrome maar vooral commerciele sfeer zou hangen.
Een soort Lourdes, waar je zou struikelen over de nonnen die rolstoelen voortduwen en waar je door een bos van kitscherige reli-snuisterijen moet waden.
Een soort Fátima, waar je plastic ledematen kan kopen voor je offerandes en smeekbedes om een geliefde (of jezelf) te genezen.
Het was compleet anders.

Allereerst komt dit door de ligging, aan de rand van het prachtige waterrijke natuurgebied Doñana. Wij reden de ingang eerst per ongeluk voorbij, maar konden daardoor de bijzondere ligging goed bekijken. Uitgestrekte moerasgebieden met ontelbare watervogels en op de iets hoger gelegen delen grazende paarden. We hadden van buitenaf een prachtig zicht op de in 1964 gebouwde nieuwe, grotere kerk en de gebouwen eromheen. Als een oase in een natte woestijn strekte het dorp zich voor onze ogen uit.
IMG_2866-001
In de kerk, ‘El Santuario de la Paloma Blanca’, het heiligdom van de witte duif lopen veel jonge gezinnen, vermoedelijk allemaal uit de omgeving, met hun kleine kinderen heen en weer te flaneren. Opgedoft alsof ze naar een doopfeest gaan, of een bruiloft. Een onzichtbare koster maant om de haverklap via een microfoon sissend om stilte.
La Paloma Blanca
De jeugd van Almonte is, net als het grootste deel van Andalusië, zeer klassiek, traditioneel en cultuurvast opgevoed. Je wordt gedoopt, daarna doe je je eerste heilige communie, je trouwt in de kerk waar je ook weer jouw kind laat dopen. En dit alles gaat gepaard met grote en kostbare feesten, waar jaren geld voor opzij gelegd wordt. Geld, dat de genodigde gasten in veel gevallen dan weer via toegeschoven envelopjes met inhoud ‘teruggeven’. P1040008-001
Buiten de kerk op het plein staan paarden en ponies, al dan niet met huifkar erachter gespannen, om je een tour door het dorpje te geven. Er zijn wat schaarse kraampjes met snuisterijen, maar eerlijk gezegd moet je ze zoeken om ze te vinden.
IMG_2904 (2)
We gingen een beetje dwalen door het dorp. Het bleek een dorp te zijn dat niet zou misstaan in een doorsnee Western film. ‘A town with no law’, waar alle wegen onverharde zandpaden zijn en langs de huizen de houten hekken staan om de paarden aan vast te binden. Veel van de huizen staan leeg, zijn te koop of te huur. Het leek mij wel wat om hier iets te huren/kopen, maar Francis liet me weten dat de prijzen van de huizen hier sky high zijn. Het ziet er op normale dagen weliswaar allemaal wat leeg uit, maar jaarlijks tijdens Pinksteren, komt hier een miljoen bedevaartgangers bijeen. Allemaal bed, bad en brood zoekend. En de zegen van de Maagd van de Ochtenddauw ‘La Virgen del Rocio’ natuurlijk.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

El Camino del Rocio is de Andalusische bedevaartsversie binnen het katholieke geloof. Je hoort wel een beetje af te zien, maar vooral niet te vergeten te feesten. Lekker zondigen en dan gewoon even gaan biechten. Je in je mooiste kleren hijsen om hoogmoedig de schoonheid van de maagd van de ochtenddauw te proberen te evenaren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s