Onze Steeneik

Vandaag gaat hij om. De blikvanger van onze tuin is niet meer. Feitelijk was hij al een aantal jaren niet meer. Dood, uitgebloeid. Ik weet niet hoe oud hij is geworden, maar het zullen vele decennia zijn geweest dat hij zijn schoonheid wijdarms tentoonspreidde.
Onze zoon is ermee opgegroeid. Hij was gedurende vele jaren zijn beste vriend. Als klein kind had hij al meer eelt op zijn handen dan ik. De brede schouders en gespierde armpjes boven dat kleine lijfje ontroerden me en vulden me met trots en blijdschap. Dagen, weken, maanden, jarenlang hing hij aan touwen rondjes te draaien en koprollen te maken. De takken zijn versleten van zijn vaak schoenloze voeten. Alle vriendjes en vriendinnetjes die langskwamen werden meegenomen de boom in.
Wij hebben ons bruiloftsfeest onder de boom gevierd. Hij was de mooiste boom van ons land. Maar hij werd ziek en de laatste jaren begon hij te verschrompelen tot er alleen nog maar wat naargeestige treurtakken aan een stevige romp hingen, overwoekerd door kamperfoelie. Santi wilde in het begin nog niet dat we hem omhakten, maar ook hij is groot geworden en durft afscheid te nemen van ‘zijn eik’.
Deze winter gaat hij ons heerlijk warm houden. We zullen zuinig op hem zijn tot de laatste splinter!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s