Uitdaging

Deze maand augustus staat voor mij in het teken van een nieuwe uitdaging.
Wie mij een beetje kent, weet dat ik best wel van een uitdaging hou, maar het tegelijkertijd altijd in mijn broek doe van angst en onzekerheid. Je moet maar willen lijden..

De uitdaging ligt dit keer weer op het fotografische vlak. Dat vlak dat ik niet beheers, maar wel al mijn hele leven in alle vrijheid uitoefen. Dat, wat me voldoening geeft in het leven en waar ik ongelooflijk veel plezier mee beleef. Sterker nog, een ‘hobby’ (hè bah!) waar ik mijn geestelijke gezondheid mee overeind houdt.
Maar als er dan een opdracht van buitenaf komt, oh wee dan breekt het angstzweet uit. Vooral als het een ‘belangrijke’ opdrachtgever is, zoals twee jaar geleden met de BBC. Dat het tijdens zo’n opdracht puur adrenaline kicken is, en het gelukkig ook nog eens goed afloopt (zie de drie foto’s die nog steeds op de BBC site staan), dat maakt alles de moeite waard. Ik kan dan nog jaren met gepaste trots terugkijken op mijn kleine prestatie.

De nieuwe uitdaging die mij te wachten staat komt uit een andere hoek. De Real Maestranza de Caballería de Ronda wordt mijn nieuwe opdrachtgever. De Real Maestranza is van oorsprong een adelijke organisatie die dateert uit 1573 toen, door middel van een Koninklijk Decreet, Felipe II de adel vroeg lokale corporaties te vormen waar ridders konden trainen voor de oorlog in tijden van vrede.
De Real Maestranza de Caballería (Koninklijke School van de Cavalerie) van Ronda is vandaag een privé non-profit organisatie. Haar belangrijkste activiteit ligt rond het beheer van de historische erfenis: de archieven, de arena, de rijschool en een langdurige inzet voor het onderwijs.
De arena (uit 1785) en het museum daaraan verbonden, die de RMR beheert, is de meest bezochte toeristische trekpleister Ronda. Een prachtig monumentaal gebouw, geringd door majesteuze pilaren, dat zowel van binnen als van buiten indruk wekt en in feite het architectonische centrum van de stad is, omdat het in rechte lijn verbinding vormt met de even emblematische ‘Puente Nuevo’, de Nieuwe Brug die de oude met de nieuwe stad verbindt.

411558671-ruta-de-los-pueblos-blancos-white-town-national-historic-landmark-ronda

Dat wordt nu de entourage voor mijn nieuwe opdracht: het fotograferen van de jaarlijkse ‘Goyesca’. De Feria de Ronda wordt elk jaar traditioneel afgesloten met drie dagen stierenvechten en parades in en rond de arena. Ik heb toen de opdracht bevestigd werd de ‘fout’ begaan om mijn blijdschap op Facebook te delen. In mijn verspaanste naïviteit had ik even over het hoofd gezien hoe gevoelig het thema stierenvechten ligt bij veel Nederlanders. Ik kreeg de wind van voren en ben dan ook sindsdien wat terughoudender, hoewel ik me ook weer niet tot morele zelf-censuur wil dwingen vanwege de anders denkenden.
Het is een gevoelig thema (ook voor mijzelf) en bij voorbeeld journalist H.M. van den Brink, oud NRC Spanje-correspondent, heeft bij zijn afscheid een boek geschreven ‘De Dertig Dagen van Sint Isidoor’ waarin heel duidelijk wordt hoe lastig het vandaag de dag is om een middeleeuwse traditie te blijven verdedigen. Wie niet het boek wil lezen, raad ik toch aan om even te klikken op de link naar de recensie hiervan. Het legt de zenuw(en) goed bloot.

Mijn zenuwen liggen ook goed bloot momenteel.. Deze opdracht is een uitdaging op vele fronten. Over de artistieke uitdaging maak ik me momenteel nog het minste zorgen, aangezien ik ‘carte blanche’ heb gekregen voor het ‘vooral niet maken van een reportage’. Mijn ogen worden ingehuurd en ik bepaal zelf wat ik zie en wil vastleggen. Mooier kan een opdracht bijna niet zijn. Als er al eisen worden gesteld, dan liggen die vooral bij mij (en ik ben de strengste opdrachtgever voor mijzelf).
Meer zorgen maak ik me over het fysieke en emotionele aspect. Het emotionele aspect is natuurlijk dat het een waarlijk gevecht tot de dood is, hetzij van de stier (99,9% kans) hetzij van de mens (ook daar is de kans tot persoonlijke verwonding groot). En aangezien mijn sympathieën altijd bij de underdog liggen, zal ik ook hier wat morele bezwaren moeten wegslikken. En hoewel ik de emoties redelijk kan afschermen door middel van de lens van de camera (dat werkt perfect als filter) giert de adrenaline waarschijnlijk zo hard door mijn lijf dat ik er uitgeput van ga raken. Dan praat ik nog niet over het gewicht van mijn cameratas waar vooral de oude Canon en met superzware 24-70mm lens schuldig is aan het overgewicht.
Het worden drie lange dagen, waarbij ik van ’s ochtends tot ’s avonds veel op de been moet zijn en ik vermoedelijk veel trappen zal moeten lopen wil ik vanuit verschillende hoeken kunnen werken in een overvolle arena. Al die mensen om me heen, ik zal er mijn weg door moeten banen met een glimlach maar dwingende overtuiging dat ik de officiële fotograaf daar ben en dus overal mag komen. Ik zal in de eerste ring (tussen het zand van de vechtarena en het publiek in) mijn weg moeten vinden tussen de machowereld van torreros, picadores, banderilleros en ayudantes zonder het protocol of de wilde stieren te verstoren. Ik schijt zeven kleuren bij het idee dat de stier in de krachtigste beginfase wel eens over die wand van de eerste ring heen springt. Heb ik dan de tegenwoordigheid van geest om me in veiligheid te brengen? Ja, het zal wel moeten!

Het enige dat ik kan doen is me deze maand vertrouwd maken met het gebouw. Weten door welke gang ik me kan verplaatsen om waar uit te komen. Welke deuren zullen op slot zijn en bij wie kan ik sleutels of toegang vragen. Het is een labyrinth van een gebouw en nu is het nog compleet onoverzichtelijk voor me, want hoewel ik er al een aantal keren ben geweest met het oog op de opdracht, is het toch anders wanneer je er relaxt, tussen de toeristen door, rondloopt en kijkt, dan wanneer het geweld begint en je omringd bent door een mensenmassa in een gebouw dat ineens andere deuren open en dicht heeft dan voor de dagelijkse toeristen. Ik zal een draaiboek moeten maken van alle activiteiten die zich binnen en buiten de arena afspelen, om als puntje bij paaltje komt daar waarschijnlijk van af te wijken.
Maar ik zal vooral vertrouwen in mezelf moeten opbouwen, door dagelijks wat fysiek te trainen (nou ja, een uur lopen en wat rekken en trekken), gezond te eten en er maar van uit te gaan dat het geen reis naar een oorlogshaard in Syrië is, maar ‘gewoon een oude traditie’ met wonderlijke, zij het wrede gebruiken.

Advertenties

33 Reacties op “Uitdaging

  1. Veel succes gewenst. Ik weet hoe uitzonderlijk jouw opdracht is. In Ronda zo een beetje de hoogste eer die je kunt krijgen. Laat die zenuwen maar links liggen…. en geniet van de vele indrukken opdat er mooie foto’s komen waar wij weer van kunnen genieten.

  2. Graag gedaan. Jij bent er dus alle dagen bij begrijp ik. Persoonlijk vind ik rejoneo het meest fotogenieke. Ongeloofelijk hoe behendig en mooi de paarden bewegen. Een genot om te zien. Ook als de koetsen hun rondjes maken in de arena is erg mooi. Ook hier weer heeft minimaal een iemand er een volbloed andalusier bij. (Paard dan, de rest in de arena zijn ook andalusiers op wat guirris na 😆 )

    • Klopt- Hoewel ik geen kenner ben, noch van de toros, noch de paarden. Ik ga het maar gewoon zien en over me heen laten komen. Net als de woede van sommige ex-landgenoten 😛

      • Echt mooi om mee te maken. Zeker als iemand je vertelt waarom bepaalde dingen gebeuren. Och die woede….. ze uiten gruwelijke dingen die is noch niet zou durven. Dat er miljoenen sterven op de wereld door oorlog ed maakt niet uit. Maar wat voor gruwelijks in spanje toch gebeurd, kom niet aan onze zw. .piet…. vingertje opheffen is makkelijk…..

  3. Toen je je opdracht op fb aankondigde vond ik het sterk hoe je anticipeerde op de mogelijke tegenstemmen – je zei zoiets als dat je wist dat niet iedereen dit tof zou vinden vanwege het gruwelijke van het gevecht, maar dat je eenorm blij was met de opdracht en de discussie niet hier wilde voeren – een soortement ‘deal with it’.
    Nu is het de kunst om straks je werk te doen en er van te genieten.
    Ik zie er naar uit om over je schouder mee te kijken.

    • Klopt Marijke, hoewel ik de heftigheid waarmee sommigen reageren nogal had onderschat (en nog steeds doe). Mijn ‘vrienden’clubje op FB is wel wat afgenomen, maar dat vind ik eerder een voor- dan een nadeel. Voor de emoties die dit kennelijk bij sommige mensen oproept, draag ik geen verantwoordelijkheid. Blij zijn met een (voor deze contreien zeer prestigieuze) opdracht is wat anders dan stierenvechten verheerlijken. Zoals een nicht van mij al schreef: ‘Het is een non discussie’. En zeker een die ik niet op social media wil voeren. Maar goed, jij snapt dat, haha! Dank voor je aanmoediging!

  4. Wat een geweldige en eervolle opdracht. Ik begrijp het helemaal, de zenuwen en de trots die met elkaar om het voorrecht strijden. En je verwacht van jezelf niet minder dan een perfect resultaat. Je kan het! Ik weet het zeker. Ik wens je veel succes en verheug me op je unieke foto’s!

  5. Ik heb één keer stierengevechten bijgewoond uit pure nieuwgierigheid….ik vond het niet om aan te zien. Wat een wrede en bloedrig vertoning. Maar ik vind het leuk voor jou dat je zo’n eervolle opdracht hebt gekregen. Dat is toch geheel jouw zaak en gaat verder niemand wat aan. Maak er wat moois van en de niet bloederige foto’s zou ik graag willen zien. Succes!

    • Dank je Harvey. Ook ik heb mijn laatste stierengevechten zo’n 20 jaar geleden gezien, dus dat zegt wel wat over mijn persoonlijke waardering van het gegeven. Maar.. als fotograaf zeg je geen nee tegen zo’n opdracht! Dus we gaan het zien. 🙂

  6. OOO Luza wat goed! Wat fijn wat fijn wat fijn!
    De voors en tegens en de opgeheven vingertjes daar doe ik niet aan mee. Ik ben blij voor je dat je deze opdracht kreeg, het is je zo gegund!

    Ik had dit blog eerder al gelezen, maar via telefoon log ik zo moeilijk in. En daarna was ik het weer vergeten. Anyway. soit. Ik ben blij voor je. Eervol en hopelijk ook wat lekkers op de plank.
    Wat lijkt het me leuk om nu door die lege architectuur te lopen en het straks knoetvol te zien.

    Zoen!

    • Dank je wel lieve Ragna! Naarmate de dagen naderbij komen gaan mijn benen wel iets meer trillen, maar het is een buitenkans die ik niet zou willen missen.

  7. Je bent niet goed bij je hoofd als je stierenvechten leuk vindt en promoot. Het is gewoon dierenmishandeling. Wat is er stoer aan om een dier de benen en ogen met brandende middelen in te smeren voor hij de arena inkomt? Te slaan, af te zonderen (het zijn groepsdieren), desoriënteren, verminken. Speren met weerhaken in de huid te steken en laten hangen? Langzaam gepijnigd uit te putten en het dan vervolgens uren en uren te laten duren voor het dood is? Ik stel voor dat je, als je je adrenaline spiegel graag een boost wil geven, naar Sirie gaat en daar wat hobbyfoto’s gaat maken. Dom en onwetend. Dat ben je.

    • Helaas Jannine, als het op onwetenheid aankomt span jij de kroon. Jij hebt echt geen idee hoe deze stieren, die in de arena worden ingezet hun hele leven tot de laatste minuut voor het gevecht begint, gepamperd worden en dat een gevecht in de arena hooguit een kwartier duurt, waarna hij direct gedood wordt. Dat je dat naar vindt, kan ik wel inkomen. Maar praat niet in details over een proces dat je niet kent.

    • jannine ik ben het volkomen met je eens het is pure dierenmishandeling die prachtige stieren hebben geen schijn van kans en dat ze daan stoeren mannen worden genoemd laat mijn niet lachen het zijn gewoon laffe zielige personen in een apenpaken meer niet geen woorden voor gewoon walgelijk om zo n onschuldig dier te laten lijden alleen voor het vermaak van het publiek en dan ook nog vereerd voelen om daar fotos te mogen maken ze moet zich schamen het is gewoon harteloos om daar fotos van te maken

  8. Hoe KUN je je hiervoor lenen? Al boden ze me drie miljoen euro dan zou ik nog bedanken… 😦 Verschrikkelijk… Intens ziek dit. Die arme stieren hebben geen keus, voor hen wordt maar gewoon bepaald dat zij mee moeten doen aan deze barbaarse, wrede praktijken. Dus als volgend jaar de gemeente Amsterdam het palingtrekken in ere herstelt en jou vraagt om het vast te leggen dan kom je zeker ook blij aanrennen (zij het met enigszins trillende benen..) om die zieke vertoning vast te leggen? Je moest je schamen!

    • Goed Maaike, dank voor je reactie. Je bent een nieuwe bezoeker aan mijn blog. Mensen die mij niet kennen en toch precies weten wat ik wel en niet moet doen, die kunnen zich beter met hun eigen moreel bezighouden.

  9. Dus als ik het goed begrijp, doe jij de aanname dat ik hier niets van weet en als er iemand anders daarna kritiek op je uit, besluit je dat je geen nieuwe mensen meer toelaat…. So far waardevrije, onbevooroordeelde verslaglegging.
    Meer aandachttrekkerij met krokodilletranen.

    • Ja hoor, dat neem ik met gemak aan, omdat ik lees dat je het niet weet, als je praat over brandende middelen en uren- en urenlange pijniging voor de dood ‘langzaam intreedt’. Ik heb het over stierenvechten in de arena, met professionele, daartoe hun leven lang getrainde, stierenvechters. Ik ken niemand die zoveel van een stier houdt als een stierenvechter. Ja paradoxaal hè? Zoals het leven.

      • ja hy houd zoveel van de stier dat hy hem dood marteld kom op hey in wat voor droomwereld leef jij

      • Honduluza, ik weet inmiddels zeker dat jij degene bent die geen idee heeft waar je over praat. Als je van een dier houdt, dan dood je het niet. Je kikt er gewoon op. Je geniet van het gemartel. Je geniet van de aandacht die je over jezelf afroept, positieve, negatieve, het maakt je geen bal uit. Als jij maar je kik en aandacht krijgt. Dit ten koste van mooie dieren. Je lijkt op Tinkebel, dat wil je waarschijnlijk ook. Ook zo’n aandachtstrekker. Contact met je echte gevoel, dat ben je waarschijnlijk al lange tijd kwijt. Als je oprecht gevoel in je donder had, dan zou je deze blog, dit jankverhaal van je, niet eens geschreven hebben. Er is maar één levend wezen dat hier zal gaan leiden, dat is de stier. Verder helemaal niemand. Sadist dat je bent.

  10. Ik ben het helemaal eens met Janine en Maaike. Je steunt op deze manier deze wrede vorm van ‘kunst’ en ‘vertier’, terwijl het natuurlijk puur dierenleed is, ook voor de paarden! Hoe fantastisch en eervol deze opdracht ook voor jou is als fotografe, hoe zit het met je geweten?

      • Jij mag met je geweten leven, terwijl de dieren gedood zijn. Dat je daar mee kan leven….

  11. Dat je zo trots op je opdracht ben! zeker krijg je een goed bedrag om dit dierenleed te fotograferen! ik vind het puur slecht dat dit uberhaupt deze tijd nog kan deze Dierenleed! ik vind het ook slecht dat wij met onse belastingsgeld hier aan mee betalen! als eu ! mijn hart gaat uit naar de diertjes lieve stieren en paarden!! en ik vind het stierenvechten echt slecht!

    • Ja, daar is ook ‘ons belastinggeld’ weer. En nee hoor Jamilla, wees gerust, EU of welke overheid dan ook stopt geen rode (snap je m?) cent in het stierenvechten.

  12. Helemaal eens met de andere dames hier boven.
    Waar ben je mee bezig. Dierenleed vast leggen om er aan te verdienen. Niet goed. Er zijn leukere dingen om te fofograferen en geld mee te verdienen. Hoop dat er veel stierenvechters dood voor de lens komen.

  13. en zo denk ik ook laat de stierenvechter dood voor de lens komen dan pas krijg je mooie fotos maar helaas dat gebeurd zelden de arme stier delft altijd de onderspit het is een oneerlijk wreed en barbaars poppenkast

  14. Lieve lieve boze mensen, dank jullie voor de reacties. Het is duidelijk en ik respecteer iedereen die er anders over denkt. Maar ga alsjeblieft weer even je eigen leven leiden. Comments vanaf nu gesloten.

Reacties zijn gesloten.